ای شـمـا را سـایـه پـروردی هما

وز آن بعد بر آل اطهار او

افکنده موی یارم، بس عقده‌ها به کارم

جماعتی که دل و جان به عشق نسپارند

افراخت علم پادشه گل به چمن باز

شکر خدا کز امت پاک پیمبرم

نمیدانم چه می بود اینکه ساقی داشت در مینا

چون علی اندر ره دین راهبر

کس عزیز من نشد واقف بر اسرار خدا

آن مبدعی که چشمه نطق از زبان گشاد

شرعست سپهری که نیابی خطرش

هله ای نیازمندان که گه نیاز آمد

بپای آل علی هر که روی زاری سود

از خلقت ما خلق که امر ازلی است

خواست چو از غیب ذات شاهد یکتا

ای دل گـرت هوای بـهشـت اسـت رو متاب

بشر را مرد یا زن آفریدند

باغ گل اید و ما بقیه شبنم شما

مسجود ملک آدم عشقست جمالت را

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکیست

حتی به جرعه‌ای شده مهمانِ‌مان کنید