نـوشــته ام غـــزل اکبـــر و رشــادت او
شــکافت قلـب عدو را همی شجاعت او
ســلام حّــیِ جَــلــی بر عـلـیِّ اکــبر او
نبی نمای حسین است و این جلالت او
قــلم به صحـنـه ی پیــکار با دو ابرویش
مُـرَددم که چـه گویـم بَرِ شـبـاهـت او
گــره گــره به خَــم زلــف او گـرفـتارم
شـبـیه زلـف علی است و این علامت او
سخن به لحظه ی گفتن کَسان عجب گویند
صدا صـدای رسـول است و این فصاحت او
علـی که جـان حسین و حسینِ باب علی
بــســان رزمِ عـلــی و عـلــی سلابت او
صــلاة حـیـدر و اکـبـر نـمـی زند مـویی
ولایـــتِ عــلــیِ مــرتضــی ولایـت او
