او تمام اثرش را به زمین میکوبید

او تمام اثرش را به زمین میکوبید
تشنه بود و جگرش را به زمین میکوبید
 
دست و پا میزد و هِی مادر مادر میکرد
بی حیایی کمرش را به زمین میکوبید
 
پنجه ی شمر محاسن که برایش نگذاشت
بس که نامرد سرش را به زمین میکوبید
17
0
موضوعقتلگاه امام حسین (علیه السلام) ، کربلا و کاروان
گریز
شاعرحسین رستمی
قالبغزل
سبک پیشنهادینامشخص
زبانفارسی
اشعار مرتبط با این شعر و مناسبت