به کسی کار ندارم که بهشتم لیلی ست

به کسی کار ندارم که بهشتم لیلی ست
بت بتخانه و رهبان کنشتم لیلی ست
خاک من خاک جنون است و سرشتم لیلی ست
هر چه در مکتب استاد نوشتم لیلی ست
 
جز به این حرف ندارد قلم من میلی
دفترم پر شده از لیلی لیلی لیلی
 
می نویسم لیلی تا که بخوانیم حسین
تا جنون را به نهایت برسانیم حسین
آن که بی او نفسی هم نتوانیم حسین
وقت یک ذکر همه هم ضربانیم: حسین
 
او همان است که هر وقت از او می خوانم
از دل عرش خدا فاطمه گوید جانم
 
گر چه در عشق فقط لاف زدن را بلدیم
گر چه چندی ست که بی روح تر از هر جسدیم
گر چه در خوب ترین حالت مان نیز بدیم
جز در خانه ی ارباب دری را نزدیم
 
از ازل حلقه به گوش در این خانه شدیم
سجده ی شکر برآریم که دیوانه شدیم
 
از همان روز که حُسنش ز تجلّی دم زد
از همان دم که دمش طعنه به جام جم زد
از همان لحظه که مهرش به دلم پرچم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
 
گفت من عشقم و مجنون حسین بن علی
در رگم نیست به جز خون حسین بن علی
 
آسمان با تپش ماه تماشا دارد
قطره دریا که شود جلوه ی زیبا دارد
خاک یک دشت فقط تربت اعلا دارد
عشق با نام حسین است که معنی دارد
 
تا خدا هست و جهان هست و زمان هست و زمین
نمک سفره ایجاد حسین است همین
 
لبم از هر چه به جز نام امامم خاموش
آتش عشق نشد یک دم از این دم خاموش
گر چه یک لحظه نبود است به عالم خاموش
از قدومش شده یک روز جهنم خاموش
 
در امالی خودش شیخ صدوق آورده است
روز میلادحسین آتش دوزخ سرد است
 
شب شور است که شیرین و غزل خوان شده ام
خیس از بارش احسان فراوان شده ام
جان رها کرده و دل بسته ی جانان شده ام
مست جام رجب و تشنه ی شعبان شده ام
 
که شب سوم این ماه حبیب آمده است
باز از باغ خدا نفحه ی سیب آمده است
 
او همان است که احسان قدیمش خوانند
صاحب جام بلایای عظیمش خوانند
در مدینه همه قرآن کریمش خوانند
پنجمین دشمن شیطان رجیمش خوانند
 
از ازل تا به ابد خلق خدا می دانند
ما همه بنده و این قوم خداوندانند
 
در پناهش همه هستند مهیمن ها هم 
متوسل به نگاهش شده ضامن ها هم
نه فقط عالم ربانی، کاهن ها هم
وقت آن است که گویند موذن ها هم
 
وقت شرعی اذان بر سر گلدسته ماه
اشهد انّ حسین بن علی ثارالله
 
غم عشق است که آتش زده بر بنیادم
تا که در راه محبت بدهد بر بادم
من ملک بودم و فردوس... نه آمد یادم
که من از روز ازل اهل حسین آبادم
 
منم آن رود که جز جانب دریا نروم
بر دری غیر در خانه ی مولا نروم
 
ما که بر ساحت این عشق ارادت داریم
ما که انگیزه ی برگشت به فطرت داریم
یک نفس تا به خدا بُعد مسافت داریم
باز هم در سرمان شور زیارت داریم
 
هر که دارد سر همراهی ما بسم الله
هر که دارد هوس کرب بلا بسم الله
 
کربلا گفتم و دیدم جگرم می سوزد
آسمان دود زمین در نظرم می سوزد
گوییا معجر بانوی حرم می سوزد
دختری داد زد ای عمه سرم می سوزد
 
جان خورشید از این واقعه بر لب برسد
هیچ کس نیست به داد دل زینب برسد  
86
0
موضوعولادت امام حسین (علیه السلام) ، کربلا و کاروان
گریزمدح امام حسین (علیه السلام) ، کربلا و کاروان | مناجات با امام حسین (علیه السلام) ، کربلا و کاروان | شام غریبان و اسارت کاروان امام حسین (علیه السلام) ، کربلا و کاروان
شاعرمحسن عرب خالقی
قالبمربع ترکیب
سبک پیشنهادیواحد,مدح,روضه
زبانفارسی

حاج محمد حسین حدادیان
حاج مهدی اکبری
حاج حسن خلج
حاج محمدرضا طاهری
اشعار مرتبط با این شعر و مناسبت