کشته ى زخم مدینه بفداى دل تو

حسن شدی که غریبی همیشه ناب بماند

تو مپندار که آتش زده ای برجگرم

ای که تویی افضل مخلوقها

دست و پا میزنی و بال و پرت میریزد

شبهای بی ستاره ترینت سحر نداشت

ای مادری ترین پسر فاطمه ، حسن!

سایه ی دستی میان قاب چشمان ترش

گلها به عطرعود تنت گیر می دهند

گل کرده در زمین، کَرَم آسمانیت

کسی که صحن خانه اش گلــیم بود

اینکه از زهر جفا جای به بستر دارد

آیا شده بال و پرت آتش بگیرد

بیچاره دستی که گدای مجتبی نیست

ابری شدم به نیت باران شدن فقط

این حسن کیست که بیش از همه غربت دارد

میسوزه تو تب، مقابل من

نمانده چاره برایم دیگر

جایتان خالی مردم مدینه امشب

کنید ماتمیان گریه در عزای حسن

لبم خونین دلم چون لاله پرپر

گر چه امام صبر و روح صلاتم

در جنان فاطمه سینه زن شد

سینه ام غرق شرر خاطرات مادر

ناله ها زد حسین آن شه بی کفن

عرش معلا ز غمت گریه کرد (حسن جان)