بعضی از خاطرات را باید

بعد سی سال هم مرور نکرد

بعد سی سال باز می بینی!

باید از کوچه ای عبور نکرد 

 

دست در دستِ مادرم آن روز

راه را کودکانه می رفتم

به امیدی که دیرتر برسیم

نم نمک سمتِ خانه می رفتم 

 

لحظه ای تیره شد هوا آن روز

خاطر ابرها مکدر شد

ناگهان سنگ بی ملاحظه ای

سدِ راه عبور مادر شد 

 

رعد و برقی گمان کنم می خواست

آسمان را سرم خراب کند

به زمین خوردنِ عزیزم را

در نگاهم همیشه قاب کند

 

در و همسایه ها سراسیمه

کوچه دلشوره و هیاهو داشت

آشنا بود صحنه بی تردید

مادرم دست رویِ پهلو داشت 

 

از صدای شکستنِ بغضش

چشم‌ دیوارها سیاهی رفت

مادرم راه خانه را آن روز

تار می دید! اشتباهی رفت! 

 

با پَرِ چادری که خاکی بود

گونه های مرا نوازش کرد

از من و اشک های پُر دردم

با صدایِ گرفته خواهش کرد 

 

آنچه امروز اتفاق افتاد

بین ما مادر و پسر باشد

پدرت غیرتی ست دلبندم

بهتر این است بی خبر باشد!

 

مادرم پرکشید و سی سال است

گریه ی بی صدا نداشته ام

من غرورِ شکسته ی خود را

سرِ آن کوچه جا گذاشته ام 

مپرس ز ساعی خبر که بی‌خبر است

بپرس از در و دیوار حال زهرا را

 

قرارداد فدک را پس از هزار نکول

یکی نوشت یکی پاره کرد امضا را

کسی که راحت دنیا ندید من بودم

فشار از در و دیوار دید من بودم

 

کسی که شوهر او را لعین بدگوهری

به‌زور جانب مسجد کشید من بودم

 

کسی که ظالمی از بین امت پدرم 

نمود محسن او را شهید من بودم 

 

کسی که بعد پدر گشت بینوا و غریب

چه طعنه‌ها که ز دشمن شنید من بودم

 

کسی که بعد حسن داشت نازنین پسری

شهید گشت ز ظلم یزید من بودم 

 

کسی که دختر مظلومه اش چو زینب را 

اسیر کرد یزید پلید من بودم 

 

به زائران سر کوی من بگو ساعی

کسی که راحت دنیا ندید من بودم

ای شمع من نبودن نورت مصیبت است

از کوچه رد نشو که عبورت مصیبت است

بعد از عبور زخم غرورت مصیبت است

طی کردن مسافت دورت مصیبت است

 

زخم زبان برای فدک میخوری نرو

هنگم بازگشت کتک میخوری نرو

 

هرکس به تو رسید علی را صدا بزن

فریاد اگر کشید علی را صدا بزن

جانت به لب رسید علی را صدا بزن

رنگ از رخت پرید علی را بزن

 

سد شد اگر که راه تو اصلا به رو نیار

وقت خطر سریع خودت را بکش کنار!

 

آرامش دم گذرت میخورد به هم

یکجور میزند که پرت میخورد به هم!

باضربه ای حجاب سرت میخورد به هم

دیوار سنگی و کمرت میخورد به هم

 

پا میخوری و جسم تو خون‌مرده می‌شود

از ضربه لگد تنت آزرده می‌شود

 

تا میخوری زمین بدنت تیر میکشد

بال و پرت ز پر زدنت تیر میکشد

تا ناله میزنی دهنت تیر میکشد

مثل سرت سر حسنت تیر میکشد

 

سرگیجه ای شدید بلای تو میشود

تا که حسن دوباره عصای تو میشود

 

تب میکنی و مثل تو سهم تنم تب است

باور بکن که کاسه ی صبرم لبالب است

روز علی همیشه ازین غصه ها شب است

صورت‌کبود بعدی این خانه زینب است

 

پای برهنه تا که به گودال میرود

هی تازیانه میخورد از حال میرود

 

مثل تو چادرش ز سرش باز میشود

یک کوچه لحظه گذرش باز میشود

به محض اینکه بال و پرش باز میشود

شلاق های دور و برش باز میشود

 

حس میکنم که مثل تو از غصه تا شده

نقش زمین ز سیلی چپ دست ها شده

بادِ سردی آمد و برگ و برش را جمع کرد

پُر شد از پاییز تا کوچه ، پرش را جمع کرد

 

ابرِ تاریکی رسید و کوچه را تاریک کرد

غم وزید و شادمانی دفترش را جمع کرد

 

شادیِ یک کودکِ زیبا چرا کوتاه بود؟

غم زد آتش بر دلش خاکسترش را جمع کرد

 

تکیه‌گاهِ مرتضی را دید از مسجد که رفت

نانجیبی لب گزید و لشکرش را جمع کرد

 

گِرد او اوباش بودند و برایش بس نبود

از حرامی اولش تا آخرش را جمع کرد

 

وای ناموسِ علی را پیشِ راهش تا که دید

در دلِ خود کینه‌های همسرش را جمع کرد

 

کاش می‌شد که حسن هم قَدِ مادر بود کاش

رویِ پا برخاست چشمان تَرش را جمع کرد

 

یک صدا آمد… صدای سیلی و دیوار بود

چشم وا کرد… از زمین نیلوفرش را جمع کرد

 

تا که او را زد علی درخانه‌اش بر خاک خورد

تا که نامحرم نبید مادرش را جمع کرد

 

آه بر خاکِ زمین یک گوشواره پخش شد

وای از زیر قدمها چادرش را جمع کرد

 

یک پسر در کربلا هم پیشِ بابایش نشست

عاقبت روی حصیری پیکرش را جمع کرد

 

پیکرش اینجا و سر بازیچه‌ی سرنیزه‌ها

بارها عمه کتک خورد و سرش را جمع کرد

 

آنقدر سرنیزه خورده بود و خنجرهای کُند

دخترش تا دیدش اول حنجرش را جمع کرد…

چه روضه ایست که هرکس روایتش می کرد

بنای گریه به وضع مصیبتش می کرد

 

چه می شد از دل آن کوچه برنمی گشتند

قضا به لطف قَدَر خرق عادتش می کرد

 

برای جمله ی کوتاه هم مجال نداد

وگرنه فاطمه او را نصیحتش می کرد

 

“زکیّه” هیچ زمان حرف تُند نشنیده

و کاش راهزن این را رعایتش می کرد

 

حرام لقمه به مادر دو دست سیلی زد…

گلی که لمسِ نسیمی اذیتش می کرد

 

آهای گریه‌کنان! فاطمه زمین افتاد

هجوم چکمه‌ جسارت به ساحتش می کرد

 

یکی ز تکّه‌ی آن گوشواره‌ها گم شد

حسن وگرنه همان شب مرمتش می کرد

 

عذاب روحی فرزند،داغ ناموس است

مغیره هم چه جفایی به غیرتش می کرد

 

دعای مادرم این روزها فقط مرگ است

اجل ز طعنه ی همسایه راحتش می کرد

داغ روی تو خودش را به دلم جا میزد

حرف ها از غم و دوری تو با ما میزد

 

بارها پیش پدر چیزی نگفتم , اما …

بغض چشمان ترم حرف دلم را میزد

 

قول دادم که نگویم سخن از کوچه , ولی

کوچه خود حرف دلش داشت به بابا میزد

 

کوچه خود گفت : که تا اسم تو , زهرا میبرد …

شعله ی کینه ی آن مرد چه بالا میزد

 

بر قد تا شده ات کوچه دگر تاب نداشت

تا که آن دست پلیدش بی محابا میزد

 

از قدم های تو بر صفحه ی کوچه , بابا …

خوب فهمید که مشتش به کجاها میزد

 

پشت در تا که کمک خواستی بابا دانست

محسنش بود که میسوخت و هی پا میزد

روبهان بر همسر شیر خدا سیلی زدند

در بهشت وحی بر خیر النّسا سیلی زدند

 

نا مسلمانان که دم از دین و قرآن می زدند

بر رخ تطهیر و قدر و هل اتی سیلی زدند

 

گر من آزاها فقد آزانیت خورده به گوش

آن ستمکاران به روی مصطفی سیلی زدند

 

فاطمه آیینۀ توحید و وجه کبریاست

بر رخ توحید و وجه کبریا سیلی زدند

 

صورت انسیّة الحورا کجا سیلی کجا؟

با که گویم دیوها حوریّه را سیلی زدند

 

اینکه رویش نیلگون گردیده ناموس خداست

فاش می گویم به ناموس خدا سیلی زدند

 

چارده قرن است می پرسند آل فاطمه

اهل عالم مادر ما را چرا سیلی زدند

 

روی زهرا شد کبود و سوخت رخسار حسن

بر گل روی امام مجتبی سیلی زدند

 

«میثم» آن سیلی به روی فاطمه تنها نخورد

بر تمام انبیا و اولیا سیلی زدند

ز بی محلی همسایه های این کوچه

دلم گرفته شبیه هوای این کوچه

 

حسن بگو پسرم جای امن می بینی؟

کجا پناه بگیرم کجای این کوچه؟

 

بیا عزیز دلم تا به خانه راهی نیست

خدا کند برسیم انتهای این کوچه

 

از این مکان و از آن دست می شود فهمید

کبود می شوم از تنگنای این کوچه

 

رسید , چشم خودت را ببند دلبندم

که پیر می شوی از ماجرای این کوچه

 

فباله ی فدکم را بده به من نامرد

نزن , بترس کمی از خدای این کوچه

 

خدا کند که علی نشنود چه می گوئی

که آب می شود از ناسزای این کوچه

هرچه شد درکوچه شد آنجا شدی نیلوفری

بعد ازآن قصِّه شدی درخانه مادر بستری

 

پیش چشم مجتبی باضرب کین خوردی زمین

شد قباله پاره وبردند حقِّ دیگری

 

گوشواره گم شد و بر روی چادر خاک بود

شانه های کوچک من شدعصای مادری

 

چشمهای نور چشم مصطفی را تار کرد

دستها میکرد کار دیده های کوثری

 

سینه ای زخمی لگد خورد ودوباره تازه شد

جای زخم میخ و یاد ناشکفته پرپری

 

راه کوتاهم به سوی خانه شد راهی دراز

بغض من شد علّت دلشوره های خواهری

 

بعد از آن باچادر خاکیِّ خود رو میگرفت

بانویی مظلومه در کاشانه اش از همسری

 

همسری که زیر لب میگفت ذکر العجل

 العجل امِّید زهرا  حجّة ابن العسگری

صد داغ به روی جگرش می افتد

در کوچه حسن تا گذرش می افتد

در گوشه ی خانه می رود می گرید

وقتی که به یاد مادرش می افتد

 

بارغم دل نبُرده ای حق داری

از داغ گلی نمُرده ای حق داری

در روضه ی فاطمه اگرخاموشی

سیلی ز کس نخُورده ای حق داری

 

آهسته بگو شرح غم مادر را

اینقدر مسوزان دل پیغمبر را

زنهار که باغبان نفهمد,یعنی

سربسته بخوان روضه نیلوفر را

 

دلم خون ازغم یاسَ است هرسال

اسیردام خناسَ است هرسال

بیامهدی,که تا وقتی نیایی

همین آش وهمین کاسَ است هرسال

بس زخم زبان از آن و این خوردی تو

بس خون جگر برای دین خوردی تو

 

مادر به خدا دلم شکست و مردم

وقتی که در آن کوچه زمین خوردی تو

درد سر , بین گذر , چند نفر,یک مادر…

شده هر قافیه ام یک غزل درد آور

 

ای که از کوچه ی شهر پدرت می گذری

امنیت نیست , از این کوچه سریع تربگذر

 

دیشب از داغ شما فال گرفتم , آمد :

دوش می آمد و رخساره … نگویم بهتر!

 

من به هر کوچه ی خاکی که قدم بگذارم

نا خود آگاه به یاد تو می افتم مادر

 

چه شده ؟! قافیه ها باز به جوش آمده اند:

دم در, فضه خبر! مادر و در,محسن پر…

خودم عصای توهستم بیابیا مادر

توراقسم به دل مرتضی  بیامادر

 

نمیزنم سخنی باعلی ولی چادر

نگفته فاش کند راز کوچه  را مادر

 

تمام قصِّه آن گوشواره که گم شد

مشخَّص است دراین صورت وصدامادر

 

پریده رنگ من ولرزه صدایم را

دلیل نیست مگر سیلیِّ جفامادر

 

سند که پاره شد وروی خاکهاافتاد

بلارسید و زد و زار ومبتلا مادر

 

برای رفتن اندوه جاودانه بخوان

دعای ندبه که آید امید ما مادر

حریر سبز نبوت چه شد که چین خوردی ؟

به همسرت که نگفتی کجا زمین خوردی

 

پس از نبی تو فقط غصه و فقط سیلی

برای یاری اسلام و حفظ دین خوردی

 

سر نماز جماعت نگاهشان کردم

تو لطمه خورده ای از “آن” و یا از “این” خوردی !؟

 

سند به دست ز مسجد که آمدی بیرون

چگونه سیلی از آن مرد در کمین خوردی ؟

 

دو گوشواره شکسته به گوش تو زهرا

تو هم ز دست و ز دیوار … ! اینچنین خوردی ؟

 

گل بنفشه ی حیدر تو جام دردت را

از این کبودی یکدست بر جبین خوردی

 

به فکر حال خودت باش ارغوانی من

چقدر غصه برای من غمین خوردی

با شانه ای لرزان کنار یک نفر برگشت

از کوچه با تصویر تلخ یک خبر برگشت

 

تا خانه ای لبریز از بوی خیانت رفت

از کوچه ای لبریز از بوی خطر برگشت

 

افتاد کنج خانه وقتی آمد از کوچه

از کوچه ها پروانه ای بی بال و پر برگشت

 

یک ضربه جایش ماند روی هر دو تا گونه

آن طور زد نامرد, وقتی خورد سر برگشت

 

روی زمین افتاد مادر مثل روزی که

سمت حیاط خانه اش با ضرب, در برگشت

 

دست پسر در دست هایش بود وقتی رفت

دستش میان دست لرزان پسر, برگشت

آغاز شد تا ماجرا در آن دوشنبه

بیچاره شد شیر خدا در آن دوشنبه

 

در حین صحبت کردن بانوی حیدر

یک مرتبه زد بی هوا… در آن دوشنبه

 

با دست چپ زد… فاطمه با صورت افتاد

روی زمین در کوچه ها در آن دوشنبه

 

با دست دنبال حسن میگشت… ای وای

له شد غرور مجتبی در آن دوشنبه

 

تنها فقط ام ابیها را نکشتند

کشتند اهل بیت را در آن دوشنبه

 

خیلی مسائل با همان سیلی عوض شد

یعنی کفن شد “بوریا” در آن دوشنبه

 

یعنی که حتی زینت دوش پیمبر

افتاد زیر دست و پا در آن دوشنبه

 

با ضربه های خنجر شمر حرامی

رأسش جدا شد از قفا در آن دوشنبه

 

اجناس خیمه یک به یک غارت شد و رفت

گهواره و خلخال با… در آن دوشنبه

زهرای من نبود آن که بیفتد بروی خاک

سیلی به صورت زن من بی خبر زدند

وقتی که جنگ داس با گل در بگیرد

گلخانه را اندوه سرتاسر بگیرد

 

بر طعنه های تند و تیز داس لعنت

نگذاشت یاس خانه برگ و بر بگیرد

 

مشتش گره کرده سرش فریاد میزد

بنچاق را میخواست از مادر بگیرد

 

جای گلاب از آن گل آتش گرفته

با ضربه اش,میخواست خاکستر بگیرد

 

یک گوشواره عهد را با گوش بشکست

امکان ندارد عهد خود از سر بگیرد

 

بر غیرت پوشیه اش برخورد بانو

باید تقاص از رنگ نیلوفر بگیرد

 

با گریه های مجتبی برگشت مادر

میخواست روحش بین کوچه پر بگیرد

 

بی اعتنا بر خاک چادر باز پاشد

باید که طفل خویش را در بر بگیرد

 

می‌رفت خانه باغبان تنها نماند

تا رنگ لاله پهلوی بستر بگیرد

 

او اشک چشم مرتضی را پاک میکرد

اینگونه جام از ساقی کوثر بگیرد

ناراحتی انگار ز دستم , نه حسن ؟

پنداشتی از تو هم گسستم , نه حسن ؟

 

هر کس که نداند تو که بهتر دانی

در خانه چرا نقاب بستم , نه حسن ؟

 

زانروز که از کوچه بلندم کردی

کم کم دگر از پای نشستم , نه حسن ؟

 

با پنج چروکی که به رویم پیداست

پیش از پدرت علی شکستم , نه حسن ؟

 

ترسم شود افشا خبر کوچه تنگ

با تنگی چشم تار و خستم , نه حسن ؟

 

امروز چه ساکتی حسن جان , چه شده؟

مادر بخدا حسین … هستم … نه حسن ؟