داغی اگر نبود که گریان نمی‌شدیم

 لطــفی اگــر نبود مسلمان نمی‌شدیم

یا ایّــهــا الــرّســول! بـدون دعـای تو

 از پیروان عترت و قرآن نمی‌شدیم

بی حب خاندان تو در خانه‌ی کرم

 جایــی نــداشتــیـم و مهمان نمی‌شدیم

ما امت توأیم و علی هم کنار توست

 آیینه‌ات نــبـــود، نــمایـان نمی‌شدیم

ما پای غربت نوه‌هایت نشسته‌ایم

 ور نه شـبــیــه نم‌نم باران نمی‌شدیم

 

هــم ناله‌های امشب مــولای امتیم

ما سـوگــوار رحلت بــابــای امتیـم

 

در جان مسلمین چــو آذر گــذاشتند

 بر جــان شیعــیــان دو برابر گـذاشتند

آه از نهـاد اهـل ولایت بــلــنــد شـد

 بر سینه تا که داغ پــیــمــبــر گذاشتند

آقای من! بــزرگ قبیله! ز داغ تو

 بر روی خاک عرصۀ محـشـر گذاشتند

هستی گریست تا نوه‌هایت رسیده و

 با گریه روی سینه‌ی تو سر گذاشتند

تو باغبــان امتی و جـــای اجـر تو

 یک شــاخه یاس را وسط در گـذاشتند

با رفتنت مصیبت زهرا شروع شد

 داغ پـسر به سینه‌ی مـادر گذاشتند

 

در کوچه‌ها غرور علی را کسی شکست

در کوچه بود فاطمه روی زمین نشست

در مــاتــم فــراق پــدر گــریه می‌کنم

 همراه شمس و نجم و قمر گریه می‌کنم

 

شب‌ها و روزها ز غمش مویه می‌کنم

 تا آخــرین تــوان بصــر گریه می‌کنم

 

خواب شبانه ازسر زهـرا پریده است

 مانـنـد شـمـع تا به سحـر گـریه می‌کنم

 

داغی عظیم دیده‌ام ای مـردمان شهر

 با لحن جان‌گدازی اگر گـریه می‌کنم

 

پـیـغـمـبـر طـوایـف اهــل بـکــاء شدم

 قــدر تـمـام اشـک بـشـر گـریه می‌کنم

 

خشکد اگر که چشمۀ اشکم، دوباره من

 با دیده‌های سرخ جـگـر گـریه می‌کنم

شهر مدینه صحنۀ صحرای محشر است

 باور کنیم عمـر جهان رو به آخــر است

 

ملــک خـدای عزوجل خیمه‌ی عزاست

 کـی صاحب عزاست؟ خداوند اکبر است

 

در بیــت وحــی آمده در می‌زند اجل

ایــن لحظه‌ی یتیمی زهرای اطهر است

 

جــاری است اشک دیده‌ی شیر خدا علی

انگــار آب غــسل نبی اشک حیدر است

 

عتــرت غریــب گشته و قرآن به زیر پا

دست امین وحــی خداونــد بـر سر است

 

بــاور کــنید بر جــگـر شــیر حــق علی

 داغ نبــی فــقط نــه کـه داغ برادر است

 

رکن علی شکــسته و از بس شده غریب

 از غصه گشته مثل همایی که بی پراست

 

یــارب بر او تـــو فاطمه‌اش را نگاه‌دار

 زهــرا بـرای شیر خدا رکن دیگر است

 

مــویی مــباد کــم ز ســر فاطــمـه شــود

کو دست و تیغ و بازوی سردار خیبراست

 

«میثم» اگر رسـول خــدا رفت از جهان

 نفس نبی به خلق امام است و رهبراست

ای مهربان نبی! که تو را زهر داده است؟

دستش شکسته باد که قلب تو را شکست

 

از آن دو زن نصیب تو جز شوکران نبود

آن جام زهر، رشته‌ی اسلام را گستت

 

گفتی صحابه را قلم و کاغذ آورند

تا بعد تو دوباره نگردند بت پرست

 

می‌خواستی به فتنه نیفتند امتت

تا دست، بعد تو نگذارند روی دست

 

ناگه در آن سکوت، صدایی بلند شد

اِنَّ‌الرَجُل که گفت، دل دخترت شکست

 

باب جسارت آنکه به روی تو باز کرد

در کوچه راه را به روی دختر تو بست

 

زهرا کنار بستر تو زار می‌زند

شکر خدا که فاطمه بالا سر تو هست

 

قسمت نبود محسن او را بغل کنی

این صحنه در بهشت ولی دیدنی‌تر است

 

بر سینه‌ات حسین تو بود آخرین نفس

اما به روی سینه‌ی او قاتلش نشست

یا رسول الله ای آیینه ذات خدا

یا حبیب الله ای خیر البشر خیر الوری

 

حُسن خُلقت شهره در هفت آسمان و در زمین

من کجا و مدح تو یا رحمت للعالمین

 

در دوعالم مقتدای بوذر و سلمان تویی

این دو نه، بلکه امیر عالم امکان تویی

 

لحظه های استجابت را تو معنا کرده ای

پرچم عدل و عدالت را تو برپا کرده ای

 

تا نفس داریم و تا خورشید می تابد به خاک

با تولّای تو سرمستیم و بهرت سینه چاک

 

هر که منسوب تو گردد رنگ و بویش می دهند

در مقام قرب، عِزّ و آبرویش می دهند

 

شُکر ایزد اینکه ما از پیروانت گشته ایم

با دعای خیر تو از رهروانت گشته ایم

 

رفتی و داغ تو پشت رحمت دین را شکست

غصه های بی شماری بر دل کوثر نشست

 

هتک حرمت، خون دل، سربسته گویم ماجرا

درد پهلو، روی نیلی، غربت آل عبا

 

ما از این نامهربانی ها پریشان خاطریم

شِکوِه هامان را به سوی حجت الله می بریم

 

ای که با خون دلت پرورده ای اسلام را

با کتاب و عترت خود برده ای ابهام را

 

ما کنون یاری گر دین تو هستیم ای نبی

جان نا مقدار ما بادا به قربان ولی

 

مکتب نورانی تو دست ما افتاده است

امت تو با ولایت دست بیعت داده است

 

شیعه و سنی همه تحت لوای احمدیم

ماهمه دلدادگان آن رسول سرمدیم

 

رمز پیروزی یقینا وحدت و ایستادگیست

تفرقه ممنوع؛ اینک موقع همبستگیست

 

فاتح جنگیم و بیزاریم از خصم یهود

تا ابد بر روح تهرانی مقدم ها درود

 

فاتح و فتاح و خرمشهر و سجیلیم ما

در نبرد ابرهه طیرا ابابیلیم ما

 

وعده حقیم و پیروزیم بر خناس ها

این حرم دارد هزاران قاسم و عباس ها

 

گرچه از داغ عزیزان غرق آه و محنتیم

لیک ما هم چون سلامی جانفدای ملتیم

 

گوشمان همواره بر فرمایشات نائب است

وقت مرگ و وقت تدفین رژیم غاصب است

برخیز از بستر بیا پیغمبری کن

برخیز و زهرا را بجایت بستری کن

 

برخیز از بستر که غم با ما نماند

برخیز باباجان علی تنها نماند

 

در بسترت اُفتادی و فریاد کردم

بابا مخواه امروز دشمن شاد گردم

 

آهی کشیدم پیشِ تو جبریل اُفتاد

نالیدم از حال تو میکائیل اُفتاد

 

دستم به رویت خورد خیلی داغ بودی

خیلی برای محسنم مشتقاق بودی

 

کمتر تقلا کن نیافتم در کنارت

این چشم را وا کن نیافتم در کنارت

 

جان حُسینت باز هم مهمان ما باش

پیشِ علی در شهر سنگربان ما باش

 

کمتر بخوان روضه حسینِ بی کفن را

نگذاشتی بردارم از سینه حسن را

 

ما گِرد تو گریان و دلشادند جمعی

جمعی دو رو و  در پِیِ بادند جمعی

 

جمعی منافق رأیِ مردم جمع کردند

در خانه هیزم روی هیزم جمع کردند

 

بابا وصیت کن به منزل‌های این شهر

بعد تو ای وای از ارازل‌های این شهر

 

بابا وصیت کن سفارش کن برایم

از کوچه‌های تنگ خواهش کن برایم

 

خیلی سفارش کُن به در بر چوب ، مسمار

بابا سفارش کن مرا بر سنگِ دیوار

 

تا مادری در پیش طفلانش نیافتد

آتش به جانِ بیت‌الاحزانش نیافتد

 

در را سفارش کن به رویم در نکوبند

مسمار را  بر بارِ نیلوفر نکوبند

 

از خانه تا مسجد نگردانند ما را

بابا وصیت کن نسوزانند ما را

لحظه های فراق و دلتنگیست

آرمیده نبی به بستر خویش

نه ز دنیای دون که دل کندن

سخت باشد ز روی دختر خویش

 

دید زهرا چه بیقرار شده

اشک بسیار کرده بیتابش

دید، این آه و زاری بی حد

پیش چشم پدر کند آبش

 

گفت زهرا بیا پدر به فدات

در کنارم عزیز دلجو یم

بیقراری مکن عزیز دلم

تا که راز نهفته ای گویم

 

لب خود را کنار گوشش برد

همه گفتند میدهد پندش

لحظاتی دگر همه دیدند

همره اشکهاش، لبخندش

 

حیدرو زینب و حسین و حسن

همه بودند محو گفتارش

همه حیران ، چه گفت پیغمبر

فاطمه شاد گشته رخسارش

 

نکند ماندن رسول الله

راز فرموده ی پیمبر بود

کاش راز سلامتش باشد

آنچه با پاره ی تنش فرمود

 

فاطمه ، ای ملیکه ی ملکوت

جان عالم فدات یا زهرا

راز بگشا، بگو که پیغمبر

دم آخر چه گفت با زهرا

 

گفت زهرا که مژده اش این بود

وحی فرموده ذات حضرت حق

به پدر در بهشت فاطمه جان

اولین کس تو میشوی ملحق

هنوز ای پدرجان تنت بر زمین است

میان سقیفه سخن اینچنین است

که از قومِ ما رهبرِ مسلمین است

 

نه از خانه ی وحی رهبر گزینیم

که خود، جانشینِ پیمبر گزینیم

 

ببین چیست، بعد از تو مزد رسالت

ز خودکامگان منحرف شد خلافت

رها شد ولایت، رها شد امامت

 

ز خط نفاق اینچنین شیطنت شد

بجای عدالت، عیان سلطنت شد

 

پس از تو ز عصمت نمانده نشانی

ز قرآن و عترت نمانده نشانی

ز احکامِ دینت نمانده نشانی

 

به دلهای امت نمانده ترحم

به لبهای زهرا نمانده تبسم

 

نه در غم، خدا را توکل نمایند

نه فرمانِ ما را تحمل نمایند

به تخریب و آتش توسل نمایند

 

ببین چادر خاکی اَم را پدرجان

نگاهی، دلِ شاکی اَم را پدرجان

 

فراق تو از سینه آتش فشانده

غمی سخت بر جانِ زهرا نشانده

علی را به خانه نشینی کشانده

 

چه داغِ عظیمی به زهرا رسیده

چه ارثِ غریبی به مولا رسیده

 

نه تنها به کوچه بمن راه بستند

که حرمت ز ناموس حیدر شکستند

همه عهد و پیمان پس از تو گسستند

 

در خانه‌ی تو به آتش کشیدید

به رخسار زهرای تو خش کشیدند

 

فدک را ز دستانِ زهرا ربودند

رهِ دشمنی را به سیلی گشودند

هجومِ بدی بر حریمت نمودند

 

ز روی تنِ خسته ام رد شدند و

تماشاچیان نیز مرتد شدند و

 

نه مانده سلامت دگر روی زهرا

نه دنده، نه سینه، نه پهلوی زهرا

نه در عافیت مانده بازوی زهرا

 

چگویم که بارم زمین ماند بابا

که ثلثی ز نسلم چنین ماند بابا

 

ترا خواندم آندم به قلب غمینی

علی را بخواندم به صوت حزینی

زدم ناله از درد، فضه خذینی

 

بیا محسنم را ز مسمار کشتند

ترا گوئی آنان، دگر بار کشتند

 

زدم دست و پا من اگر زیر این در

حسینم زنَد دست و پا زیر خنجر

ز سمِ ستوران شود لِه مکرر

 

سرِ او به نیزه، سوی شام عازم

اسیری رود زینبم بی محارم

وقتی که دردهایت آرامشم بهم زد

رفتی و بی تو داغت تقدیر را رقم زد

رفتی خوشی پس از تو نامِ مرا قلم زد

 

در شامِ شک و شبهه تابانده‌ای یقین را

نوری و نور کردی تاریکیِ زمین را

اَبری و آب دادی این خشک سرزمین را

 

از اول قیامت تا آخرین دقایق

ماندی و ساختی با نامردمی منافق

ماندی که تا بسازی این چند مرد عاشق

 

کارِ علیست کارَت کارِ تو کارِ حیدر

هشتادوچار غزوه شد کارزارِ حیدر

دینِ تو زد جوانه با ذوالفقارِ حیدر

 

با التهاب ماندی با اضطراب رفتی

با درد پاشدی و با درد خواب رفتی

دیدم میانِ بستر بابا چه آب رفتی

 

ماییم و هیچکس نیست لبخندِ شهر پیداست

دیدم که در نگاهت با درد صبر پیداست

اما به پیکر تو آثار زهر پیداست

 

گفتم دعا بفرما حکمِ قضا بگردان

گفتم بمان و غم را از مرتضی بگردان

“هجران بلای ما شد یارب بلا بگردان”

 

تب داشتی و می‌برد این تب توانِ من را

دیدم به روی سینه داری دو جانِ من را

خوابانده‌ای حسین و چسبانده‌ای حسن را

 

گفتی به انتظارت هستند این جماعت

دارند خنجرِ کین در آستین جماعت

تا پشتِ در بیایند تا آخرین جماعت

 

با پنجه‌های لرزان دستت نوازشم کرد

تا با علی بمانم چشمت سفارشم کرد

تا پایِ او بسوزم با اشک خواهشم کرد

 

گفتی به پشت او باش من پیش روش رفتم

دشمن به پشت در بود من روبروش رفتم

آنقدر زخم خوردم تا که زِ هوش رفتم

 

آتش به خانه می‌زد آتش زبانه می‌زد

آن یک به بازویم زد این یک به شانه می‌زد

او با قلاف شمشیر این تازیانه می‌زد

به استقبال زلفت می رود باد صبا هر صبح

نفس می گیرد از خاک کف پایت هوا هر صبح

 

برای دیدن آثار باقی مانده ات خورشید؛

ز مشرق می زند با نورهایش دست و پا هرصبح

 

به این خاطر که چشم از گنبد خضرا نمی گیرد

نماز مغربش را ماه می خواند قضا هر صبح

 

دلیل اول لولاک و عشق آخر افلاک!

جهان را می کند آغاز با نامت خدا هر صبح

 

به سمت مَضجع نورانی ات با عشق می گردد

سلامی می دهد سمت مدینه کربلا هر صبح

 

می آید پنجره فولاد با اعوان و انصارش

که اول خود بگیرد از وجود تو شفا هر صبح

 

هزار و چارصد سال از زمانت رفته، می جوشد؛

چه عطر مستی از خمیازه ی غار حرا هر صبح

 

تمام شب از این تغییر استغفار می کردم

دوباره با خدا نام تو می شد جا به جا هر صبح

 

محمد تا که باشد آخر هر جمله ای حتی؛

عقب می افتد الّلهُمَّ از صَلِّ عَلَیٰ هر صبح

 

اگر که پشت بر قبله ست می خواهد کند تعظیم

به عُشاق تو قبل از هرکسی ایوان طلا هر صبح

ای مقتدایِ مرتضی و حضرتِ زهرا

باید چگونه گفت از تو سید بطحاء؟

صحرا شده مجنونِ تو، دلداداه‌ات دریا

بالاتر از تو نیست اصلا در همه دنیا

 

تو رحمهُ لِلعالمینی یا رسول الله

تو مایه‌یِ فخرِ زمینی یا رسول الله

 

در مهربانی، مهربانِ مهربان‌هایی

تنها نه اینجا تو امامِ آسِمان‌هایی

در مبحث اخلاق هم نُقلِ دهان‌هایی

تو ماوَرای فکر و توصیف و بیان‌هایی

 

پیغمبرِ دل‌ها و آقای قلوبی تو

یا با زبانِ خود بگویم که: چه خوبی تو

 

سلمان، ابوذر، حمزه و عمار اصحابَت

پیغمبران همواره مست باده‌ی نابَت

تنها نه عرش و فرش، لاهوت است بی‌تابَت

عالم فدایِ جانمازِ بینِ محرابَت

 

بردی قرار از قلب عالم یا اباالزهرا

تو آمدی تا که بگویی از علی تنها

 

گفتی به مردم بارها راه سعادت را

راهِ نجات و راهِ پیروزیِ امت را

گفتی نمی‌بیند بلاهایِ قیامت را

هرکس اطاعت میکند قرآن و عترت را

 

اما چه شد با عترتت؟ جز ناجوانمردی

رفتی، چه ها کردند جایِ عرضِ هم دردی

 

سربسته می‌گویم که بعد از تو جگر خون شد

بی احترامی به علی در حکمِ قانون شد

زهرای مرضیه پریشان حال و محزون شد

چه ظلم‌هایی که به این مظلومه خاتون شد

 

تنها زمین نه در غمش عرش خدا می‌سوخت

زهرا در آتش مانده بود و مرتضی می‌سوخت

بر دلم صبح ازل ، مِهرت نظر انداخته

گوشه چشمی بر من خونین جگر انداخته

 

بنده ای ؟ پروردگاری ؟ این شکوه لایزال

شاعرانت را به اما و اگر انداخته

 

ساقی معراج ! عرش گنبد خضرایی ات

هر ملک را در فلک از بال و پر انداخته

 

نسخه ی درمان نمی خواهند بیماران عشق

درد را چشم طبیبت‌ از اثر انداخته

 

مهربانی نگاهت ای زلال سر به زیر

دولت تزویر را از زور و زر انداخته

 

این تنور داغ مدح خلق و خوی قدسی ات

نان خوبی دامن اهل هنر انداخته

 

ذوق ماندن در جهان بعد از خدیجه با تو نیست

خاطراتش در سرت شوق سفر انداخته

 

َبر من دل نازک دلداده رحمی کن رئوف

در مصاف داغ تو ، صبرم سپر انداخته

 

آمدم بر آستانت در زنم یادم نبود !

میخ سرخی کوثرت را پشت در انداخته

خورشید بستری شده و در برابرش

مهتاب آمده‌ست کنارش دو اخترش

 

آن دلربا نسیم که رد شد ز کوی عشق

جان‌ها فدای بغض نفس‌های آخرش

 

هم دخترش نداشت توان فراق را

هم او‌ نداشت طاقت هجران دخترش

 

با زهر غربت احمد مکی شهید شد

بین صحابه ای که نبودند یاورش

 

گفتند صادق است ولی در وصیتش

آه از وصیتش که نکردند باورش

 

آنها که ظاهرا دم از اسلام میزدند

بستند تهمت هذیان بر پیمبرش

 

گفتند باغبان که از این باغ پا کشید

آتش میاوریم به دامان نوبرش

 

دور و برش تمام ملائک گریستند

وقتی سپرد فاطمه‌اش را به حیدرش

 

کشتی مصطفی که به پهلوی خود نشست

لولای در نشست به پهلوی دخترش

 

میسوخت در ملائکه بر سینه میزدند

حوریه هم گرفت نوک میخ بر پرش

 

در بین آن غلاف به دستان کسی بلند

با خنده گفت علی به زمین خورد آخرش

از جهلِ مادرزادیِ أعرابِ ناآگاه

یک عمر هر لحظه کشید از عمق جانش آه

 

مکرِ ابوسفیانِ لاکردار پیرش کرد

مکری که ریشه داشت در مال و مقام و جاه

 

از کینهٔ سنگیِ باباهایِ دختردار

تا گورهای تنگ و سرد و ساکت و جانکاه

 

از روزگارِ شب شده آزرده خاطر شد

با دیدنِ لات و هبل در زیرِ نورِ ماه

 

توحید را آورد و بت ها را به خاک انداخت

آمد به همراهِ خدایِ عاشق و دلخواه

 

خیلی محبت داشت بر امت! ولیکن شد

جبرانِ مهربانی اش حرفِ بد و بیراه

 

بردند تا بیراهه جریانِ خلافت را

خون به جگر کردند او را فرقهٔ گمراه

 

میخواست وقتِ جان سپردن، یک قلم-کاغذ

میخواست بنویسد  علی،حیدر، ولیُ الله

 

گفتند یک عده منافق؛ با لبی خندان

امروز هذیان باز میگوید رسولُ الله

 

طی شد میانِ بغض حتی احتضارش هم

شد چشمهایش بسته با دلواپسی ناگاه!

ای کوکب نورانی اقبال زهرا

بعد از تو بابا وای بر احوال زهرا

 

درد یتیمی مرا فی الفور حل کن

مثل گذشته دختر خود را بغل کن

 

دلسوزِ غم هایت شدم یک عمر بابا

اُم أبیهایت شدم یک عمر بابا

 

یک عمر بر اینگونه داغی برنخوردم

قرآن بخوان قدری برایم تا نمردم

 

بر وصله های چادرم که دوست داری…

بابا قسم خوردم نگویی رهسپاری

 

قدری نگاهت را به چشمانم بیانداز

بنشین… برایت نان تازه می پزم باز

 

این نانجیبی که لَیَهجُر گفت اینجا

خیلی غضب دارد، بدش می آید از ما

 

پیشم بمان تا حرمتم محفوظ باشد

کاشانه ی پر برکتم محفوظ باشد

 

آتش بگیرد چادرم؟! باور ندارم

ریحانه هستم، تاب میخ در ندارم

 

از غربت حیدر، نمردن درد دارد

با بار شیشه، ضربه خوردن درد دارد

 

بابا بمان تا دختر تو پر گشاید

یک ماه دیگر صبر کن، محسن می آید

 

با رفتنت وای از من و از آه سینه

کارم فقط گریه است دیگر در مدینه

بوی غم می آید از شهر پیمبر بعد از این

می‌زند بر سینه اش الله اکبر بعد از این

 

ناله ی مسجد بلند و گریه مسجد بلند

چون به مسجد نیست احمد روی منبر بعد از این

 

فاطمه دارد کنار بسترش دق میکند

می‌چکد خونابه ی چشمان دختر بعد از این

 

شهر بی پیغمبر اصلا جای حیدر نیست که

نیست این دریای جوشان جای گوهر بعد از این

 

رفتن بابا ز خانه کار خود را میکند

می‌رود امنیت از این خانه دیگر بعد از این

 

نه سلامی.. نه علیکی.. نه نگاهش میکنند

کوچه کوچه می‌رود بی یار حیدر بعد از این

 

گرچه عزراییل زد آرام روی در ولی..

می‌زند نامحرمی محکم بر این در بعد از این

 

خانه ای که خشت خشتش آیه ی وحی خداست

بوی آتش دارد از این قوم کافر بعد از این

 

وای بر دست علی و چشم تارش بعد از این

وای بر پهلو و بر بازوی کوثر بعد از این

 

آن سری که بوسه گاه احمد مختار بود

می‌کشد سردرد از سیلی مکرر بعد از این

شَصت و سه سال زندگی ات، مهربان گذشت

با کیسه های وَصله ایِ آب و نان گذشت

 

شَصت و سه سال زندگی ات بین کوچه ها

در بنده یِ خدا شدن این و آن گذشت

 

گاهی میان دورترین خانه­ یِ زمین

گاهی میان دورترین آسمان گذشت

 

گاهی کنارِ سفره یِ بیوه زنان شهر

گاهی کنارِ خاطره یِ کودکان گذشت

 

وقتِ نزول، حضرتِ خاکی نشین شدی

وقت صعود ردّ تو از بی کران گذشت

 

آن روزها که شعب ابی طالبی شدی

ایام درد بود ولی همچنان گذشت

 

ای آن که زندگی تو خرج نجات شد

ای آن که زندگی تو با مردمان گذشت

 

برگرد رنج و درد بشر را نگاه کن

این زندگیِ سرد بشر را نگاه کن

 

یک عده ای به عشق تو دور از وطن شدند

یک عده ای ندیده اویس قرن شدند

 

از خانواده اَم همه عَبدُاللَهِ شما

از خانواده ات همه آقای من شدند

 

تو پیر خانواده بزرگ قبیله ای

محصولِ زندگیِ تو پنج تن شدند

 

یک عده زینب و علی و فاطمه شدند

یک عده ای حسین شدند و حسن شدند

 

بعد از تو دختر تو و زینب کنار هم

مشغولِ کار بافتن پیرُهَن شدند

 

یک عده بچه های تو پاره جگر ولی

یک عده بچه های تو پاره بدن شدند

 

این کشته ها تمام جگر گوشه یِ تواند

یا ایها الرّسول ببین بی کفن شدند

 

«یا مصطفاه» این تن پامال را ببین

این کشته یِ فتاده به گودال را ببین

دو چشم بی رمق وا کن پدر جان

غم مارا تماشا کن پدر جان

همه پشت و پناه ما تو هستی

نظر بر حال زهرا کن پدر جان

کنار بسترت احیا بگیرم

میان وادی غمها بمیر

پدر جان تو دعایت مستجاب است

دعا کن زود بعد از تو بمیرم

کند آه دل تو بی قرارم

به روی صورتت صورت گذارم

خودت گفتی که حورای بهشتم

توان ضربه سیلی ندارم

 

پس از تو صبر زهرا سر بیاید

زمان غربت حیدر بیاید

 

پس از تو خانه‌ام آتش بگیرد

صدای من زپشت در بیاید

کشد آتش به دور من زبانه

زنم ناله به زیر تازیانه

بیا بابا که زهرا بی پسر شد

میان این در و دیوار خانه

بس که از آه,دلِ شعله ورت می سوزد

با تماشایِ تو قلبِ پدرت می سوزد

 

ای جگر گوشه ی من شعله مزن بر جگرم

جگرم سوخت زِ بس که جگرت می سوزد

 

زودتر از همه پیشِ پدرت می آیی

زودتر از همه شمعِ سحرت می سوزد

 

زیر پرهای تو آرام گرفتم بابا

حیف یک روز تو و بال و پَرَت می سوزد

 

بعدِ من هر چه بلا هست سرت می آید

بعد من وای که پا تا به سرت می سوزد

 

گاه در کوچه ای از درد زمین می اُفتی

گاه از دستِ کسی چشم ترت می سوزد

 

گاه در پشت در خانه ی خود می نالی

چشم وا می کنی و دور و برت می سوزد

 

یک طرف دست تو در پای علی می شکند

یک طرف دخترکت پشت سرت می سوزد

 

از صدای تو در آن شعله علی می فهمد

که اگر فضّه نیاید پسرت می سوزد

پس از تو ای پدر قدم خمیده

عجب ارثی به زهرایت رسیده

 

نه تنها قامتم از غم کمان شد

که از هر تار مویم زد سپیده

 

برای یاری حیدر پدرجان

نگر زهرای تو با جان دویده

 

چهل ظالم علی را می کشیدند

فلک مثل علی تنها ندیده

 

کجایی تاببینی بین کوچه

عدویت پنجه بر رویم کشیده

 

به بازو و به پهلویم نظر کن

ببین از میخ در خونم چکیده

 

پدر شد محسنم نشکفته پرپر

که با ضرب لگد شد غنچه چیده