گلها به عطرعود تنت گیر می دهند
پروانه ها به سوختنت گیر می دهند
منبر ندیده هایِ نمازخلیفه ها
حتی به شیوه ی سخنت گیر می دهند
دیروزاگربه صلح شما گیرداده اند
امروزهم به سینه زنت گیر می دهند
زهرا چرا همیشه دراین کوچه های تنگ
غمها به خنده ی حسنت گیر می دهند؟
اصلا فدک بهانه شان بود،ای غریب
بی برگه هم به ردّ شدنت گیر می دهند
ای یوسف مدینه چرا جای پیرهن!
با تیغ وتیر، برکفنت گیر می دهند؟
این چند تیرمانده، دگرقسمت تو نیست
وقتش، به پاره های تنت گیر می دهند
