عـلـی نفس حسین است و ولایت

ای خوش قد و بالای بابا ماه لیلا

خود را همینکه کشته ی عشقت مثال زد

دل حرم می شود سحر ؛ گاهی

لسان حال لیلای جگر خون

صبا برو تا بکوی جانان

شاه دین را بود شور محشر

ای طلعت زیبای تو عکس جمال لم یزل

درآن روز در خیل کوفی سپاه

نهنگی دمان بر کشید ازنیام

جبین سود پیش شه دین به خاک

پدر را چو در رزم بی یار دید

چو رزم سپهبد به پایان رسید

بازم اندر هر قدم، در ذکر شاه

امشب به زمین خُلد مخلد شده پیدا

نـوشــته ام غـــزل اکبـــر و رشــادت او

هر جا سخن از خاک دری هست، سری هست

پیغمبرانه بود ظهوری که داشتی

ای که دلدار و دل آرام و دل آرایی علی

ما را سرشته اند علی وارمان کند

دلم را هوای تو پر کرده است

همین که با دم ساقی دهان معطر شد

در بهاران چمن درست شود

از نسل حیدری و دلاورتر از تو نیست

زنده شده اذان، با صوت اکبرت

می ایستم امروز خدا را به تماشا