هر ناله ای که از دل غم پرورش کشید

هر ناله ای که از دل غم پرورش کشید
آتش دوباره بر جگر مادرش کشید
 
مثل حسن به خانه خود هم غریب بود
هر چه کشید دردِ سر ، از همسرش کشید
 
 
او صورتش به خاک و فقط آه میکشید
این جای آب ، هلهله دور و برش کشید
 
دیگر توان نداشت کمی دست و پا زند
از بسکه تشنگی رمق از پیکرش کشید
 
از قاتلش چقدر تقاضای آب کرد
کارِ غریبی اش به کجا آخرش کشید
 
شکر خدا امام رضا در برش نبود
بر روی خاکِ حجره که بال و پرش کشید
 
دیگر رضا ندید چگونه زروی بام
قاتل به خاکِ کوچه ، تنِ اطهرش کشید
 
اما حسین دید زمین خورد اکبرش
زانو زد و ناله زد و در برش کشید
 
صد بار مُرد و زنده شد مظلوم کربلا
از بس که نیزه از بدن اکبرش کشید
 
یک بار هم دوباره پدر را صدا نکرد
خون هرچه از دهانِ گل پرپرش کشید
 
یک لحظه یاد مادرش افتاد ، چون حسین...
ناچار شد عبا به روی خواهرش کشید
 
در قتلگاه هم به لبش یا بُنَیَّ بود
خنجر ، دمی که شمر روی حنجرش کشید
 
می گفت خدا به دادِ موی دخترم رسد
از پشتِ سر ، شمر که موی سرش کشید
29
0
موضوعشهادت امام جواد (علیه السلام)
گریزشهادت حضرت علی اکبر (علیه السلام) | قتلگاه امام حسین (علیه السلام) ، کربلا و کاروان
شاعرعبدالحسین میرزایی
قالبغزل
سبک پیشنهادینامشخص
زبانفارسی
اشعار مرتبط با این شعر و مناسبت