از اول که مهرگدایی به ماخورد

گذار دل ما به این کوچه ها خورد

سرهرکه بر خاک پای شما خورد

به تعبیر بهتر به عرش خدا خورد

 

تو و من همیشه امامیم و ماموم

دخیلم دخیل تو یا ام کلثوم

 

خدا ریخته در تو لیلا شدن را

تجلای انا فتحنا شدن را

وجود علی نفس زهرا شدن را

و در عین زن بودن آقا شدن را

 

پر چادر تو نماد وقار است

زبانت برنده تر از ذوالفقارست

 

سر سفره ی نان و شیرت علی بود

نمک گیر خیر کثیرت علی بود

اسیرش تو بودی اسیرت علی بود

مجیرش تو بودی مجیرت علی بود

 

تو ماهی! به شب احتیاجت دروغ است

و با کافران ازدواجت دروغ است

 

بخوان خطبه ای تا مسلمان بسازی

ابوذر بسازی و سلمان بسازی

به وقتش ازآتش گلستان بسازی

ز تو برمیاید که طوفان بسازی

 

سخن گفتی و ما به جایی رسیدیم

به اندیشه ی کربلایی رسیدیم

 

غم از روزگارتو آخر چه میخواست؟

دلت را که سوزاند دیگر چه میخواست

فراغ برادر ز خواهر چه میخواست

دل سنگ یک خنجر از سر چه میخواست

 

چه دیدی زمانیکه گودال رفتی

که یک دفعه اینجور از حال رفتی

 

سری ذبح شد معجری رفت غارت

النگوی هر دختری رفت غارت

عبایی و انگشتری رفت غارت

و پوشیه خواهری رفت غارت

 

پر و بال پروانه ها چیده میشد

لباس تن شاه دزدیده میشد

 

حرم امنیت داشت اما به هم ریخت

سر حمله ی بی حیاها به هم ریخت

عقیله زمین خورد و دنیا به هم ریخت

غرور تو با ضربه ی پا به هم ریخت

 

هزاران مغیره و هشتاد زهرا

دوباره لگد،داد و فریاد،زهرا

 

به بازار رفتی و بازار پر بود

بمیرم برایت خریدار پر بود

دراطرافتان مردم آزار پر بود

نگاه حرامی اغیار پر بود

 

اگرچه شکستی و دیگر خمیدی

تو هم غیر زیبایی اصلا ندیدی

محرم اسرار نبی ، جز تو نبوده ست کسی

از دل پاک نبوی ، دل نربوده ست کسی

 

جز تو که پاک دامن و طاهره پروری مگر

لایق بر مادریِ فاطمه بوده ست کسی؟

 

فاطمه زاده ای و دین بنده خویش کرده ای

حق بده سمت تو اگر سر به سجوده ست کسی

 

من که به اعتبار تو دست بر این قلم برم

مدح تورا بجز خدا مگر سروده ست کسی؟

 

خرج تمام مومنین ز لطف گردن شماست

قدر تو اینقدر به دین دست گشوده ست کسی؟

 

یکسره داد میزنم که ام مومنین تویی

بشنود این صدای را چون که حسود ست کسی

عاشقان را غم سر نیست که سر ناچیزست

داغ این رنگ به سیمای جگر ناچیزست

 

تیر این راه بر آیینه نشستن دارد

سینه تا هست و دلی هست سپر ناچیزست

 

ذرّه را جذبه‌ی خورشید قمر خواهد کرد

در بقا, نیستی ذره مگر ناچیزست؟

 

کوه باشى و بلرزی به هم‌ات می‌ریزند

دل به دریا بزنی موج خطر ناچیزست

 

سر خورشید به نیزه‌ست بزرگ است خبر

راه بستند ولی پیش خبر ناچیزست

 

بادیه بادیه آواره شدن چیزی نیست

تا برادر همه جا هست, سفر ناچیزست

 

راوی قصّه‌ی دردست سخن کوتاه است

بار این داغ گران, کفّه اگر ناچیزست

 

او چه کرده‌ست که از سنگ عرق می‌ریزد

پیش اکسیر دمش قیمت زر ناچیزست

 

رد شدن از دل این شام بسی طولانی‌ست

گرچه با بودن خورشید و قمر ناچیزست

اگر‌ که از جلواتش نقاب بر می داشت

از آن حقیقت نوری حجاب بر می داشت

 

بدون شک همگان را پیمبری می‌کرد

اگر‌ زمان هبوطش کتاب بر می داشت

 

غبار از سر سجاده اش که بر میخواست

ستاره از قدمش آفتاب بر می داشت

 

حسین بود سراپا، حسن ز پا تا سر

حسینی و حسنی بین قاب بر می داشت

 

بنا به حلم خدایی بنای گریه نداشت

که کوفه را ز‌همان‌ گریه آب بر می داشت

 

نخست زینب و بعدا حسین مکتوم است

شرافت علویه است ام کلثوم است

از روز اول در کنار خواهرش بود

آیینه دار حسن و صبر مادرش بود

 

با روضه های مادر خود گریه میکرد

همراه بابا تا وداع آخرش بود

 

پاره جگرهای حسن را دید در تشت

او مادرانه هر کجا دور و برش بود

 

از مکه زد بیرون به همراه حسینش

تا کربلا مردانه جزو لشگرش بود

 

یک غصه در دل داشت قربانی ندارد

این غم شبیه درد،داغ دیگرش بود

 

باب الحوائج گفت من قربانی تو

او مثل عبدی کربلا در محضرش بود

 

سقا که پرپر شد قدش یکباره خم شد

در هر نفس یاد عزیز پرپرش بود

 

ام البکا شد ام کلثوم از غم او

تنها انیس حضرتش چشم ترش بود

 

شش ماه بعد از کربلا از غصه دق کرد

بانو شهید روضه ی آب آورش بود

از گُل یاس یاد باید کرد

یاد کوثر زیاد باید کرد

 

یاد کن اَختران مولا را

روضۀ دختران زهرا را

 

یاد اُخت الحسین یاد حسین

مونس زینب ، امتداد حسین

 

بانوی بانوان هر دو جهان

ام کلثوم ، تاجدارِ جنان

 

همه جا مثل سایه با زینب

بر لبش صبح و شام یا زینب

 

کیست این سایه ، شاخۀ طوبا

اولین روضه خوان عاشورا

 

یا حسینش همیشه بر لب بود

اولین نوحه خوان زینب بود

 

داشت بر لب میان اهل حرم

درد دل با پیمبر اکرم

 

ما که مهمان کربلا بودیم

ما گرفتار هر بلا بودیم

 

خون ز دلها چکید یا جداه

جان به لبها رسید یا جداه

 

ظلم و جورِ حرامیان دیدیم

سنگ باران ز کوفیان دیدیم

 

وای از کوفه و پذیرایی

دخترانت همه تماشایی

 

دید چشمان ما جنایت را

معجر زخم آل عصمت را

 

روز پَرده نشینی از ما رفت

آبرویی ز آل طاها رفت

 

ناقه ها بی جهاز و ما خسته

دستهامان به ریسمان بسته

 

بود چشمان مَردمان بر ما

پوستها سوخته شد از گرما

 

بهتر ای آشنا نبودی تو

وسط اشقیا نبودی تو

 

حَرمی را که هیچ مَحرم نیست

غیر نامَحرمش مجسّم نیست

 

بعد ظلم حرامیِ ملعون

همه غارت زده همه محزون

 

بود بی سایۀ برادرها

گریه ها گریه های دخترها

 

شاهد ظلم بی حساب شدیم

وارد مجلس شراب شدیم

 

لب و دندان ز چوب کینه شکست

مادرا حرمت سکینه شکست

 

نام او را چه زشت می بردند

پیش زینب شراب می خوردند

 

روز ما سخت روزگاری شد

که حسینت به طشت قاری شد

 

چشم تو در عزای او گرید

تا قیامت برای او گرید

 

دخترانت بلند می گِریند

نوحه سر می دهند می گریند

 

نام ما تا ابد به شام آید

منتقم روز انتقام آید

دیار عشق و جنون پر ز آه مظلوم است

روایت غمشان صد کتاب منظوم است

 

هر آنچه کرببلا بر سر حسین آورد

حکایت دل پر خون ام کلثوم است

 

شریعه بسته شد و آب شد دگر نایاب

علی اصغر شش ماه از چه محکوم است

 

یکی فتاده به هامون ز خاک و خون غلطان

یکی اسیر و پریشان، ز یار محروم است

 

اگر چه زینب ثانی بود ولی او هم

همیشه در کنف ضل چهار معصوم است

 

نصیب زینب و تو شد فراغ و خون جگری

گواه صبر شما ذات حی قیوم است

 

تو دخت شیر خدایی تو شیر زن هستی

عناد با اسد اله چقدر مرسوم است

 

تو خطبه خواندی اگر در رثای مظلومان

کلام نافذ تو هم به گریه مختوم است

 

به شام و کوفه اسیران حقیر گردیدند

چقدر شام بلا نامبارک و شوم است

 

کسی که نسبت پیوند با حرامی داد

نفاق و دشمنی او همیشه معلوم است

 

نگشته بوته خاری هنوز لایق گل

نصیب هرزه فقط میوه های زقوم است

 

تو و سکینه به باب الصغیر سوریه اید

مزارتان حرم دوفقید مغموم است

 

تو عین صبر جمیلی تو زین اب هستی

که حسرت تو فقط بوسه ای ز حلقوم است

چه خوب آموختی تحت لوای مادرت باشی

تمام عمر زیر سایه ی تاج سرت باشی

صدف باشی و بی اندازه فکر گوهرت باشی

خودت میخواستی تحت الشعاع خواهرت باشی

 

نوشتی در کتاب فاطمیون خط به خط زینب

قدم برداشتی گفتی فقط زینب فقط زینب

 

مدینه ازحسن هم یک نفر مظلوم تر دارد

همان خواهر که از حال دل خواهر خبر دارد

فدای ام کلثومی که فرمان از پدر دارد

که جای خویش زینب را همیشه در نظر دارد

 

برای یاری زهرا، دو دم را مرتضی آورد

علی میخواست تا زینب دوتا باشد، تو را آورد

 

قسم بر غربت تاریخ ؛ این ترفند ممکن نیست

دروغ محضشان کافیست ؛ این پیوند ممکن نیست

علی باشد به این وصلت رضایتمند؟ ممکن نیست

به تیغ خشمگین مرتضی سوگند ؛ ممکن نیست

 

فلانی را بگو شهر نبی دروازه ای دارد

نمیداند مگر که هرکسی اندازه ای دارد

 

دراین مکتب که حفظ شان کعبه می شود لازم

تویی کعبه ، که گرد تو جوانان بنی هاشم

برادرزاده هایت از ادب پیش تو چون خادم

حجابت قامت اکبر ، رکابت زانوی قاسم

 

چنان عباس ، جانت از وفاداری لبالب بود

که بعد از کربلا کارت علمداری زینب بود

 

شنیدم ساربان نامهربانی کرده با سر ها

سوار ناقه خواهرها ، سوار نی برادر ها

چهل منزل شدی سنگ صبور داغ مادر ها

چهل منزل کشیدی خار از پای کبوتر ها

 

گمانم خوب فهمیدی پریشانی زینب را

که بستی باسکینه زخم پیشانی زینب را

 

بمیرم ، در شلوغی های شام آنچه نباید ، شد

خودت دیدی که راه کاروان یک مرتبه سد شد

همینجا بود که حال عروس مادرت بد شد

نه….از دروازه ی ساعات باید زودتر رد شد

 

رباب آنجا که دایم آه حسرت می کشد اینجاست

و جایی که ابوفاضل خجالت می کشد اینجاست

دخترِ شیر علی جلوه ی حیدر دارد

مثلِ«زینب»بخدا هیبتِ صفدر دارد

 

غرّش اش مثلِ پدر ..آینه ی وجه الله

بی سبب نیست چنین رزمِ دلاور دارد

 

ارث ها برده ز مادر..نَفَس اش زهرایی

رزقِ بی حدّ وحساب از سوی کوثر دارد

 

خطبه هایش همه کوتاه ولی جانسوزند

هرکجا پای نهد شورشِ محشر دارد

 

«زینبِ دوّمِ»مولاست..پر از پویایی

اسدالله ِ جهان زینت و زیور دارد

 

اُمِّ کلثوم بُود اُمِّ شرف.. اُمِّ وفا

صحبت از مدحتِ او رحمتِ دیگر دارد

 

در اسارت به سر و سینه زد و نالان شد

بسکه در سینه ی خود داغِ‌ برادر دارد

 

شانه در شانه ی زینب همه جا غوغا کرد

بسکه بانوی جهان..اِرق به خواهر دارد

زینب صُغراست او؟ یا مادر کلثوم بوده

یا خطوط درهم تاریخ نامفهوم بوده؟!

 

کِی به دنیا آمده؟ کی رفته؟ کی همسر گزیده؟

در کدامین خاک مدفون است؟ نامعلوم بوده!

 

“مجلسی” فرموده: در بازار کوفه خطبه خوانده

“شیخ طوسی” گفته: پیش از کربلا مرحوم بوده!

 

“مامَقانی” چیزهایی گفته، “شهرآشوب” چیزی

در کتاب “طبرِسی” چیزی دگر مرقوم بوده…

 

از چه دورانی سخن می گویی ای تاریخ، وقتی

جعل و تحریف و سند سوزی در آن مرسوم بوده

 

از چه دورانی سخن می گویی ای تاریخ، وقتی

کاسه ی آبش به دست همسران مسموم بوده

 

از چه دورانی سخن می گویی ای تاریخ، وقتی

تالی قرآن او شمشیر بر حلقوم بوده

 

از چه دورانی سخن می گویی ای تاریخ، وقتی

هر کجایش را که می بینی علی مظلوم بوده

 

شیون هیهات مِنّا الذلّه می آید به گوشم

سرنوشت سرخ عاشوراییان محتوم بوده

 

خواهر خون خدا هرجا که باشد کربلایی است

دختر خیر النّسا هرکس که شد معصوم بوده

 

پس ملالی نیست هرکس هرچه می خواهد بگوید

ما رأیت الّا جَمیلا قصه ای منظوم بوده

 

پس ملالی نیست زیرا آنکه می داند، می آید

آنکه سرّ خاندانش سال ها مکتوم بوده

 

پس ملالی نیست؛ برمی خیزد از جا قائم ما

آنکه تیغش مظهر یا حیُّ یا قیّوم بوده

 

امّ کلثوم تو کلثومی نزاییده است زهرا!

هر زن دلخسته نامش مادر کلثوم بوده

هر چند درک‌ ناقص ‌تاریخ کافی نیست

در اینکه‌ حق با توست‌ اما اختلافی‌ نیست

 

معنای اینکه عده‌ای حق را نمی بینند

جز گم‌ شدن در یک مسیر انحرافی نیست

 

باید علی‌ گفت‌و علی‌خواند و علی‌فهمید

فرصت‌ برای‌ گفتن‌ حرف‌ اضافی نیست

 

کم‌ نقره‌ داغش‌ کن‌ ترک‌هایی‌ که‌ در کعبه‌ است

پیش‌ دهان‌ دشمن حیدر شکافی نیست

 

هذیان‌ نگویید ‌ازدواج نور باظلمت

چیزی‌ بجز فکر و خیال‌ و قصه‌ بافی نیست

 

بنت الهدی در بیت گمراهی معاذالله

آن وقت می گویند باورها خرافی نیست

 

زخمی اگر خوردید چوب کفرتان بوده

چسباندن‌ این‌ وصله‌ها راه تلافی نیست

 

حسن‌ ختام این غزل با تیغ در راه است

وقتی‌ برای دست بردن‌ در قوافی نیست

پرورده‌ی‌ زهراست‌ از این‌ رو رشیده‌ ست

دریای بی پایانِ اوصاف حمیده‌ ست

 

او زینب‌ صُغری‌ ست این‌ یعنی‌ خدا، باز

“زینت”برای شاه مردان آفریده‌ ست

 

مانند زهرا مثل زینب چون خدیجه

او افتخارِ بانوانِ برگُزیده‌ست

 

آنسان که ما زهرا تر از زینب ندیدیم

چشم فلک زینب تر از او را ندیده‌ست

 

وقتی‌ که دِق کرده‌ ست از داغ حُسینش

فرض‌ است بر ما که بگوییم او شهیده ست

 

او‌ از طفولیت شبیه خواهر خویش

ماتم‌ کشیده زجر دیده داغدیده‌ ست

 

پیری قبل از موعد او بی سبب نیست

بر شانه از آغاز بار غم کشیده ست

 

این سرو پا برجا اگر قدّش کمانی ست

میراث‌ دارِ مادری قامت خمیده ست

 

خاکم به سر، زخم زبان از شمر خورده

وقتی دم دروازه ی ساعت رسیده ست

 

خاکم به سر، از آفتاب گرم و سوزان

هم چادرش پوسیده هم رنگش پریده ست

 

از کعب نی باید بپرسی چند منزل

جان یتیمان برادر را خریده ست ؟؟؟

 

اینکه رقیّـه تشـنه جان داد و گرسنه

در بینِ ویرانه امانش را بُریده ست

باید از جلوه او عرش منور باشد

هر کسی مثل شما، دختر کوثر باشد

 

بی گمان این دل شیری که تو داری بانو

می تواند که فقط از جانب حیدر باشد

 

زینب دون گل خانه ی زهرا شده ای

چه قشنگ است !که زینب دو برابر باشد

 

شب جشن تو ملک بال زنان می اید

چون پدر شوهرتان حضرت جعفر باشذ

 

پیش دریای دلت موج بلا کوچک بود

عاشقی صبر تو از عقل فراتر باشد

 

ام کلثوم دعا کن نرسد روزی که

دختری شاهد افتادن مادر باشد

 

خاطرت باشد اگر شاهد عاشورایی

آتش خیمه هم از آتش آن در باشد

 

تو چه دیدی ؟ چه شنیدی ؟ چه کشیدی؟آن روز

بدنی بی سر و یک نیزه که با سر باشد

 

اولین شاعر این داغی و شعرت بانو

شعله ای گشته که بر سینه ی دفتر باشد

 

بی سبب نیست  که عمرت به درازا نکشید

وای ! از آن دل که در آن داغ برادر باشد

مور را رخصت تمجید سلیمان ها نیست

پیشگاه کرمت عرصه ی جولان ها نیست 

 

از کرامات فراوان تو خوبان ماتند

این همه حسن در اندیشه ی انسان ها نیست

 

عصمت از فاطمه داری که مطهر شده ای

احتیاجی پی این امر به برهان ها نیست

 

نقش تو نیست کم از زینب کبری بانو

گرچه حک نام تو در صفحه ی اذهان ها نیست

 

شام زیر لگد خطبه ی تو جان میداد

مثل تو هیچ کسی فاتح میدان ها نیست

 

رمز عرفان اثر سجده ی پیشانی توست

احتیاجی سر این سفره به عرفان ها نیست

 

خواستی تا همه جا صحبت زینب باشد

مدح و مرثیه اگر از تو به دیوان ها نیست

 

ام کلثوم شدن زینب و زهرا شدن است

حرف عشق است در آن صحبت عنوان ها نیست

 

ازدواج تو و نمرود مدینه ؟ هیهات

نخی از چادر تو قسمت شیطان ها نیست 

 

نمک سفره ی افطار پدر هستی تو

لذتی بی تو در این شیر و در این نان ها نیست

 

می شود گفت ز تو از غم و درد تو نگفت ؟

مدح خوب است ولی مکفی گریان ها نیست

 

یوسفت در عوض چاه به گودال افتاد

چون تو دلسوخته در یثرب و کنعان ها نیست

 

سر و سامان تو را نیزه ای از پا انداخت

خیمه ی سوخته جای سر و سامان ها نیست

 

ناز پرورده ی دستان پر از مهر علی

شأن تو ناقه ی عریان و بیابان ها نیست

 

دور تا دور تو با هلهله جمعیت بود

بزم مِی طشت طلا جای پریشان ها نیست 

 

هرچه گفتم کمی از قدر و مقام تو نشد

مور را رخصت تمجید سلیمان ها نیست

وقتی همه جا دور و برش زینب بود

یعنی که  تمام  باورش زینب  بود

 

درشام که خطبه خواند با صوت علی

از مستمعین  منبرش  زینب  بود

 

او هیبت و غیرت بنی هاشم داشت

او فاطمه بود و حیدرش زینب بود

 

در طول اسارتش  مطیع امر -

فرمان امام و رهبرش زینب بود

 

در حجب و حیا وعصمت و صبر و وفا

مانند عقیله خواهرش زینب بود

 

بر حرمت نام "ام کلثوم" قسم

این آینه نام  دیگرش  زینب بود

دست ما و عنایتت بانو

جان فدای شهامتت بانو

 

تو بزرگی و ما گدا خانوم

السلام علیکِ یا کلثوم

 

در شجاعت مثال بابایی

در نجابت شبیه زهرایی

 

خطبه هایت همیشه غرا بود

در صدایت صدای مولا بود

 

قوت قلب خواهرت بودی

همه جا با برادرت بودی

 

سر پناهی به دختران حرم

تکیه گاهی به مادران حرم

 

رفته ای پا به پای زینب تو

شاهد گریه های زینب تو

 

پر و بالت شکسته شد اما

لشگری بود و خواهرت تنها

 

دختری زیر دست و پاها مرد

زیورت را کسی به غارت برد

 

به سرت سنگ خورده در کوفه

چادرت چنگ خورده در کوفه

 

پشت دروازه های در شام و

تهمت و افترا و دشنام و

 

دست سنگین آن حرامی ها

رفته ای کوچه ی یهودی ها

 

روز و شب ها به فکر گودالی

یاد تیغ و سنان و خلخالی

 

طاقتم نیست دیگر ای بانو

روضه کافیست دیگر ای بانو

نوه ی دختری و عشق پیمبر بودن

دختر دومی ِحضرت حیدر بودن

 

صدق الله العلی نام پدربود و چنین

آیه ی چارمی سوره ی کوثر بودن

 

ام کلثوم شدن اینهمه مظلوم شدن

شاهد میخ، چهل مرد،لگد، در بودن

 

شاهد میخ،چهل مرد،لگد،در،فریاد

بعد هم شاهد یک عمر به بستر بودن

 

جزو آموختگان وصیت نامه ی او

جزو تشییع کنان تن مادر بودن

 

پشت تابوت به همراه حسین و زینب

جزو آن چندنفر در شب آخر بودن

 

درشب قدر به نوعی و به شکلی شب تشت

ام کلثوم...بگو زینب دیگر بودن

 

دختر فاطمه و عمه ی طفلان اما

عزتش این بشود:خواهر خواهر بودن

 

می کند خم کمرش را همه ی عمر فقط

لحظه ای عمه ی دلواپس اصغر بودن

 

می کند خم کمرش را به خدا درآنی

روی تل گریه کنان محو برادر بودن

 

چکمه ای آمد از آن سو وازاین سو شد باب

در هیاهوی حرم دست به معجر بودن

بیست و نُه از مه جمادی شد

وقتش آمد عزا به پا بکنیم

روز گریه بر امّ کلثوم است

روضه خوان را بیا صدا بکنیم

 

زینب دوّمی برای علیست

دست زهرا به روی سر دارد

همْ حسین و حسن برادرهاش

با ابوفاضل او قمر دارد

 

گرچه ما کم ز قدرِ او گفتیم

او جلال و شکوهش افزون است

گریه ام نذر گریه هایش شد

او دلش بعدِ کربلا خون است

 

هرگز از خاطرش نرفت آن داغ

روضه اش، روضه های عاشوراست

غارت خیمه را به چشمش دید

در دلش خیمه ای ز غم برپاست

 

همره قافله اسیری رفت

کوفه و شام، سنگ کین خورد و

دستِ او را به سلسله بستند

پشتِ همْ، پشتِ همْ زمین خورد و

 

کوفه وقتی که خطبه میخوانْد او

چون علی بود، کوه غیرت بود

زنده شد یاد خطبه ی زهرا

حامی اهلبیت و عترت بود

 

امّ کلثوم، امّ اشک و بُکاء

وقف این غم نمود، جان خودش

مرثیه خوان غربت یار است

روضه را بشنو از زبان خودش

 

قطعه قطعه، مقطّع و صد چاک

پیکری مانْد روی خاک، آن روز

از حسینم سر از قفا بردند

صورتش بود پر ز خاک، آن روز

 

هرگز این غم ز یاد من نرود

کاروان سخت با تَعَب می رفت

رأس پاکان به روی نیزه ز پیش

با دوصد غم به نیمه شب می رفت

 

رأس نورانی حسین  چون ماه

روشنی بخش راه قافله بود

در پی سر، به سرْ زنان یک تن

می دوید و به پایش آبله بود

 

در سیاهی پهنه ی آن دشت

تا رقیه ز جمع ما کم شد

زجر ملعون به جستجویش رفت

آن سه ساله از آن زمان خم شد

کوچکتری و در پناه خواهرت هستی

هر لحظه در پیش نگاه خواهرت هستی

 

بار بلا بر دوش زینب هست اما تو

هرچه نباشد تکیه گاه خواهرت هستی

 

از معنی ام المصائب کم نداری تو

وقتی شریک سوز و آه خواهرت هستی

 

با این کبودی های دست و صورت و بازو

آیینه دار روی ماه خواهرت هستی

 

دنبال اطفال برادر در دل صحراه

همراه خواهر در سپاه خواهرت هستی

 

ای یادگار آخرین خانه‌ی زهرا

آیا رفیق نیمه راه خواهرت هستی

 

برگرد نفس مطمئنه با تنی مجروح

فردای محشر تو گواه خواهرت هستی

از حسن هرچه که در مرثیه کمتر سخن است

ام کلثوم غریب است چنانکه حسن است

 

غمش آنقدر بزرگ است که هر روضه ی آن

مثنوی گر بشود دفتر هفتاد من است

 

شیر دل می شود آن مرد که فرزند علی است

دختر فاطمه هر کس بشود شیر زن است

 

زینب دیگری از کرببلا رفت به شام

دختر دیگر زهراست که دور از وطن است

 

کربلا دید زنی را که قد افراشت و شد

مرثیه خوان حسینی که بدون کفن است

 

خیمه می سوزد و زن حال عجیبی دارد

شاهد آتش در باخبر از سوختن است

 

شام بازار بدی دارد و گرز سخنش

هرکجا حرف کنیز آمده دندان شکن است

 

روضه خوان همه ی مرثیه ها شد مثلاً

روضه ی چوب میان آمده ، حرف از دهن است