همین که نامِ بلندت به هر زبان افتاد

چه شور و وِلوِله ای در دل جهان افتاد

 

برایِ ذکرِ مصیبت دلم گرفت آتش

و سیلِ گریه و ماتم به عمقِ جان افتاد

 

 

به وقتِ غارت و حمله چه بر سرت آمد؟

که شمر خسته شد و خولی از توان افتاد!

 

به روی نیزه و در جمع این حرامی ها

رقیه دید تو را و نفس زنان، افتاد

 

 

یزید بیشرف اما میانِ بزمِ شراب

به جانِ زخمِ سر و صورت و دهان افتاد

 

به رویِ طشت طلا و به پیشِ چشم همه

چقدر روی لبت ردِّ خیزران افتاد!!

چه باغ و راغ و چه گلشن چه گلستان باشد 

دلم چو طایر گم کرده آشیان باشد 

 

بهر بهار سر خرمیست هر کس را 

خلاف من که بهارم ز غم خزان باشد 

 

به یاد تشنه لبان لب فرات مرا 

ز دیده هر لب جو جوی‌ها روان باشد

 

چسان به دسته گل بنگرم که دست حسین 

جدا ز بند ز شمشیر ساربان باشد 

 

پس از فتادن سرو قد علی اکبر 

حرام دیدن سروم به بوستان باشد 

 

پس از جدا شدن دست از تن عباس 

کجا نظر سوی شمشاد و ارغوان باشد

 

ز تیر حرمله و حلق اصغر بی‌شیر 

قد چو تیر من از این الم کمان باشد 

 

پس از خرابه نشینان شام جودی را 

کجا گشوده شود دل اگر جنان باشد

چون مرا واقعه کرب و بلا یاد آید 

دیده پر خون شود و سینه به فریاد آید 

 

گر بخواهم که کنم تر لبی از قطره آب 

از لب خشک شه تشنه لبم یاد آید 

 

گر دلم میل تماشای گل و لاله کند 

یادم از سرو قد اکبر ناشاد آید

 

چون گذارند به کف خلق حنای شادی 

یادم از خون کف قاسم داماد آید 

 

گر مریضی نگرم زار به روی بستر 

یادم از خستگی حضرت سجاد آید 

 

چون شود شام و خلایق به سوی خانه روند 

یادم از زینب و از شام غم‌آباد آید 

 

گر کند بنده درگاه شه دین خود را 

جودی اندر دو جهان از الم آزاد آید

فغان که دیده دل باز سوی جانان نیست 

اگر نه در نظرت هیچ رمز پنهان نیست 

 

اگر به دیده تحقیق بنگری بینی 

که جز بساط عزا فرش عرش یزدان نیست 

 

برآر پنبه غفلت ز گوش تا شنوی 

که جز نوای حسین در سرای امکان نیست

 

حدیث او که شنید و حکایتش که نوشت 

کزین معامله تا روز حشر حیران نیست 

 

اگر کشند به خواری گناهکاری را 

ز بعد قتل تنش روی خاک عریان نیست 

 

به خون کشند اگر از جفا غریبی را 

سه روز روبروی آفتاب تابان نیست

 

اگر به قتل رسانند شهریاری را 

سه شب فتاده روی خاک در بیابان نیست 

 

سری کز آب لبش خضر را رسیده حیات 

ز بعد قتل سزاوار چوب خیزران نیست 

 

در این مقدمه جودی بسی پریشان گفت 

بلی حدیث پریشان به جز پریشان نیست

دل بدین گونه که اندر غم و رنج و محن است

کفن آور که دم رفتن جان از بدن است

 

آب کوثر به گمانم که فرو ننشاند

این شراری که در آتشکده جان من است

 

ژاله بر چهر فشان ای مژده چون ابر بهار 

کابرو را به بهار و به بهاران چمن است

 

با که گویم؟ که لب تشنه حسین را کشتند

بدنی کو؟ که بگویم ز چه بی‌پیرهن است

 

استخوانی اگر از سینه او باقی بود

آن هم از ضرب سم اسب، شکن در شکن است

 

کفنی داشت ز خاک و کفنی داشت ز خون

تا نگویند شه کرب‌وبلا بی‌کفن است

 

آن سلیمان که در انگشت بدش خاتم تن 

خود به خون غرقه و خاتم به کف اهرمن است

 

تیره از دود دلم نُه فلک آید هر دم

یاد آرم که به مطبخ، سر شاه زمن است

 

مگر از یاد رود داغ غمش «جودی» را

ورنه گلزار جنانش همه بیت الحزن است

دارم دلی دریای خون از کینه خونخوارها 

افتاده بر جانم شرر از آتش اشرارها 

 

مردم به دوش خود اگر باری کشند آسان بود 

مشکل که من بر دل کشم از رنج و محنت بارها 

 

ای آسمان ویران شوی ای چرخ سرگردان شوی 

اولاد پیغمبر کجا این محنت و آزارها

 

کلثوم غم پرور کجا ویرانه‌های شام غم 

زینب کجا و نای نی اندر سر بازارها 

 

خاری نگر که اهل حرم مجروح از سر تا قدم 

سرها ز کعب نیزه‌ها پاها ز نوک خارها

 

ای فرقدان کاش آمدی سنگ از ثریا بر سرت 

فرق علی اکبر کجا سنگ سر دیوارها 

 

اهریمنان بدسیر هر یک به روی تخت زر 

اما ببین زنجیر کین بر گردن بیمارها 

 

دردا که زد چوب جفا از کین یزید بی‌حیا 

بر آن لبی کز او عیان آمد بسی اسرارها 

 

بیداری جودی دلا جویا ز پروین شو بلی 

بیدار دارد آگهی از حالت بیدارها

حدیث کرب و بلا کرد خون دلِ ما را

نه جای چاره چنین دردِ بی مداوا را

 

فغان‌ که چرخ بر افروخت آتشی در شام

که تیره کرد زِ دودش چراغِ بطحا را

 

سکینه سر نگرفتی ز خواب در شب قتل 

اگر به واقعه می‌دید روز فردا را 

 

رقیه کز عطش از دیده اشک می‌بارید 

مگر به دیده زینب ندیده دریا را

 

حسین به مردنِ اکبر چگونه تن در داد

نمی شنید مگر ناله های لیلا را

 

عزیز فاطمه عریان به روی خاک و یزید

ز ناز سر بنَهد خوابگاه دیبا را

 

سرِ یزید ببالین، سرِ حسین به تنور

خدای صبر دهد زین قضیّه زَهرا را

 

فغان که ضربتِ چوبِ جَفا نمود کَبُود

لبی که از نفسی جان دهد مَسیحا را

 

سِتاده عابدِ بیمار پای تختِ یَزید

نشانده بر سرِ کُرسی زرِ نصارا را

 

از این حکایتِ جانسوز جودیا بگذر

که سوزِ آهِ تو درهم شکافت خارا را

نور چشمانم جوانانت چه شد

اهل‌بیت زار و گریانت چه شد

فیروز آن دلی که بود مبتلای تو 

سرشار آن سری که بود خاک پای تو

 

ماییم از برای تو و تو برای حق

تو از برای حقی و حق از برای تو

 

در راه دوست اکبر و اصغر فدا کنی

صد جان عالمی به فدای فدای تو

 

یا سر به سوی دوست روانی ز جان ولی

یک کاروان اسیر بود در قفای تو

 

تنها نه خاکیان ز غمت ناله می‌کنند

قدوسیان به عرش برین در عزای تو

 

یک روز بر سنانی و یک روز بر تنور

یک روز روی دوش نبی بود جای تو

 

تنها نه در دل است ندای غریبی ات 

گردید پر فضای جهان از ندای تو

 

تن نینوا و سر سر نی نیزه منفعل 

نی ناله می‌کند همه دم از نوای تو

 

بازو و پشت و پهلوی اطفال شد کبود

بس تازیانه خورد تن بچه‌های تو

 

معلوم گشت قدر و جاه و جلال تو یا حسین

روزی که گشت حضرت حق خونبهای تو

 

ساعی شدم  که سعی کنم در زیارتت

ترسم بمیرم و نرسم کربلای تو

تا ماریه شد حریر پوش از دم تو

پوشد نه همین کعبه سیاه ازغم تو

 

صباغ ازل طراز نه اطلس چرخ

بر نیل عزا کشید در ماتم تو

نه ز آسمان توجه نه زاختر اعتنائی

نه ز دوستان حمیت نه ز دشمنان حیائی

 

من بی امیر و لشکر کیم اندرین معسکر

حشم بلا ز پیشی سپه غم از قفائی

 

به جز از خدنگ پران به جز از وعید کشتن

نه سفیر مهربانی نه پیام آشنائی

 

ز نجات دست کوته به هلاک پای محکم

بد و نیک را به سر بر نرود چنین قضائی

 

زجگر گداز پیکان دهد ار امان زمانه

کشد آسمان به خونم زسنان سینه خائی

 

چه قساوت است یارب که تنی ز صد هزاران

نشنید التماسم که نگفت مرحبائی

 

به من از در مصیبت به ستم مصاف پیما

چو ستاره سخت روئی چو سپهر سست رائی

 

نه ز سیر مهر مهلت نه ز خیل کین مدارا

چکنم اگر نجویم به شهادت التجائی

 

نزند بر آتش آبی لب خشک تشنگان را

چه تفاوت آنکه دارم مژه محیط زائی

 

نه پرند خیره کش را زگلویم انحرافی

به دل شکسته بالم نه خدنگ را خطائی

 

به دلم ز خیل انده، به رهم ز فوج دشمن

نفسی و رستخیزی قدمی و کربلائی

 

پس مرگ پیش پویان ز حیات تن به جانم

ز تامل تو خون شد دلم ای اجل کجائی

 

نفسی غم اعادی، دمی انده احبا

زندم همی ز هر سو، الم دگر صلائی

 

به مفاخرت چو یغما سر عجز نه بر آن در

درجات سربلندی بست این که خاک پائی

از روزگار داد و فغان ز احتساب او

فریاد از تطاول و از انقلاب او

 

در کام اشقیا نچکاند جز انگبین

در جام اتقیا همه زهر مذاب او

 

ای روزگار باتو چه کرده است بوتراب

کافکنده ای به خون همه شیران غاب او

 

عبّاس و قاسم و علی اکبر حبیب و عون

غلطان به خاک و خون همه از شیخ و شاب او

 

عبّاس تشنه کام برون آری از فرات

سوی حرم کنی همه سعی و شتاب او

 

تا سوی تشنگان برد آبیّ و از قضا

تیر قدر به خاک فرو ریزد آب او

 

دادی به باد گلشن زهرا و تا به حشر

کردی روان ز چشم عزیزان گلاب او

 

زان صبح شوم آه که در مجلس یزید

بر خاص و عام تافت به شام آفتاب او

 

بزم یزید و جام شراب و سر حسین

باید ز پاره ی دل زینب کباب او

 

صغری در اضطراب کنیزیّ و مرتضی

در اضطراب شد به نجف ز اضطراب او

 

پرسد نبی ز امّت اگر شرح ماجرا

یارب چه می دهند به فردا جواب او

 

حاشا کسی که بسته به این خاندان بود

ایزد به روز حشر نماید عذاب او

 

ای آل بوتراب «وفایی» ز شعر خویش

باشد به خاندان شما انتساب او

در ماتم شهی که سرش از جفا برند

رخت عزا رواست ز سر تا به پا برند

 

هرگز شنیده اید که بی جرم و بی گناه

همچون حسین کسی که سرش از قفا برند

 

هرگز شنیده اید که اعضای کشته را

از هم جدا نموده و هریک جدا برند

 

هرگز شنیده اید که در شادی کسی

از بهر نوعروس لباس عزا برند

 

یا خود به جای رخت عروسی شنیده اید

اوّل کفن به قامت نوکدخدا برند

 

سقّا شنیده اید که لب تشنه جان دهد

یا بهر آب بازوی او از جفا برند

 

جمعی نبی پرست و خدا گو شنیده اید

بیگانه وار سر ز تن آشنا برند

 

باشد روا «وفایی» اگر خیل حور عین

گیسوی خویش یکسر از این ماجرا برند

آن کشته یی که نیست جزایی برای او

غیر از خدای او که بود خونبهای او

 

آن کشته یی که حیدر و زهرا و مصطفی

دارند صبح و شام به جنّت عزای او

 

آن کشته یی که شمّه یی از شرح ماتمش

خواند از برای موسی عمران خدای او

 

آن کشته یی که ساخت خداوند کردگار

سرتا بسر جهان همه ماتمسرای او

 

آن کشته ی جفا که جز او هیچ کشته یی

هرگز نشد جدا سر او از قفای او

 

ز احرام حج چو گشت به کرب و بلا مُحلّ

زیبد به کعبه فخر کند کربلای او

 

از سرچه شد عمامه و از دوش او ردا

گردید کبریای خدایی ردای او

 

کاش آن زمان که در ره جانان شد او فدا

جان جهانیان همه می شد فدای او

 

دل تا زجان بُرید و به جانان خویش بست

دلهای دوستان همه شد آشنای او

 

بهر لقا چو خویش فنا کرد در بقا

شد تا ابد لقای خدایی لقای او

 

***معراج اولش سرِ دوش پیمبر است

معراج آخرش ز هر اندیشه برتر است

افتاده در خون ای پدر از گرز و تیغ و خنجرم

بنهاده سر بر روی خاک ای خاک عالم بر سرم

 

تو کشته تن در خون طپان، من زنده بر جا جسم و جان

این سخت جانی ای امان، می نامد از خود باورم

 

گشت از سپهر پرده در، دامان هامونت مقر

زین پس سزد جای ای پدر، در توده ی خاکسترم

 

تا خوابگه خاک سیه، کردی به طرف قتلگه

زیبد مرا خاشاک ره، بالین و خارا بسترم

 

تا دور مینایی فلک می دادت از خون گلو

زهر است اگر جز خون دل شد باده ای در ساغرم

 

وه گر رسیدی دست من یک ره به دامان اجل

تا جامه ی جان در غمت جای گریبان بردرم

 

در نیل ماتم بردمی کآرم سیه چون بخت خود

گر دشمنان بر سر همی بگذاشتندی معجرم

 

برگ سفر آمد به ساز، اینک مرا از کوی تو

خون زاد و حسرت راحله، همدم فغان غم رهبرم

 

خواهم به بالینت همی گریم به کام دل دمی

رخصت کی و مهلت کجا از خصم عدوان پرورم

 

تن را توان و تاب کو، دل را قرار و خواب کو

هم بر فراق قاسمم هم در عزای اکبرم

 

جز در غم او کلک من، راند صفایی گر سخن

البته گردد رو سیاه از شرمساری دفترم

تا کی ای کوکب این ستمکاری

آخر آرزمی فلک زین دلازاری

 

چند در دورانت ای چرخ زنگاری

دودهٔ عزت همی از تو در خواری

 

هر امیری را رو به جنگ آمد

پشت خاک از خون او لاله رنگ آمد

 

هر صغیری را حلق و لب پاره

تیر پستان، شیر خون، خاک گهواره

 

هر شهیدی را رخ به خاک افتاد

از سم اسبان تنش چاک چاک افتاد

 

هر قتیلی را زین چو وارون شد

کسوت از خاک سیاه خلعت از خون شد

 

هر عزیزی را رنج خواری ها

در زمین و آسمانش قطع یاری ها

 

هر مریضی را تن به تاب آمد

صبح و شامش خون و خاک خورد و خواب آمد

 

هر غریبی را ناله بر گردون

و اشک مرجان رنگش از دیده بر هامون

 

هر اسیری را خون روان از دل

ناقهٔ عریان از او مانده پا در گل

 

هر یتیمی را کف و مو بر سر

پیش چشم ناکسان پرده و معجر

 

شد صفایی راخاطر خرم

در غم لب‌تشنگان محفل ماتم

هیچ دریایی ندیدم بی کنار

جز تو ای عشق جهان آشوب یار

 

عقل سر بر آستانت مستکین

بنده ی حکم تو صد روح الامین

 

انبیا گردن به امرت داده باز

روی بر خاک درت بنهاده باز

 

اولیا دستت به دامان در زده

دامن همت به خدمت برزده

 

پیش نورت نارموسی یک قبس

نسر طایر نزد شهبازت مگس

 

تیر و بهرامت به میدان صد هزار

خائف از سهمت چو طفلی نی سوار

 

پیش دستت دجله تا جیحون نمی

هفت دریا پیش سیلت شبنمی

 

رهروت را زیر پا زوبین و تیر

از کمال شوق می آید حریر

 

نیست در خورد هر میدان ترا

نه فلک تنگ است جولان ترا

 

ز آفرینش راد و رد بالا و پست

زشت و زیبا دور و نزدیک آنچه هست

 

آنچه از امکان به اکوان آمده اند

در خور خود تابع امرت شده اند

 

والهان خاصت از یک تا هزار

ز ابتدای خلق تا انجام کار

 

در نداده تن به فرمانت ولی

یک ولی مثل حسین بن علی

 

گر تو پای اندر میان نگذاشتی

ور تو رایت در جهان نفراشتی

 

کی خریدار بلاگشتی حسین

ره سپار کربلا گشتی حسین

 

قطع جان یا ترک سرکردی کجا

سردی از مهر پسر کردی چرا

 

کی به نی می رفت سرها خاک ناک

کی به خون میخفت تنها چاک چاک

 

کشته در پا رفته اصحابش چرا

دستگیر دشمن احبابش چرا

 

کی گرفته پنجه با پیکان و تیغ

کشته دیدی شش برادر بی دریغ

 

چون شکیبایی نمودی کز عناد

خصم بندد بازوی زین العباد

 

طاقت آوردی کجا کآن قوم دون

از خیام آرد حریمش را برون

 

کی رضا دادی که زینب خواهرش

با سر عریان بنالد برسرش

 

چون شدی تسلیم کآن ارذال خلق

دخترانش را رسن بندد به حلق

 

صبر ورزیدی کجا خود کز ستیز

دشمن انگارد بناتش را کنیز

 

پر که بر کوه کی پهلو زدی

چرخه چون با چرخ هم زانو شدی

 

کی هما را صید کردی ماکیان

پیل فرسودی به پنجه ی بیشگان

 

نور از ظلمت کجا خود کم شدی

زنده رود ونیل سخره ی نم شدی

 

هم ترازو با گلستان خس چرا

شاهبازان طعمه کرکس چرا

 

دوزخ از تابت کند پهلو تهی

زین روش دیوانه گردد آگهی

 

کاین شبانان دست موسی تافتند

جوی ها بر دجله سبقت یافتند

 

کرگدن شد گربه ای را صید شست

شیر را روبه به گردن قید بست

 

رفت با شاهین مگس را کارزار

عنکبوتی را عقاب آمد شکار

 

باز در چنگال زاغان شد اسیر

بلبل اندر بند بومان دستگیر

 

باد را از پشگان آمد گزند

جوق جن جم را به نام افکنده بند

 

عشق مو را قوت زنجیر داد

مور را عشق افتراس شیر داد

 

زلف دلبر زیبد از وی اژدری

ناید از زلف عروسان دلبری

 

الغرض هر جا که چهر افروختی

خرمن شاه و گدا را سوختی

 

رایت حسن بتان افراختی

کار جان بازان خود را ساختی

آنانکه نفس خویش جری بر جفا کنند

چون صبر بر شکنجه روز جزا کنند

 

بهر قتال آل نبی تیغ ها به دست

با آنکه دین وی به زبان ادعا کنند

 

ترک تغافل اهل ستم را چو رسم نیست

کاش اندکی به حالت خویش اعتنا کنند

 

قومی که در عقوبتشان افتراق نیست

دارند اگر نماز به پا یا زنا کنند

 

برخویش گشته مانع نعمای سرمدی

منع نوا ز مالک منع و عطا کنند

 

نه خجلت از بتول و نه خشیت ز بوتراب

نه حرمت از رسول و نه شرم از خدا کنند

 

دردا که خیل فصل خداوند وصل را

در خاک و خون فکنده سر از تن جدا کنند

 

خون حرام وی به تهور هدر دهند

مال حلال وی به تقلب هبا کنند

 

پیراهنی که فاطمه اش رشته پود و تار

بر تن سگان گرگ شعارش قبا کنند

 

و آن کشته را به نعل ستوران خاره سای

در چشم خاک سرمه روش توتیا کنند

 

دارند پاس حرمت قرآن ولی چه سود

تا خود نه امتیاز خلوص از ریا کنند

 

ز الفاظ اگر مراد معانی است بی گزاف

معنی ندارد آنکه به لفظ اکتفا کنند

 

ز اهل ضلال یک سر مو کوتهی نشد

در دفع حق هر آنچه توان دست و پا کنند

 

واسومتا به حالت امت که در نشور

خود با چه رو به روی نبی دیده واکنند

 

***جز نفی حق نخواسته در هر نشست و خاست

دعوی کنند باز که حق درمیان ماست

قومی که امتیاز صواب از خطا کنند

خود کاش اختیار وفا بر جفا کنند

 

کلک قدر نگاشت قضایای نینوا

بر لوح زر که باطل و حق را جدا کنند

 

از قهر و قتل و غارت و اخراج و دستبرد

هر محنتی که می شد از امکان به پا کنند

 

بود اقتضای حکمت مخصوص کز نخست

نامی به نام خامس آل عبا کنند

 

در ملک غم سپه کش سلطان کربلاست

هر کش فزون به بند بلا مبتلا کنند

 

با مهر دوست کین عدو سهل می شمار

سری است حق که ساز بلا للولا کنند

 

آن سان که او شد امت مرحومه را کفیل

خواهند اگر تلافی چندین عطا کنند

 

تا رستخیز هر نفس ازروی مسألت

روزی هزار مرتبه خود را فدا کنند

 

هر ذره ذره ملک چه پنهان چه آشکار

کی وز کجا تدارک این خون بها کنند

 

باور مکن که طایفه ی غیر مسلمین

بر اهل بیت فاطمه چندین جفا کنند

 

اسلام بین ز کفر بتر کامت از عناد

نسبت به خاندان نبوت چه ها کنند

 

دین کجا و کفر چه کز ننگ این گناه

ز اسلامیان یهود و نصاری ابا کنند

 

کژ راست کی شود، نرسد اهل غی به رشد

روزی مگر رجوع به صدق از ریا کنند

 

ممکن نبود بهتر از این عکس مدعا

گر باید امت اجر رسالت ادا کنند

 

***یک دل کشد تطاول یک دهر غم کجا

یک تن کند تحمل چندین ستم کجا

ای طایف حریم تو اعیان کاینات

ذرات ملک زایر کوی تو از جهات

 

تو گشته زیر خاک و من اسوده بر زمین

ما را هلاک در همه حالت به از حیات

 

ما را ز داغ خود زدی آتش به دلی ولی

تا بخشی از شکنجه جاویدمان نجات

 

سودند سر به تیغ اعادی مجاهدینت

دادند تن به قید اسیری مخدرات

 

بودند ای عجب همه با این گنه هنوز

دارنده ی صیام و گزارنده ی صلات

 

با قصد قتل و غارت حق چیست حال کس

صد قرن اگر نماز کند یا دهد زکات

 

با دعوت امام مبین دعوی یزید

فرقان حق کجا و کجا آن مزخرفات

 

باطل نایستد بر حق نیست مشتبه

آن ترهات سست بدین طرفه محکمات

 

این صید زار خسته ی بشکسته بال و پر

از آشیان فتاده ی سرگشته در فلات

 

تر کردی ار کست به یکی جام کام خشک ما

یک غرقه بیش کم نشدی بالله از فرات

 

شد راست دود و خیمه ی گردون سیاه کرد

ز آن آتشی که خصم زدت در سرادقات

 

گشتند دراقامه ی سوگ تو متفق

از صدر بزم صومعه تا صف سومنات

 

برخاست شور و لوله از کعبه تا کنشت

ارباب کفر و دین همه بنشسته در عزات

 

هم وحش و طیر غم زده در محنت تو محو

هم جن و انس دل شده در ماتم تو مات

 

***درباره ی تو هر که کند بیش و کم ستم

کیفر ز هفت دوزخش افزون بود نه کم