زینب به کوفه جا چو به دارالاماره کرد

زینب به کوفه جا چو به دارالاماره کرد

بی صبر شد چنان که به تن جامه پاره کرد

 

لب پر ز خنده دید به هر کس که بنگریست

کف پر خضاب دید به هر سو نظاره کرد

 

پوشید رخ ز موی پریشان و ز اشک و آه

گردون سیاه و خرمن مه پر ستاره کرد

 

ابن زیاد روی به زینب نمود و گفت

حرفی که رخنه ها بدل سنگ خاره کرد

 

دیری نماند تا ز غم کشتن حسین

منت خدای را که غمم زود چاره کرد

 

دیدی که تیغ شحنه ی قدرم چو شد بلند

نه رحم بر جوان و نه بر شیر خواره کرد

 

دیدی که دل شکسته تو را پای تخت من

حاضر زمانه با دف و چنگ و نقاره کرد

 

زینب چو رعد ناله ز دل برکشید و گفت

کای بی خبر ز حق تو ز باید کناره کرد

 

کشتی ز راه ظلم کسی را که از غمش

خیر النساء به خلد برین جامه پاره کرد

 

کشتی ز تیغ کینه کسی را که ذوالجلال

وصفش به آیه، آیه ی قرآن شماره کرد

 

پس آن لعین به خشم شد و از ره غضب

بر ظالمی به کشتن زینب اشاره کرد

 

یکباره چاک زد به گریبان سکینه گفت

آه و فغان که چرخ یتیمم دوباره کرد

 

«جودی» خموش باش که این آه آتشین

خرگاه مهر پر شرر از یک اشاره کرد