سر ما زیر منّت حسن است

هرچه داریم عنایت حسن است

 

دست خالی خریده ما را هم

دست ما برگ دعوت حسن است

 

سفره هایی که پهن کرده حسین

لقمه های ضیافت حسن است

 

اشک توفیق حضرت زهراست

گریه کردن محبت حسن است

 

ما از انگور مرتضی مستیم

نجف ما اجابت حسن است

 

طوف شش گوشه بهتر از کعبه است

قصد زائر، زیارت حسن است

 

اربعین که قیامت شیعه است

واقعاً که قیامت حسن است

 

اینهمه شور و یا حسین حسین

از سکوت و نجابت حسن است

 

گرچه پرچم به روی قبرش نیست

کربلا تحت رایت حسن است

 

جگری پاره داشت در کوچه

گوش پاره مصیبت حسن است

آنکه یک عمر نمک گیر شد از نان حسن

آبرو دار شد از سفره ی احسان حسن

شده ام تا به ابد دست به دامان حسن

همه هستی من باد به قربان حسن

 

سرّ عشق تو دل و دین مرا یکجا برد

ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

 

قلم از وصف کرامات تو درمانده شده

ماه با دیدن رخسار تو شرمنده شده

حاتم از مکتب اکرام تو بخشنده شده

قلبم از حب و تولای تو آکنده شده

 

هرکجا نام تو بردم دلم آرام گرفت

هرکسی پای تو افتاد، سرانجام گرفت

 

دستگیر دل سرگشته گمراه تویی

ما همه نابلدیم و بلد راه تویی

بهترین ذکر و مناجات سحرگاه، تویی

به خدا ساده ترین راه به الله تویی

 

ای تجلی کرم، لطف و عطا یعنی تو

راه نزدیک به دیدار خدا یعنی تو

 

کاش روزی برسد شیعه دلش شاد شود

قبر خاکی تو هم با حرم آباد شود

صحن زیبای تو چون صحن گوهرشاد شود

بهترین واقعه قرن، قلمداد شود

 

عاقبت گرد خوشی برسر غم می‌ریزد

از دل صحن حسن نوحه ودم می ریزد

کریم مثل توآقا کسی نخواهد یافت

که واژه ی کرمم به ز این نخواهد یافت

 

خدا به دست تو داده تمام رزق جهان

و رازقی به کریمی تو نخواهد یافت

 

هر انچه سائلتان خواست از شما بگرفت

ومثل تو به جهان هم حسن نخواهد یافت

 

حسن نه حسن جهانی کریم آل الله

شبیه تان به پیمر کسی نخواهد یافت

 

شبیه فاطمه گشتی شبیه تر به علی

کسی به هیبت تو چون علی نخواد یافت

 

نه که به چشم حسودان نظر شوی اقا

مدینه مثل تو یوسف دگر نخواهد یافت

 

وسیدشباب اهل بهشتی خود پیمبر گفت

برادری چو حسین کس دگر نخواهد یافت

 

حرم به گنبد صحن وضریح مختص نیست

کسی شبیه بقیعت دگر نخواهد یافت

 

چقدر رزم ابالفضل شبیه رزم شماست

مبارزی به مثالت عرب نخواهد یافت

 

خدا کند به دعایت رسد (امام زمان)

دعاکنی احدی دست رد نخواهد یافت

ابر رحمت می‌نشیند بر سر دوش نسیم

فصل باران است «بسم الله الرحمن الرحیم»

 

ای حدیث حا و سین و نون تو آغاز حُسن

السلام ای پیش تو تسلیم، دلهای سلیم

 

چشم هایم زادگاه ابرهای بی قرار

دستهایت آسمان رحمت از عهد قدیم

 

در هوای آستانت باز هم پر می زنم

بال در بال کبوتر های بامت یا کریم

 

معنی لا تقْنطوا مِن رحمهُ اللهی،حسن

راه تو سیر الی الله و صراط المستقیم

 

در جمل، غوغای تیغت می شود فتح الفتوح

در نیام صبر، صلحت میشود فتح العظیم

 

پای صبرت درس پس داده است ایوب نبی

قطره ای از حکمتت را برده لقمان حکیم

 

از دمت شد صاحبِ اعجاز، عیسای مسیح

بردن نام تو «شرحِ صدر» موسای کلیم

 

باغ ها با عطر نام تو تنفس می‌کنند

گل به شوقت سر درآورده ز جنات النعیم

 

از غبار آستانت شعبه می‌سازد بهشت

عالمی هستند زیر سایه ی مهرت مقیم

 

واژه ها خیل گدایانند در توصیف تو

هر چه از حسن تو می گوییم کم می‌آوریم

دو جلوۀ ابدی از درخششی ازلی

به خُلق و خو، دو محمد؛ به رنگ و بو، دو علی

 

دو آسمان که زمین مملو از ارادتشان

دوشنبه‌های جهان تشنۀ زیارتشان

 

چگونه باید از این وصف جاودانه نوشت

دو سرو باغ بهشت‌اند خوش به حال بهشت

 

دو سرگذاشته بر شانه‌های پیغمبر

و در مباهله اَبنائنای پیغمبر

 

به عزت و عظمت داده‌اند نام و نشان

دو باوقار که خون علی‌ست در رگشان

 

نگاه روشنشان آیه آیه اَلرَّحمان

و در تلاقی بحرین لؤلؤ و مرجان

 

چگونه سر نگذارد جهان به محضرشان

که مهربانِ خدا، فاطمه‌ست مادرشان

 

به یک نگاه هزاران کمیت می‌سازند

دو مصرع‌اند که یک شاه‌بیت می‌سازند

 

سلوک هر دو برادر میان یک راه است

مسیر روشنشان قُربةً اِلی الله است

 

اگر شتاب کنند و اگر درنگ کنند

اگر که صلح کنند و اگر که جنگ کنند

 

به یک نماز شبیه است عمر این دو امام

که گاه وقت قعود است و گاه وقت قیام

 

در اوج غربت و غیرت یکی‌ست یاورشان

دو مقتدا دو برادر، که صبر خواهرشان

 

برای خواهر حیرت‌زده چه سخت گذشت

غمی که خورده گره با دو تشت، آه دو تشت

 

یکی که خون جگر داده است زینب را

میان غربت خانه شکست زینب را

 

یکی که... آه چه می‌گویم، آه... بزم شراب

و خیزران و دل زینب و نگاه رباب

ما حسینی گشته‌ایم از قبلِ دنیا با حسن

ما خودِ کرببلا هستیم اما با حسن

 

هرکه گرید بر حسن در وقت گریه بر حسین

طور دیگر قُرب دارد پیش زهرا با حسن

 

هست در نام حسن جان، هم جلال و هم جمال

من زیارت می‌کنم هر پنج‌تن را با حسن

 

یک کریم از هرچه دارد هر دو عالم کافی است

کارِ ما اُفتاده است امروز و فردا با حسن

 

من‌که هرچه درد دیدم شد مداوا با حسین

من‌که هر بیچاره دیدم گشت آقا با حسن

 

کم اگر آورده‌ای در دخل و خرج خانه‌ات

کاروبارت می‌شود تنها مُهیا با حسن

 

گاه‌گاهی شمع روشن کن به سقاخانه‌ای

نذر کن روز فرج را پیش آقا با حسن

 

نذر کن باهم حرم سازیم بر خاک بقیع

پیش قبر فاطمه آییم آنجا با حسن

 

ترس در این سیره هرگز جای اظهاری نداشت

یک طرف دنیا و ظلمش یک طرف ما با حسن

 

گفت: لا یوم… و در و دیوار با او گریه کرد

روضه خوانی پا گرفته از همانجا با حسن

 

حجره‌ی او شد حُسینیه حسینش مستمع

قبل عاشورا محرم گشت پیدا با حسن

 

قاسمش جای رجز فرمود انا ابن الحسن

تا به هم ریزد سپاه کفر تنها با حسن

 

ارزق شامی زمین اُفتاد قاسم نعره زد

کربلا کامل نمی‌گردید الا با حسن

 

روز محشر هرکسی دنبال آقاییست؛ کاش

مادرش آنجا صدا می‌کرد ما را با حسن

 

هر که گرید زیر این خیمه یقیناً می‌شود…

مادرش زهرا سلام‌الله علیها با حسن

نشنیده است از او احدی از قدیم، نه

در پاسخ فقیر و اسیر و یتیم، نه

 

فرزند اصل جاذبه و دافعه است او

نیمی برای خلق بلی هست و نیم نه

 

هربار رفته گرم پذیرای او شده

نشنیده است از سر زلفش نسیم نه

 

با ابروان خویش گره باز می کند

حتی اگر به چشم بگوید کریم نه

 

قهر کریم نیز به معنای آری است

معناش می شود بله در این حریم نه

 

ما را حواله کرده به دست برادرش

ما را نگاه کرده ولی مستقیم نه

 

هرکس عطا نکرد مهم نیست پیش ما

سخت است از کریم ولی بشنویم نه

خوش آن زمان که به صحن چمن تو بودی و من 

بسان غنچه به یک پیرهن تو بودی و من 

 

گهی به دامن جد و گهی به دوش پدر 

به حسن و خلق و به وجه حسن تو بودی و من 

 

به روی زانوی زهرا و زیر سایه بام 

چو آفتاب به شهر و وطن تو بودی و من

 

گهی چو شمع فروزنده گه شکفته چو گل 

به صبح و شام به هر انجمن تو بودی و من 

 

فغان برآر دلا همچو جودی از این غم 

که مرغ بسته پر این چمن تو بودی و من

با اذن خداوند که رحمان و رحیم است

رفتیم در خانه ی مردی که کریم است

 

درباز شد و عطر پیمبر به هوا رفت

فهمید بهشتی است که سرشار نسیم است

 

 

برخورد کریمانه چنان بود که فهمید

معبود ازل در دل این خانه مقیم است

 

جبریل در این خانه ی پر نور غلام است

رضوان در این صحنه پر آیینه ندیم است

 

گفتند مسیحای زمین غیر حسن نیست

این عهد الست عهد ازل عهد قدیم است

 

حالا باید بنشینید و ببینید در این خاک

چه رایحه و عطر و چه بو و چه نسیم است

 

 

وقتی که به نام پدرت سفره کنی پهن

بی غصه ترین غصه فقط غصه ی نان است

 

در صلح تو جنگیست که در صلح کسی نیست

سهمیه ی شمشیر تو دست پسران است

نرفته است کسی نامراد از در او

فدای او که کریم است نام دیگر او

 

هر آنکه خواست ببیند جمال عقل به چشم

بگیرد آینه ای صاف در برابر او

 

 

به خانه ای که حسن داشت، هر زمان رد شد ، 

سلام داد به صوتی رسا پیمبر او

 

چه خانه ای؟ که بهشت است هر کجا حسن است

علی الخصوص که باشد حسین در بر او

 

به خانه ای که حسن دارد و حسین، بگو 

کسی که خاک درش نیست خاک بر سر او

 

برای مدح امام کریم ما کافیست

که حیدرست پدر، فاطمه ست مادر او

 

اگر به جنگ درآید کجاست خصمی که

به در برد سر و دست از جلای خنجر او؟

 

اگر به صلح رود باز حق به جانب اوست

که فتح و عزت و عشق است نام لشگر او

 

در این طرف حسن ابن علیست در میدان

در آن طرف زر و تزویر در برابر او

 

 

خوشا به من حسن ابن علی امام من است 

سلام ما به محمد به سبط اکبر او

 

قرار جمله ی عشاق سال آینده

شب تولد او  مرقد مطهر او... . .

به شُکر آنکه تو هستی مرا امام، حسن

نشستـه ام بنویسـم کـه ٱلسَّـلام، حسن

 

چگونه واژه بـه اوصافت اختیار کنم

کمـالِ حُسـنِ تو آقـا کجا..؟ کلام، حسن

 

 

کجـا به درکِ مقـام تو پی بَـرَند اوهـام؟! 

به مدح تو چه بگویم در این مقام، حسن

 

مرا به نامِ "گدای حسن" صـدا کـردند

به انتساب شمـا دیـدم احتــرام، حسن 

 

به جای جور و جفایی که دیدی از یاران

بخـوان تـو ایـل و تبـارِ مـرا غلام، حسن

 

اَلا کـه عـزّت هــر مـؤمـنِ خــداجویی، 

زبان به مدحِ تو وا می کنم مُدام، حسن

 

بـه نـامِ نامی تـو إلتجــا کنـم هـــر روز

تویی تو حُسنِ هر آغاز و هر خِتام، حسن

 

به لطفِ مَقدم تو ماهِ حقّ، فضیلت یافت

که جلوه ی دگـری داده بـر صیام، حسن

 

تویی که خنده به لب های مادر آوردی

تویی نبی صفـت و احمــدِ تمـام، حسن

 

تو سفـره دار علـی در مدینـه بـودیّ و

گـدا گـرفته ز دستانِ تـو طعـام، حسن

 

سکوت و صبـر تو رونق به دینِ حقّ داده

وَ داشت صلحِ تو صدها هزار پیام، حسن

 

امــامِ کـرب و بـلا اقتــدا بـه تـو دارد

به یُمنِ صلح تو کـرده حسین قیام، حسن

 

کسی که جنگِ جمل، کفر را ز پا انداخت

وَ روز خصـمِ علـی را نمـوده شـام، حسن

 

تمـامِ لشگـرِ کوفـه بـه یادت افتـادند

به روز واقعه قاسم چو کرد قیام، حسن

 

فتـاده لـرزه بـر انـدام أَزْرَق و آلـش

چو بُرده نامِ تو و داده تا پیام، حسن

 

ز جـور همسـرِ ملعـونه، ای ولـیّ خـدا

تو را نشد که شود زندگی به کام، حسن

 

 

میانِ کوچه ی غم، بس که روضه جانسوز است

نیـافتْ زخمِ غمت یکـدم التیـام، حسن

 

غُبارِ قبر تو داروی دردِ مسکین است

که مانده در هوس عطر آنْ، مشام، حسن 

درد مرا نگاه نجیبت دوا حسن

در راه دوست آنچه ببخشی سزا حسن

 

دشمن ز بذل دستِ کریمت عطا بَرَد

بر دوستان عطای کریمان روا حسن

 

 

سائل اگر سخاوت بی نقص طالب است

هرجا رود به غیر حریمت خطا حسن

 

ای عادتت کرامت و احسان ، سجیّتت 

عالم کنار سفرة تو مجتبی حسن

 

ذرات تا کُرات همه میهمان تو 

با میزبانی تو فلک آشنا حسن

 

 

افضل تر از ولای تو نبْوَد عبادتی

مِهر تو پاسداریِ آل عبا حسن

 

یوسف کجا و حُسن تو ای آفتاب حُسن

صدها هزار یوسفت ای شه ، گدا حسن

 

شک نیست انقلاب حسین از تو پا گرفت

محصولِ صلح توست ، اگر کربلا حسن

 

 

هر دیده ای که سبز بگرید به غربتت 

خندان تر از بهار به روز جزا حسن

 

جز داغ تو که باعث لَخت جگر نشد

سیلی است قاتل تو نه زهر جفا حسن

جز از حسن اینقدر کرامت که شنیده است 

این قدر کرامت که شنیده است و که دیده است 

 

احمد روش و فاطمه رفتار و علی خو

روی مَلک از وصف رخش رنگ پریده است 

 

 

اولاد علی اکرمُ مِن کلّ کریمند 

نسبت به حسن اقربُ مِن حبل وَرید است 

 

گفتم رگ گردن، غزلم کرب و بلا شد 

أحلی عسل ِ کیست که شمشیر کشیده است 

 

صلح حسن اسلام خروش است نه سازش

اسلام یزید است که در خویش خزیده است 

 

 

رفتند که آیین علی زنده بماند 

مردان خدا، غرقه به خون، بی سر و بی دست 

 

با قصد تماشای ضریحی که نداری 

"از خون جوانان حرم لاله دمیده است" 

 

با صلح اگر کشته شدی کشته ی عشقی 

بی عشق، کسی کرب و بلا را نچشیده است 

 

 

در پاسخ یَابن الحسن نیمه شب کیست 

کافاق در آفاق، سپیده است و سپیده است

سائلی که حلقه ی در را به وقتش می زند

دست صاحبخانه روزی سر به بختش می زند

 

ای گدا، بر حاتم این در سلیمان رو زده

نوح هم این آستان را بارها جارو زده

 

 

ای که محتاجی، بیا خوان طلب را پهن کن

خاک پای شاه شو، بال ادب را پهن کن

 

تا رسیدی پای در، لاترفعوا أصواتکم

در بزن، آرامتر، لاترفعوا أصواتکم

 

صبر کن آقا خودش در را به رویت وا کند

ابر رحمت، قطره ات را از کرم دریا کند

 

صاحب این خانه فضل الله یوءتی من یشاست

او کریم آل طاها، او حسن، او مجتباست

 

کیست این ماهی که بر او آسمان تعظیم کرد

ثروتش را با فقیران بارها تقسیم کرد

 

کیست این، فرزند وصل عادیات و کوثر است

در دلیری و شجاعت، حیدر ابن حیدر است

 

او که در جنگ جمل با تیغ ابرو آمده

روبرویش ناقه ی فتنه به زانو آمده

 

 

در مقام صبر او اندیشه حیران مانده است

از نظر بر حلم او احساس نالان مانده است

 

قامت ایوب از صبر حسن خم می شود

صلح او با غربت و تدبیر توأم می شود

 

روز محشر خود گواه محکم این مدعاست

مذهب شیعه، همانا درک صلح مجتباست

 

این امام مهربان از جنس نور و روشنی است

سینه اش، مثل حسین بن علی بوسیدنی است

 

سینه ای که مخزن اسرار مادر بوده و 

شاهد آن کوچه و آزار مادر بوده و

 

 

کوچه ها، احساس او را هی به آتش می کشند

این مدینه، کوچه هایش آخر او را می کشند

 

کوچه ای تنگ و دلی سنگ و نگاه فاطمه

کشته او را خاطرات قتلگاه فاطمه

آبروی دعا امام حسن

همه ی هست ما امام حسن

سر یک سفره بوده ای عمری

با فقیر و گدا امام حسن

ای کرم خانه های فاطمی ات

تا قیامت به پا امام حسن

جلوه ی اقتدار تو این بود:

صلحِ صبر و رضا امام حسن

صلح تو یک قیام مردانه است

بانی کربلا امام حسن

از همان ابتدا به ما گفتی

آخر روضه را امام حسن

 

 

ای کرامت گدای درگاهت

حُسن یوسف جمال چون ماهت

کوچه در کوچه لیلی و مجنون

صف کشیده است بر سر راهت

کاش روزی بیفتد از توفیق

چشم ما بر جمال دلخواهت

دم به دم می شود خدا را دید

در نفس های قلب آگاهت

غربت مرتضی علی جاری است

بین غم گریه های جانکاهت

بسکه زخم زبان زدند تو را

جگرت لحظه ای نشد راحت

 

 

زن نامهربان شما را کشت

جور اهل زمان شما را کشت

خون دل خوردی ای عزیز خدا

طعنه های گران شما را کشت

خنده ی تلخ قنفذ نامرد

زخم های زبان شما را کشت

زهر پیش غمت کم آورد و

غم قدّی کمان شما را کشت

بین گودالِ کوچه ای باریک

ضربه ای بی امان شما را کشت

مثل زهرا جوان شهید شدی

کوچه خیلی جوان شما را کشت

 

 

کوچه گفتم، قرار دل ها رفت

دیده ها تا عروج دریا رفت

مادر آمد کنار دیواری

مردک پست سمت زهرا رفت

رنگ از روی آسمان افتاد

دست نامرد تا که بالا رفت

خورد مادر زمین چنانی که

قوّت از زانوان مولا رفت

ماجرای کبودی صورت

تا شب غسل، چون معما رفت ...

زلفت به باد داده وجود نسیم را

تفسیر کرده رسم تو اسم کریم را

 

 

قبل از ولادت تو که اسمی نداشت؛

تو تعبیر کرده ای رمضان الکریم را

 

شاگرد مکتب تو فقط جبرئیل نیست

عشق تو رشد داده مسیح و کلیم را

 

صلح تو اوج حکمت و اوج سیاست است

آیینه بوده است خدای حکیم را

 

از هفت نسل قبل گدای تو بوده ایم

از در مران دوباره گدای قدیم را

 

پر باز کرده ام بپرم تا حریم تو

لطفی کن و پناه بده یاکریم را

 

 

من پای سفره ی کرمت پا گرفته ام

اکرام کن فقیر اسیر یتیم را

حُسن، شرح خصائل حسن است

ماه؛ عکس شمایل حسن است

چون کرم لطف کامل حسن است

هرکه شاه است سائل حسن است

 

با حسن من نمانده‌ام تنها

پس نماندم به‌وقت غم تنها

او کریم است؟ نه، کرم تنها

کار خدام منزل حسن است

 

 

شد نثارش درود هر شیعه

صلح او شد به سود هر شیعه

شک‌ندارم وجود هر شیعه

همه از باقی گِل حسن است

 

در معانی و در بیان خدا

شد زبان حسن زبان خدا

معجزات پیمبران خدا

قطره‌ای از فضائل حسن است

 

در کرامت به شهرت غایی

تا رسیده به عالم آرایی

تازه گفتند؛ حاتم طایی

از گدایان کاهل حسن است

 

این نه تنها کلام من باشد

حرف ما حرف پنج‌تن باشد

قبله جایی‌ست که حسن باشد

کعبه هم سخت مایل حسن است

 

هرکه آمد به عرصه‌ی پیکار

در نهایت گذاشت پا به فرار

چاره‌ی‌فتنه‌ی‌جمل این‌بار

حکمی از تیغ عادل حسن است

 

هرکسی باحسن در افتاده

نسل او تا ابد ور افتاده

هرچه برخاک پیکر افتاده

بر سرش مهر باطل حسن است

 

کاردشمن مقابلش شد لنگ

سرشان بعد مرگ خورد به سنگ

آخرکار هرکسی در جنگ

سجده‌کردن مقابل حسن است

 

خوش‌به‌حال وصال و اشعارش

که به عشق تو بسته شد بارش

فاطمه می‌شود خریدارش

شاعری را که مقبل حسن است

 

گرچه از دوستان محن دارد

در دلش غصه‌ای کهن دارد

در نمازش زره به تن دارد

"غربت" اوج مقاتل حسن است

 

 

از زمانه چه‌زود سیرشده

بی‌سبب نیست گوشه‌گیر شده

درجوانی اگر که پیر شده

داغ یک کوچه دردل حسن است

 

در مدینه غریب بود ولی...

درد او بی‌طبیب بود ولی...

همسرش نانجیب بود ولی...

در و دیوار قاتل حسن است

تویی امیر جمل، ذوالفقار غیرت حیدر

لوای صبر و جهادی به روی دوش پیمبر

 

حسین هست و ابوالفضل هست و قاسم و زینب

تو را امیر مدینه! چه حاجت است به لشکر؟

 

به هیچ جا نرسیده است آنکه در همه‌ی عمر

بدون عشق تو خوانده نماز و رفته به منبر

 

بپای عشق تو آنکس که سر نداده عجب نیست

که با معاویه در پای چند سکه نهد سر

 

ستون دینی و  قرآن ناطقی چه نیازی

به مدرک است؟ بگو مدرک از مباهله بهتر؟! 

 

صدای غُرّش شمشیر در غلاف، گواه است

که #صلح سرخ تو با فتح و عزت است برابر

 

نه جام زهر، که جان تو را گرفت دمی که

شکست پیش نگاه تو گوشواره‌ی مادر

 

امام بی حرم! این دل همیشه بوده حریمت

دلی که بوده به نام حسن همیشه معطّر

من الازل علی است و الی الابد زهراست

به هر دل است حسین و به هر حرم حسن است

 

به هرکجا که روی آسمان همین رنگ است

که در نجف حسن و در مدینه هم حسن است

 

طریقِ کرببلا هم که سفره داریِ اوست

میان راه ببین که قدم قدم حسن است

 

فقیرها همه در اربعین کریم شوند

چه جای حیرت ما تا ابالکرم حسن است

 

به روی تیرک این جاده‌ها به موکب‌ها

نگاه کن که ببینی به هر علَم حسن است

 

پیاده‌ها به حرم می‌رسند و می‌فهمند

کسی که رفتنشان را زده رقم حسن است

 

چو میزبانِ همه قاسم است و عبدالله

حسین نه به گمانم در این حرم حسن است

وقتی بساطِ مستی‌مان جور می‌شود

نامِ تو سبز می‌شود انگور می‌شود

«حا»ی حسن حلاوتِ حلوایی از بهشت

«سین»اش میان سفره‌ی ما سور می‌شود

ما بی‌نوا و نان و نوا «نونِ» نام توست

با گفتن از تو نان و نمک نور می‌شود

نامت ستاره‌ای‌ست که با هر طلوعِ آن

چشم حسودهای دمت کور می‌شود 

وقتی هجاهجا به تو نزدیک می‌شویم

بیچارگی قدم‌به‌قدم دور می‌شود 

 

نام تو را ادامه‌ی کوثر نوشته‌اند

از روی «حا»ی حضرت حیدر نوشته‌اند

 

شد آبروی دفترِ ما «حاوسین‌و‌نون»

شعرآیه‌‌ای مُقَطّعه با «حاوسین‌و‌نون»

سرمشق‌های دَم زده از «عین‌ولام‌ویا»

راه سلوکِ ما شده تا حاوسین‌و‌نون

خواندیم اسمِ اعظمِ پروردگار را

با یا هجاهجای تو؛ «یا حاوسین‌و‌نون»

دیدیم بر کلیدِ مفاتیحِ مستجاب

منقوش بود جای دعا «حاوسین‌و‌نون»

لکنت نوشته‌ایم، که با آن صدا زدیم 

شعرِ بلندِ نامِ تو را «حاوسین‌ونون»!

 

گُنگیم در نوشتن از اوصافِ نامِ تو

این شعرهای لال کجا و مقام تو!

 

ما سائلانِ دست به دامان گرفته‌ایم

سخت است زندگی؛ ولی آسان گرفته‌ایم

ما خاکسارهای تو در هر تیمّمت 

کشکول، زیر نم‌نمِ باران گرفته‌ایم

رزقت زیاد و ریزه‌خوری‌های ما کم است

از نان‌خورانِ خانه‌ی تو نان گرفته‌ایم

ما از جُذامیان سرِ راهت از قدیم

معنا برای واژه‌ی درمان گرفته‌ایم

وقتِ سلوک، از نفسِ ذاکران تو

ذکرِ «حسین‌جان» و «حسن‌جان» گرفته‌ایم

 

وقتی دو نعمت است دَمِ هر نفس زدن

باید حسین دَم شود و بازدم حسن

 

ای واژه‌ی سکوتِ پُر از حرف؛ امام صبر!

ای آنکه ریختند به کام تو جام صبر!

با پِی کننده‌ی شترستان چه کرده‌اند؟!

ای ذوالفقارِ زخمی دامِ نیام صبر!

وقتی نمازِ ذکر علی در قعود بود

برپا نگاه‌داشتی‌اش با قیام صبر

حافظ سکوتِ سرخِ تو را یک جگر گریست

تا گفت: «سنگ، لعل شود در مقام صبر»

باید نوشت مقتلی از روضه‌ی سکوت 

با نام گریه‌دارِ «امامی به نام صبر»

 

ای صبرِ تو، تجلّی پیکارِ کربلا

باید تو را نوشت جلودارِ کربلا