سلام آشـکـار شیعــه بــر غــمهـــای پنهــانت
الهـی گِـل شــود از اشــک من خـاک خراسانت
تـو بـــودی مثــل زهرا بضعـه ی پــاک رسـولالله
که عمــری محنـت و انــدوه بــازی کـرد بـا جانت
به چشم خویش دیدی دمبهدم جان دادن خود را
از آن روزی که مأمون در خــراسان کـرد مهمانت
چه شد که مرگ خود را از خدای خود طلب کردی
گمانـم "یــابن زهـرا" قصـر مــأمون بــود زندانت
دل نـورانیت شــد پـــارهپـــاره چــون تـن جـدت
ز بس پیـوسته مــأمون بـر جگــر زد زخـم پنهانت
چـه شـد معصومه تا گیرد سرت را بـر روی دامن
جـوادت کـو کـه بگــذارد سـر خــود را بـه دامانت
ز جـا بــرخیـز و مثـل جـد مظلومت بخـوان قرآن
چـرا خــاموش شــد آوای روحانگیـــز قــرآنـت
شنیـدم دل نهــادی روی سنگـی از شـرار زهـــر
ولــی دیـگــر نکـــردنـد اهـل کوفه سنگ بــارانت
الهــی بشکنــد دستــی کــه بــا انگـور زهرآگین
شــرار افــروخت ای جان جهـان بر قلب سوزانت
به تشییع تـو حتـی قــاتلت هـم گـریه کـرد آری
نخندیدند دیگـر دشمنـان بــر چشــم گـریانت
دلــت آتـش گـرفـت از شعلـه ی زهـــر ستـم اما
نیـامد بـر دل ای محبــوب دلهــا زخـم پیکـانت...
بـه «میثم» نعمت حـق شد تمـام از مهرتان آری
چه نعمت خـوبتر از این کـه گشتـم مرثیهخوانت
