خدا کند که زنی بی هوا زمین نخورد

شهر مدینه با همه زیبائی و صفا

دستی زمخت راه نگاه مرا گرفت

بالشش نم دار از اشک و تنش تب دار شد

ویران شود آن کوچه که مادر زمین خورد

غرور چادر او شد شهید در کوچه

کعبه به چشمش می کشد خاک درش را

دل افسرده‌ام از زندگی آمد بیزار

برداشت چادری و گره زد به معجرش

چینی بند خورده ی لب پر پر آب شد

داستان کوچه را هرکس شنید

شکسته تر شده و دست برکمر دارد

در پیچ کوچه بود، که ولگرد ِ لعنتی...

در کوچه بودم، جان مرا گرفت

مرو که کوچه برای پرت خطر دارد

دل کوچه از رد پایش گرفت

طفلی حسن که شاهد رازی مگو شده

در پیچ و خَم ِ غَم گذرش خورد به دیوار

وقتی میان کوچه سند پاره پاره شد

هم تکه ی گوشواره اش را دیدم

ما مردم ری اگر چه با احساسیم !

گفتن ندارد کوچه شلوغ و جای یک سوزن ندارد

بی تب و تابِ خسته حالی بود

مردک پست که عمری نمک حیدر خورد

زانو بغل گرفته ام و مات چشم تو

زیر باران دوشنبه بعدازظهر