بر قامت دلربای یارم نازم

آمد بهار و بی گل رویت بهار نیست

ای حریمت کعبۀ توحید را رکن یمان

برهم زنید یاران این بزم بی صفا را

برهم زنید یاران این بزم بی صفا را

دلبرا دست امید من و دامان شما

همره باد صبا نافۀ مشک ختن است

گر تو آهنگ قِتال ای بت قتال کنی

بیفزود فر چمن فرودین

به ماهی سیه بردم شب و روز رنج

حجت قائم که جبریل امین دربان اوست

خـالـت بـتـا بـه عـارض نـیـکـو

هر آنـچـه مـیـزنـم از دفـتـر وجـود ورق

صف بیارایید رندان! رهبر دل آمده

مدینه، مکه، نجف، کاظمین، کرب‌و‌بلایی

منتظر مانده زمین تا که زمانش برسد

اگر امروز باشد یا که فردا

زلفت اگر نبود نسیم سحر نبود

آسمان جلوات تو پری می طلبد

خدا کند که کسی حالتش چو ما نشود

صبح شد آفتاب پهن شده

بال زدیم و به آسمان نرسیدیم

تا که گردیدم آشنای سحر

ما را در این شبها تمنا می نویسند

گل چو انوشیروان باز بر افروخت چهر

برای ما نگاهت آفتاب است