در غریبی نهم سر به دیوار

در غریبی نهم سر به دیوار
گرید از حال من چوبه ی دار
کوفه پر گشته از کینه برگرد
وارث آب و آئینه برگرد
سیدی سیدی ای حسین جان(2)
شد دلم همچو زلف تو بی تاب
بسته شد بر روی میهمان آب
در دل کوچه ها با دل تنگ
جای گل بر سرم میخورد سنگ
سیدی سیدی ای حسین جان(2)
یاد تو شد چراغ شب من
می چکد خون دل از لب من
یاد اشک تو بر من چه سخت است
گریه ی پیش دشمن چه سخت است
سیدی سیدی ای حسین جان