تو که اینگونه روی خاک ز هم وا شده‌ای

وای بر من که دچار غم عظما شده‌ای

 

دیشب از طعم خوش مرگ و عسل می‌گفتی

ظهر امروز در این معرکه معنا شده‌ای

 

بی‌زره رفتی و از هرطرفی سنگ زدند

که چنین سرخ‌ترین لاله‌ی صحرا شده‌ای

 

هرکسی از تن صدپاره‌ی تو سهمی برد

در کریمی خودت وارث بابا شده‌ای

 

استخوان قفس سینه‌ی تو خرد شده

تازه حالا نوه‌ی حضرت زهرا شده‌ای

 

بردنت تا دم خیمه چقَدَر سخت شده !!

باورم نیست چرا هم‌قد سقا شده‌ای

ای جگر پارۀ امام حسن

وی ز سر تا به پا تمام حسن

 

تیرها بر جگر زده گرهت

زخم‌ها بر بدن شده زرهت

 

گرگ‌ها بر تن تو چنگ زدند

دلشان سنگ بود و سنگ زدند

 

ای در آغوش من فتاده ز تاب

یک عمو جان بگو دوباره بخواب

 

جگر تشنه‌ات کبابم کرد

داغ تو مثل شمع آبم کرد

 

تو که دریا به چشم من داری

موج خون از چه در دهن داری

 

گل خونین من! گلاب شدی

پای تا سر ز خون خضاب شدی

 

زخم‌هایت چو لاله در گلشن

بدنت مثل حلقه‌ی جوشن

 

ای مرا کشته دست و پا زدنت

جگرم پاره پاره‌تر ز تنت

 

من عموی غریب تو هستم

کم بزن دست و پا روی دستم

 

سوره‌ی نور گشته پیکر تو

آیه آیه‌ست پای تا سر تو

 

بعد اکبر تو اکبرم بودی

بلکه عباس دیگرم بودی

 

خجلم از لبان عطشانت

جگرم سوخت از عمو جانت

 

شهد مرگ از کف اجل خوردی

از دم تیغ‌ها عسل خوردی

 

بس که دلداده‌ی خدا بودی

بس که از خویشتن جدا بودی

 

تلخی مرگ از دم خنجر

از عسل گشت بر تو شیرین‌تر

 

زخم تن آیه‌های نور شده

پایمال سم ستور شده

 

لاله بودی و پرپرت کردند

پاره پاره، چو اکبرت کردند

 

لاله‌ی پرپرم، عزیز دلم

تا صف محشر از حسن خجلم

 

نشود تا ابد فراموشم

قاسمش داد جان در آغوشم

 

تا که خیزد شفا ز خاک رهت

اشک "میثم" نثار قتلگهت

سنگ‌ها بر سرِ تو مرثیه‌خوانی کردند

نیزه‌ها زار زدند، اشک‌فشانی کردند

 

فصلِ خندیدنِ تو بود، نه گُل چیدنِ باد

چهره‌ات را چقدر زود، خزانی کردند

 

نجمه در خیمه رویِ دامنِ زینب اُفتاد

عمه را اینهمه زخمِ تو کمانی کردند

 

پا مکش روی زمین، جان به لبم آورده، 

آنچه با روی تو نامردمِ جانی کردند

 

تا که دیدند یتیم حسنی، خندیدند

دوره کردند و چه بد سنگ، پرانی کردند

 

هرچه کردند حریفت نشدند و آخر...

تشنگی و نظر و نیزه، تبانی کردند

 

خوب پیداست از این وضعِ بهم ریخته‌ات

اسب‌ها رد شده و سینه، تکانی کردند

او جوانی‌ست که ابن‌الحسنش می‌خوانند

لاله‌ای سرخ، به صحن چمنش می‌خوانند

 

این حسینی‌شده‌ی دست کدامین نور است، 

که عزیز دل هر پنج‌تنش می‌خوانند؟ 

 

سیزده جام عسل ریخته از لعل لبش

مصحف عشق ورا از سخنش می‌خوانند

 

حرز بر بازو و پیراهن او شد زرهش

شوق او را همه از تاختنش می‌خوانند

 

سخنش را گه یورش به سپاه کوفه

رجز محکم دشمن‌شکنش می‌خوانند

 

او جوانی‌ست که پیران جهاد و ایثار

درس ایثار ز هر زخم تنش می‌خوانند

 

بس که کوبیده شده زیر سم مرکب‌ها

گل پرپر، گل گلگون‌کفنش می‌خوانند

 

ساکنان ازلی حرم قدس خدا

تا ابد کرب‌وبلا را وطنش می‌خوانند

 

ای «وفایی» تو بخوان درس حماسه از او

گرچه در انجمن از سوختنش می‌خوانند

مبارک است چه خوش‌خون شده قبای تنت

حنا کشیده بر این گیسوی شکن‌شکنت

 

مبارک است تو را منزلی که روی نی است

چه شد که زیر سم اسب‌ها شده وطنت

 

برای تهنیت این سنگ‌ها به صف شده‌اند

یکی میان همه بوسه زد روی دهنت

 

مرا به نفحه‌ی لبخند خویش احیا کن

کنون که قاتل من گشته دست‌وپا زدنت

 

به قدر گفتن یک «یا حسین» لب بگشا

به خون نشسته چرا «یا حسین» و «یا حسن»ت

 

عبا نمانده برایم تو را بپوشانم

خدا کند که عبای حسن شود کفنت

 

تو را به سینه کشیدم بیاورم خیمه

چگونه یک‌تنه تشییع می‌شود بدنت

 

بدا به حال عروسی که بعد از این همه داغ

فقط تو را بشناسد به پاره‌پیراهنت

کشته‌ی نیرنگ‌هایی، ای اسیر سنگ‌ها

من خودم دیدم که دستت بود زیر سنگ‌ها

 

سنگ‌هایی محکم‌اند و سنگ‌هایی خوش‌تراش

دلخورم از ظلم؛ ظلم بی‌نظیر سنگ‌ها

 

مجتبای خیمه‌ام را از نفس انداختند

بارش سنگین تعداد کثیر سنگ‌ها

 

هر کجا شد می‌روم شاید تو را پیدا کنم

می‌کشد سمت تو پایم را مسیر سنگ‌ها

 

کاش تیر دشمنت می‌خورد قاسم جان به سنگ

حیف روی صورتت می‌خورد تیرِ سنگ‌ها

 

استخوان‌های ظریفت را به درد آورده‌اند

ضربه‌های بی‌هوای سخت‌گیر سنگ‌ها

 

تا دم آخر خودم دیدم که سنگت می‌زدند

آه از احوالات سیری‌ناپذیر سنگ‌ها

::

سنگ‌ها رفتند و می‌آید صدای نعل‌ها

آه از افتادنت... وای از بلای نعل‌ها

 

ذکر «یا عمّاه» تو آتش به جانم می‌زند

ناله‌هایت می‌رسد از لابه‌لای نعل‌ها

 

پای هر اسبی به خون صورتت آغشته شد

سکه می‌گیرند اراذل در ازای نعل‌ها

 

یک نفر باید بگیرد چشم‌های نجمه را

بر تنت پیداست کلی ردّ پای نعل‌ها

به مسیر سر زلفش گذر باد افتاد

اتفاقی که نبایست می‌افتاد، افتاد

 

پدرش کاش قد و قامت او را می‌دید

دیگر از چشم غزل، شاخه‌ی شمشاد افتاد

 

آنقدر خوب رجز خواند که در لشکر شام

ناگهان ولوله‌ی «دست مریزاد» افتاد

 

به ابالفضل! چنان معرکه جنگید که شمر

فکر فریادِ «دمت گرم به استاد» افتاد

 

زحمت مادری نجمه به جایی نرسید

حیف از آن زلف که در پنجه‌ی جلاد افتاد

وجودت بود دلگرمی برایم

امام مجتبای خیمه‌هایم

 

تو رفتی ناله‌ی غربت کشیدم

برایت سال‌ها زحمت کشیدم

 

مرا بی‌بال‌وپر کردی و رفتی

سفارش‌نامه آوردی و رفتی

 

حریف برگ‌ گل، آهن نمی‌شد

زره‌ای اندازه‌ی این تن نمی‌شد

 

نگاهت به عروس مضطرت بود

به جای خوود، عمامه سرت بود

 

به میدان آمدی، عالم به هم ریخت

همین‌که «یا حسن» گفتی دلم ریخت

 

چه داغی ماند قاسم بر دل من

تورا بوسید سنگ تیز دشمن

 

خودم دیدم که با لبخند... نیزه!

تورا یک دفعه از جا کند نیزه

 

تنت بین غبار و خاک گم بود

به روی صورتت هم جای سم بود

 

میان دشت دعوا شد، جدل شد

تمام پیکرت موم عسل شد

 

برایت کاش اسپندی بریزم...

تو با عباس هم قدّی عزیزم

پاره‌های جگرم در دل دشت افتاده

آه! باید چه کنم با تو برادرزاده!

 

همه با کینه‌ی جدّت سر تو افتادند

"یا علی" گفتی و با سنگ جوابت دادند

 

کاش با نعل، دهان تو اذیت نشود

زیر سم، قاسم من خوش قد و قامت نشود

 

عرش از طرز تقلای تو بیچاره شده

پا نکش روی زمین، بند دلم پاره شده

 

تیغ‌ها توشه گرفتند ز اعضات، عمو!

دست و دل بازی تو رفته به بابات، عمو!

 

دادِ: اُمّاهِ تو... تا خیمه‌ی زن‌ها آمد

نیزه تا خورد به پهلوی تو، زهرا آمد

 

چشمم از دیدن درهم‌شدنت جا خورده

کمرم تا شده از بس بدنت تا خورده

 

حتم دارم که محال است خودت برخیزی

هر طرف دست به جسمت ببرم، می‌ریزی

 

بی‌عبا می‌نگرم لاله‌ی پرپر شده را

من چگونه ببرم قاسمِ اکبر شده را

کیست به یاری نگار آمده‌ست

شیر نری که به شکار آمده‌ست

 

آمده خون در رگ عزمش به جوش

جام بلای همه را کرده نوش

 

بر عمویش عرض ارادت کند

می‌رود این مرد، قیامت کند

 

نجمه فرستاده به میدان یلی

خَلقاً و خُلقاً حسن بن علی

 

لالهٔ خوش‌بوی پدر در چمن

جوشنی از جنس توکل به تن

 

شهد لبش جوهر آزادگی

شد جگرش مظهر مردانگی

 

حسرت این لب به دل باده‌هاست

حشر همان رزم حسن‌زاده‌هاست

 

مست حسین است پیاله به دست

مرجع تقلید رساله به دست...

 

تاخت در آن معرکه مانند باد

رفت به میدان، جمل آمد به یاد

 

با رجزش از پدرش یاد کرد

کرببلا را حسن‌آباد کرد

 

تیغ به دست آمد و بی‌تاب کُشت

چهار پسر از یل اعراب کُشت

 

مرد خدا نیست حریفش خدنگ

بعد پسرها پدر آمد به جنگ

 

شیر حسن نعرهٔ حیدر کشید

ازرق شامی به هلاکت رسید

 

ظهر دهم شد در خیبر بلند

نجمه شد از غیرت او سربلند

 

رزم حسن‌زاده چه خوش پیش رفت

قصه به سر فصل غم خویش رفت

 

آه از آن لحظهٔ لبریز درد...

دشمنش او را به صفی دوره کرد

 

عرصهٔ میدان به حسن تنگ شد

قسمت او تیر نشد، سنگ شد

 

خورد نظر آن همه زیبایی‌اش

ریخت به هم روی تماشایی‌اش

 

از سم مرکب چه جوابی گرفت

نعل از آن گل، چه گلابی گرفت

 

خورد لگدها تن بی‌جوشن‌اش

نیزه دلش سوخت به حال تنش

 

پیش عمو نالهٔ ممتد کشید

ریز نشد پیکر او، قد کشید

 

گشت کشیده، عسل آمد حرم

ناز حسن، در بغل آمد حرم

تا آمد و اجازه‌ی راهى شدن گرفت

از اشتیاق، جاى زره پیرهن گرفت

 

آه از دل حسین، که در بین خیمه‌گاه

با دست خود یتیم حسن را کفن گرفت

 

یک دُرّ ناب را سوى میدان روانه کرد

وقتى که بازگشت، عقیق یمن گرفت

 

وقتى که رفت، حال و هواى مدینه داشت

سنگش زدند تا دم جانم حسن گرفت

 

گفتند زنده زنده لگدکوب اسب شد

نعل سپاه، سهمیه از این بدن گرفت

 

جسمش شبیه موم عسل خانه‌خانه بود

غم را به جان خرید و بلا را به تن گرفت

 

جز واى مادرم سخن دیگرى نگفت

از او شکاف سینه مجال سخن گرفت

خمار چشم تو را من به عرش نفروشم

من از حلاوت نام تو باده می‌نوشم 

 

چقدر گریه نمودیم، هر دو غش کردیم

چقدر زمرمه کردی "لهوف" در گوشم 

 

ببین که وقت رجز، روضه‌ی عطش خواندم

مصیبت لب خشکت نشد فراموشم

 

هلا! به باده خورانی که خاک پای توأند 

برای بوسه به پای تو غرق چاووشم

 

مرا به جای مزار حسن زیارت کن

رواق آینه هستم، ضریح منقوشم

 

یتیم بودم و نیزه نوازشم می‌کرد

ببین که بعد تو با سنگ‌ها هم‌آغوشم 

 

فقط برای مواسات بیشتر با تو

ببین که زیر سم اسب‌ها چه می‌کوشم

 

به ساقدوشی من نیزه‌ای چه خوشحال است

که سخت بار مصیبت گذاشت بر دوشم...

کیست ماهی که چنین چهره بر افروخته است

وز عطش بر لب دریا جگرش سوخته است

 

سیزده ساله جوانی‌ست که در عرصه‌ی عشق

قامت افراخته و چهره برافروخته است

 

قاسم است این پسرِ حُسن که خیاط ازل

جامه‌ی سرخ شهادت به برش دوخته است

 

از شرار عطش و تابش خورشید، دریغ!

هم رخش، هم جگرش، هم دهنش سوخته است

 

این بُود نیروی طوفنده که در کرببلا

بهر امداد برادر، حَسَن اندوخته است

 

بر عمو هدیه کند با تنِ پامال از اسب

آنچه ایثار و وفا از پدر آموخته است

 

قاسما آنچه "مؤید" به تو تقدیم کند

گوهر اشکی و شعری و دلی سوخته است

سیزده ساله جوانی که گل باغ ولاست

قمر نجمه و شمس الشرف کرب‌وبلاست

 

نور او ناب‌تر از رنگ عقیق یمنی است

پرورش یافته‌ی مکتب ناب حسنی است

 

طینتش نور و لبش کوثر و قدّش طوباست

نوه‌ی حیدر کرار و عزیز زهراست

 

نور از روی جبینش به فلک می‌تابد

مهر ایمان و یقینش به فلک می‌تابد

 

نوجوانی که به پیران جهان راهبر است

یم ایثار و وفا را صدفی پُرگُهر است

 

داشت جامی به کف از جام وفا زرین‌تر

اشتیاقش به شهادت زعسل شیرین‌تر

 

نامه‌ی مرد جمل را به روی دست گرفت

سیزده جام عسل را به روی دست گرفت

 

بغض پنجه به دل و راه گلویش می‌زد 

بس که او بوسه به دستان عمویش می‌زد 

 

گفت دانی به شما عشق و ارادت دارم

ای عموجان به دلم شوق شهادت دارم

 

ای کریمی که کرم هست تو را عادت و خو

بامن ای جان عمو حرف نرفتن تو مگو

 

هردو نذر حرم دوست متاعی کردند

هردو با ناله و گریه چه وداعی کردند

 

همه دیدند مه چاردهی سر زده است

با نقابی که به رویش زده او آمده است

 

آمد و جن و ملک را به تماشا انداخت

«کوهِ طوفان زده را یک تنه از پا انداخت»

 

بس که بر میسره و میمنه‌ی لشگر تاخت

همه را یاد ابرمردِ جمل می‌انداخت

 

کوفیان بار دگر حیله و نیرنگ زدند

وای از آن لحظه که بر او همگی سنگ زدند

 

با همان دست که بر جسم حسن تیر زدند

شب‌پرستان به تنش نیزه و شمشیر زدند

 

موج زد لشگر و دیدند دگر قاسم نیست

استخوانی به تمامیِ تنش سالم نیست

 

عشق می‌گفت حسین بن علی را، بشتاب

یک صدا گفت عمو قاسم خود را دریاب

 

باغبان دید گلش پرپر و پامال شده

بسملی روی زمین بی‌پر و بی‌بال شده

 

ای «وفایی» چه بگویم که حسین از آن دشت

با تن او به چه حالی به حرم بر می‌گشت

چشم‌هایش همه را یاد مسیحا انداخت

در حرم زلزله‌ی شور تماشا انداخت

 

هیچ چیزی که نمی‌گفت، فقط با گریه

جلوی پای عمو بود خودش را انداخت

 

با تعجب همه دیدند غم بدرقه‌اش

کوه طوفان زده را یک تنه از پا انداخت

 

بی زره رفت و بلا فاصله باران آمد

هر کس از هر طرفی سنگ به یک جا انداخت

 

بی تعادل سر زین است رکابی که نداشت

نیزه‌ای از بغل آمد، زد و او را انداخت

 

اسب‌ها تاخته و تاخته و تاخته‌اند

پس طبیعی‌ست چه چیزی به تنش جا انداخت

 

با عمو گفتن خود، جان عمو را برده

آنکه چشمش همه را یاد مسیحا انداخت

بی‌زره رفت به میدان که بگوید حسن است

ترسی از تیر ندارد، زرهش پیرهن است...

 

دست‌خطی حسنی داشت که ثابت می‌کرد

سیزده سال، به دنبال حسینی شدن است!

 

جان سرِ دست گرفت و به دل میدان بُرد

خواست با عشق بگوید که عمو، جانِ من است

 

ناگهان از همه سو نعره کشیدند که آی...

تیرها! پَر بگشایید که او هم حسن است

 

نه فرات و نه زمین، هیچ کسی درک نکرد

راز این تشنه که آمادهٔ دریا شدن است...

زانو بغل گرفته و این بوده حسرتش

مولا نداده اذن برای شهادتش

هر قدر گریه کرد، نکرده اجابتش

تا که رسید نجمه و داد این بشارتش

 

برخیز و نامه ی پدرت را بده حسین

رخصت بگیر زودتر از شاه عالمین

 

بعد از مشقت و غم و بی تابی زیاد

قاسم به دست خط پدر کرد استناد

بر روی پای کوچک خود محکم ایستاد

آنقدر گریه کرد که مولا اجازه داد

 

می دید نجمه از حرمش با دو چشم تر

غش کرده اند هر دو در آغوش یکدگر

 

آمد همان زمان که به قلبی جریحه دار

بوده همیشه منتظرش، سیزده بهار

بسته نقاب بر رخش آن ماه آشکار

بی جوشن و زره شده راهی کارزار

 

طوری به جنگ، کشته گرفت از یزیدیان

شد خاطرات رزم حسن در جمل عیان

 

ذکر حسن حسن به رجز یک نشانه بود

دلتنگ بود و جنگ برایش بهانه بود

مثل پدر غمش غم یک تازیانه بود

رزمش میان کرب و بلا حیدرانه بود

 

ازرق چقدر وضعیتش دردناک شد

بعد از چهارتا پسرش، خود هلاک شد

 

کار سپاه دشمن خود را چه زار کرد

هر کس شنید نعره ی او را فرار کرد

نجمه میان خیمه به خود افتخار کرد

سختی جنگ عاقبت او را دچار کرد

 

از آفتاب داغ، وجودش امان نداشت

دیگر برای جنگ دو دستش توان نداشت

 

تشنه شد و محاصره شد تا که بی پناه

از ضرب سنگ شد همه ی پیکرش سیاه

افتاد از فرس به زمین بین یک سپاه

رو بر حسین کرده و ناله کشید آه

 

نیزه میان پهلوی او تا که جا گرفت

همچون پدر به لب، دم خیرالنسا گرفت

 

بالا گرفت کار و غمش بی مثال شد

دیگر نجات یافتنش هم محال شد

تنها نه که تمام تنش پایمال شد …

با نعل های داغ، تنش پر هلال شد

 

وضع تنش به خاک بیابان وخیم بود

این روضه، شرح داغ بلایی عظیم بود

 

دست دعا به سوی خدا مادرش گرفت

أحلی مِن العسل که عمو در برش گرفت

بوسه ز روی خونی و چشم ترش گرفت

بر روی دوش خود بدن پرپرش گرفت

 

زود است این زمانِ به سقا رسیدنش

پا بر زمین کشیدن و این قد کشیدنش

سرم پیش تو پایینه برادر

تو چشمام اشک می شینه برادر

شبیه آیِنه بود قاسم تو

نموند چیزی از آیینه برادر

 

نمی تونم ببینم ماتم تو

می میرم وقتی می بینم غم تو

مرید اون که با زهری تو رو کشت

سفر رو زهر کرد به قاسم تو

 

سراپا آرزو و خواهش اومد

با یک نامه که بود تو دستش ، اومد

شهادت واسه اون مثل عسل بود

عسل شد قاسمت بس که کش اومد

 

خیانت در امانت شد ببخشید

به فرزندت جسارت شد ببخشید

به جا این که خیال تو راحت شه

خیال شمر راحت شد ببخشید

ستاره بود که راهی آسمان شده بود

عزیز نجمه در آن بزم جان‌فشان شده بود

 

عروس قافله مبهوت از شتابش بود

زمان رفتن داماد کاروان شده بود

 

چقدر شکل نبردش شبیه استاد است

علی اکبر و عباس توامان شده بود

 

نقاب چهره‌اش افتاد، ضجه زد دشمن

خبر رسید به فتنه؛ حسن جوان شده بود

 

اشاره کرد به ازرق؛ نبرد شد خندق

شبیه حیدر کرار پهلوان شده بود

 

حریف او چو نبودند دوره اش کردند

دلاوریش بر آن کافران گران شده بود

 

مگر نه اینکه به داماد نقل می‌پاشند

ولی به قامت او سنگ‌ها روان شده بود

 

چقدر نیزه به پهلوش رفت و آمد کرد

شبیه فاطمه انگار امتحان شده بود

 

به آن نبرد اگر چه دوان دوان می‌رفت

ولی به خیمه عروجش کشان کشان شده بود

مقتل نوشته نوجوان رفت و جوان برگشت

قاسم به میدان زد،علی اکبر از آن برگشت

 

مانند خیلی‌ها پس از نابودی ازرق

از جنگ با این یل پشیمان شد، سنان برگشت

 

تیری که در راه گلویش بود وقتی دید؛

ابروی قاسم را به آغوش کمان برگشت

 

تا خویش را ثابت کند پیش عمو صدبار؛

تا لب رسید اما به جسمش زود جان برگشت

 

بود آسمانی صاف، رفت و با هزاران زخم،

وقت صلات ظهر مثل کهکشان برگشت

 

در موقع سر را جدا کردن از او دیدم

غیر از سر نجمه سر یک کاروان برگشت

 

شد از درون برعکس اکبر اربا اربا که؛

با روکشی از پوست مشتی استخوان برگشت

 

شرمنده بودن از حسن شد باعث اینکه؛

ارباب از تشییع جسمش قدکمان برگشت