مثال آینه باید محبت کرد بی منت

که سائل را نمیدادی به هنگام عطا خجلت

 

به مانند تو اربابی نیامد در دل تاریخ

که باشد با جذامی ها سر یک سفره هم صحبت

 

همه اصفات حق بوده سجایای شما اما

کرامت بیشتر از تو گرفته ارزش و قیمت

 

اگر شان شما بر ما نمیشد آشکار اصلا

چه میشد سرنوشت ما به جز گمراهی و غفلت

 

اگر بودی تو هم جای حسینت با یزید دون

نمیکردی مدارا و نمیدادی ید بیعت

 

تویی اول امامی که ضریحی بر مزارت نیست

که مانده بر دلم داغش که ماندی در دل غربت!!

 

تو به بابای خود هم که نمیگفتی چه ها دیدی

خدا می‌داند این را که چگونه کرده ای طاقت

 

تو هم مامور بودی به سکوت و صبر میگفتی

جواب سیلی مادر بماند تا سر فرصت…

در هیئت حسینم و در هیئت حسن

در خدمت حسینم و در خدمت حسن

هم صحبت حسینم و هم صحبت حسن

 

هم رعیت حسینم و هم رعیت حسن

 

دست کرم حسن شد و احسان حسین شد

روح و روان حسن شد و جانان حسین شد

قبله حسن..،مساحت ایمان حسین شد

 

از ملت حسینم و از ملت حسن

 

در مجلس حسین و حسن روضه خوان خداست

آقا؛ حسین..،امام؛ حسن..،ماسوا؛ گداست

اصل بهشت..،سینه‌زنی پای این دوتاست

 

در جنت حسینم و در جنت حسن

 

روح اذان حسین شد و ربنا حسن

کشتی حسینِ فاطمه شد..،ناخدا حسن

شیرینیِ حسین حسین است یا حسن

 

در “یاحسین” ریخته شد لذت “حسن”

 

پیر نجف حسینیه را تا درست کرد

زینب گریست..،ماتم عُظمیٰ درست کرد

زهرا غذای هیئتشان را درست کرد

 

نان حسین خورده ام از برکت حسن

 

ظرف حسن فرات به جوی حسین بُرد

لب‌تشنه را به سمت سبوی حسین بُرد

ما را حسن پیاده به سوی حسین بُرد

 

دور حسین پُر شده با زحمت حسن

 

یک روح در میان دو تن بوده از قدیم

پائین پای این دو..،وطن بوده از قدیم

صحن حسین..،صحن حسن بوده از قدیم

 

پس خاک کربلاست همان تربت حسن

 

آن کوچه..،بی حسین..،حسن را اسیر کرد

سیلی‌زدن‌به‌فاطمه او را چه پیر کرد

در زیر چکمه چادر مادر که گیر کرد

 

آسیب دید بین گذر غیرت حسن

 

یک عمر اشک ریخت..،به گریه وضو گرفت

از هر مسیر تنگ که می دید..،رو گرفت

آن گوشوار را که شکستند..، او گرفت

 

این خاطره‌ است اوج غمِ غربت حسن

با واژه غریب شده نام او عجین

با زانوان خویش چهل سال همنشین

 

در کوچه سر کشید حسن جام زهر را

آنجا که خورد مادر ریحانه اش زمین

 

این حربه را به کار نبرد او به جنگ ها

خیلی بدش می‌آمد از حربه ی کمین

 

دیگر نشد همان پسر سابق علی

افتاد از رکاب حیات علی نگین

 

وقتی که می‌رسید به آن کوچه می نشست

او بر روی زمین، عرق سرد بر جبین

من برم به آسمون برم به دریا چی بگم

 رفته بودیم فدک و بگیریم اما چی بگم

کوه اگه بشنوه حرفمو کمر خم میکنه

حالا من چیکار کنم برم به بابا چی بگم

 

امانت دار خوبی برای بابا نبودم

کاش خود بابا میرفت کاشکی که من اونجا نبودم

تا خود خونه نگاهمو ازش میدزدیم

کاش که من اصلا حسن بچه زهرا نبودم

 

خوب شدش نیومدی ازین به بعدشم نیا

آدمای خوبی پیدا نمیشن تو کوچه ها

راه ما رو بستن و مادرم و کتک زدن

نتونستم یه کلام بهش بگم آخه چرا

 

سواره با خبر از حال منه پیاده نیست

بغض من بغض گلوگیری بغض ساده نیست

کاش زمین نیفته مادر کسی، حال کسی

بدتر از حال کسی که مادرش افتاده نیست

 

دیگه من خوب نمیشم آدم سابق نمیشم

شبیه گریه ایم که دیگه هق هق نمیشم

کاش میشد همین الان شیشه زهر و بخورم

اینجوری برا کسی آینه ی دق نمیشم

کشته ى زخم مدینه بفداى دل تو

قبله ى اهل ولایى و کرم مایل تو

 

به گمان قاتل تو زهر جفا نیست حسن

حتم دارم که بُوَد ، زخم زبان قاتل تو

حسن وجه است، وجه کردگارش

همیشه بوده عالم ریزه خوارش

صلاح کارها در اختیارش

فلک چرخیده عمری بر مدارش

 

جهان دارد امان در سایه سارش

 

حسن را میوه ی دل خوانده خاتم

سپس نامیده اش عقل مجسم

عزیزش را بغل می کرد محکم

به روی شانه می بردش دمادم

 

چنان بوده پیمبر دوستدارش

 

ندارد صحن، گنبد هم ندارد

رواقی مثل مشهد هم ندارد

بمیرم رفت و آمد هم ندارد

نه تنها اینکه مرقد هم ندارد

 

ندارد سنگ قبری بر مزارش

 

شده فریادهایش بی اجابت

گرفته روزگارش رنگ غربت

به او فرمانده اش کرده خیانت

خیالش از خودی ها نیست راحت

 

غریبه گشته حتی در دیارش

 

مُعزّالمؤمنین، سهمش جفا شد

جواب لطف هایش ناسزا شد

نصیبش زهرِ در نیش عصا شد

سر سجاده، بد حقش ادا شد!

 

زمین افتاد با چشمان تارش

 

به یاد کوچه و دیوارِ خونی

به یاد چشم های تار خونی

به یاد مادر و رخسار خونی

به یاد داغی مسمار خونی

 

شده گریه تمام روزگارش

 

به سینه ریخت عمری مشکلش را

غریبی برده حال منزلش را

میان خانه دیده قاتلش را

به که گوید حسن درد و دلش را؟!

 

ربابی که ندارد در کنارش

 

گرفته زهر از رخ، رنگ و رویش

شده لب تشنه، می سوزد گلویش

حسین آمد به چشم تر به سویش

نظر کن تا ببینی رو به رویش

 

میان تشت، داغ بی شمارش

 

میان تشت تا پاره جگر ریخت

حسینش خاک ها را روی سر ریخت

دل زینب به آهی شعله ور ریخت

به دامن، اشک از چشمانِ تر ریخت

 

حسن را دید وقت احتضارش

 

خدا را شکر اینجا ساربان نیست

عقیله هست… بین دشمنان نیست

به دورش، حرمله خنده کنان نیست

کنار تشت، چوب خیزران نیست

 

خدا صبرش دهد در داغ یارش

شکر حق دل مبتلایت شد حسن جانم حسن

زندگی من فدایت شد حسن جانم حسن

 

ای کرامت آفرین جز خانه ی تو در کجا

هیچ آمد بی نهایت شد حسن جانم حسن

 

آری آری هست از سرمایه داران بهشت

هر که در دنیا گدایت شد حسن جانم حسن

 

شیعه فریادش اگر شد بر سر ظالم بلند

از قیام بی صدایت شد حسن جانم حسن

 

تو خدا هستی مگر آقا که سهم دشمنت

رحمت بی انتهایت شد حسن جانم حسن

 

چاره ساز مادر من موقع بیچارگی

سفره ی مشکل گشایت شد حسن جانم حسن

 

در غریبی ات همین بس ، روسیاهی مثل من

اشک ریزان ِ عزایت شد حسن جانم حسن

 

کرد این دنیا چه با تو ، این چنین محروم از

دیدن صحن و سرایت شد حسن جانم حسن

 

چیست جرمت ؟ چیست جرمت ؟ بدتر از بیگانگان

با تو از چه آشنایت شد حسن جانم حسن

 

جان فدای غربتت ای از علی مظلوم تر

خانه ی تو کربلایت شد حسن جانم حسن

با درد‌ها همخانه‌ای، با گریه‌ها مأنوس

دنیا دلت را قرن‌ها رنجانده است، افسوس

 

هر شب هزاران کهکشان تا صبح می‌گریند

از غربتت در آن مزارستانِ بی‌فانوس

 

ابر آرزو دارد ببوسد خاک پایت را

باران نمی‌بارد مگر با نیت پابوس

 

راز کبوتر چیست با خاکی‌ضریح تو؟

دارد به توفیقش حسادت می‌کند طاووس

 

دریادلانه سفره می‌اندازی و خوانت

تا بی‌کران پهن است اقیانوس اقیانوس

 

دل‌دادهٔ خورشید تو کِی می‌شود تاریک؟

دل‌بستهٔ امید تو کِی می‌شود مأیوس؟

سر ما زیر منّت حسن است

هرچه داریم عنایت حسن است

 

دست خالی خریده ما را هم

دست ما برگ دعوت حسن است

 

سفره هایی که پهن کرده حسین

لقمه های ضیافت حسن است

 

اشک توفیق حضرت زهراست

گریه کردن محبت حسن است

 

ما از انگور مرتضی مستیم

نجف ما اجابت حسن است

 

طوف شش گوشه بهتر از کعبه است

قصد زائر، زیارت حسن است

 

اربعین که قیامت شیعه است

واقعاً که قیامت حسن است

 

اینهمه شور و یا حسین حسین

از سکوت و نجابت حسن است

 

گرچه پرچم به روی قبرش نیست

کربلا تحت رایت حسن است

 

جگری پاره داشت در کوچه

گوش پاره مصیبت حسن است

بین خانه بستر بیمار میبینم هنوز

مادرم را بین آن تبدار میبینم هنوز

 

لخته خون هایم به روی تشت میریزد ولی

لخته خون روی در و دیوار میبینم هنوز

 

دوستم دارند اما پشت پایم میزنند

من علی را بی کس و بی یار میبینم هنوز

 

در غریبی خودم هر وقت خلوت میکنم

مرتضی را بین گیر و دار میبینم هنوز

 

روضه‌ی شش ماهه‌ی ما بین دیوار و در است

در گلوی اصغری مسمار میبینم هنوز

 

کوچه تنگ و راه تنگ‌ و سینه سنگ و دست سنگ

رفتن از آن کوچه را دشوار میبینم هنوز

 

بعد از آن سیلی که در کوچه به روی یاس خورد

هرکجا یادش میافتم تار میبینم هنوز

 

بغض کردم تا مغیره بر سر منبر نشست

این چهل ساله به چشمم خار میبینم هنوز

 

از همان روزی که مادر بود بین ازدحام

خواهرم را در دل بازار میبینم هنوز

وقتی که خورد در وسط خانه پیچ و تاب

خانه گرفت از جگر او بوی گلاب

 

ذریه‌ی رسول ، زمین گیر زهر شد

ابن ابی تراب جگر ریخت بر تراب

 

یک جا نشست و قدر چهل سال گریه کرد

از زهر لامروت ، تا آتش و طناب

 

این ماجرای زهر جگر میکشد برون

آن ماجرای کوچه جگر میکند کباب

 

آتش زدند بر دل اولاد فاطمه

آن آتشی که گشت از آن میخ در مذاب

 

میخ دری که خورد به جان برادرش

از آن به بعد کشتن شش ماهه گشت باب

 

گودال قتلگاه حسن بود خانه‌اش

وقتی که شد به خون جگر صورتش خضاب

 

درهم شده به خاطر درهم گلوی او

جعده که هست شمر زمان خانه اش خراب

 

زینب رسید و خون جگر دید بین تشت

اما سری ندید در آن تشت بی شراب

 

آه ای غریب همسر خوبی نداشتی

تا در عزات گریه کند زیر آفتاب

 

جعده اگر فروخت حسن را به درهمی

نجمه به جاش کربوبلا رفت با رباب

هی نگید جعده شده قاتل من

جاش بگید تو کوچه ها شهید شده

چیزی که من دیدم و حسین ندید

واسه اینه که موهام سفید شده

 

دیگه از اون روز تلخ و لعنتی

غرورم مثل سرش شکسته شد

انقدر مادرمو زد بی حیا

که دیگه خود مغیره خسته شد

 

هی میگفتم که بسه،رهاش کنید

مادرم به من آورده‌ بود پناه

وقتی با غلاف زدن به بازوهاش

بین کوچه ناله زد یا ابتاه

 

روزا که کارای خونه رو میکرد

شبا تازه درد پهلو میگرفت

آخرش نفهمیدم چطور زدن

که سه ماه از پدرم رو میگرفت

 

از خدا میخوام به حق مادرم

بغض هیچ کس اسیر گلو نشه

الهی که یه زن محجبه

با یه مست تو کوچه روبرو نشه

 

هی میره غصه هاشو میگه به چاه

دیگه بابا کم میاد تو خونمون

این در سوخته دیگه در نمیشه

روی در مونده یه چندتا لکه خون

 

دیگه امیدی به موندنش نبود

چرا به جایی نمی‌رسید صدام

نمیتونم سرمو بلند کنم

چی اومد سر امانت بابام

 

دیگه چیزی از تنش نمونده بود

تیکه پارچه ای میبست روی سرش

چقدر منتظرش بودیم ولی

محسن و نشد ببینیم آخرش

شد آغاز حرف دلم با حسن

به زیبایی اش هست زیبا حسن

روی صفحه ی سینه با یا حسن

 

نوشتیم با خط خوانا حسن

 

به یک غمزه دل را به تاراج برد

شکسته دلان را به معراج برد

خودش کعبه شد دل ز حجاج برد

 

روان در پی اش خیل دلها حسن

 

فدای تو و سفره داری تو

نیامد سپاهی به یاری تو

غم کوچه شد زخم کاری تو

 

بمیرم غریبی و تنها حسن

 

شبت با چه رنجی سحر می شود

سحر خیره چشمت به در می شود

و داغ دلت تازه تر می شود

 

تو و کوچه و داغ زهرا حسن

 

کجا پیش تو جای خار و خس است

دلت در دل خانه هم بی کس است

شده همسرت قاتلت این بس است

 

سزاوار تو نیست دنیا حسن

 

چنین با دل خون خواهر مکن

وصیت به گوش برادر مکن

به خون جگر تشت را تر مکن

 

قدم را ز داغت مکن تا حسن

 

خودت روضه خوان کفن می شوی

چو باقاسمت هم سخن می شوی

به تابوت خونین بدن می شوی

 

تنت تیرباران اعدا حسن

 

چنان روضه خواندی که زینب گریست

چنین حرف ها با حسینت ز چیست

مکن گریه روزی چو روز تو نیست

 

عزادار آن داغ عظما حسن

 

تو گفتی ز خون خاک تر می شود

سرش روضه ای داغ تر می شود

جدا کردنش درد سر می شود

 

تو گفتی ذبیح القفا را حسن

با دستِ حق، مقامِ حسن را نوشته اند

بر بامِ عرش، نامِ حسن را نوشته اند

قرآن، کریم هست و حَسن هم کریم بود

این سوره ها، کلامِ حسن را نوشته اند

بعد از علی به هر لبه از تیغِ ذوالفقار…

شمشیرِ در نِیامِ حسن را نوشته اند

صُلحش در آن زمانه نشان شجاعت است

در کربلا قیامِ حسن را نوشته اند

شُکرِ خدا که در پسِ نامِ تمامِ ما

تنها همان غلامِ حسن را نوشته اند

آنقدر سُفره اش به همه نان رسانده است

در آسمان، مَرامِ حسن را نوشته اند

بر رویِ جلدِ دفترِ خلقت، ملائکه

غمهایِ ناتمامِ حسن را نوشته اند

 

یک عمر بِینِ کوچه به هر جا نشسته است

تکرارِ روضه را به تماشا نشسته است

 

امشب خودش برایِ خودش گریه می‌کند

این کوهِ درد، پایِ خودش گریه می‌کند

همپایِ غربتش لبِ او نوحه‌خوان شد و …

جانانه هم صدایِ خودش گریه می‌کند

پنهان‌تر از تمامیِ ایام ، تا سحر…

زیرِ پَرِ عَبایِ خودش گریه می‌کند

زخمی که خورده است مُداوا نمی‌شود

بر دردِ بی‌دوایِ خودش گریه می‌کند

گاهی به جایِ مادرِ پهلو شکسته‌اش…

گاهی فقط به جایِ خودش گریه می‌کند

در کوچه دیده مادرش افتاد بر زمین

با داغِ ماجرایِ خودش گریه می‌کند

حالا که خانه‌اش شده گودالِ قتلِ او

در خاکِ کربلایِ خودش گریه می‌کند

 

در غربتِ تمامِ خودش بی رقیب بود

در شهرِ جَدِ اطهرِ خود هم غریب بود

 

 

جُز غم برایِ زخمِ دلش مَرهمی نداشت

حتی میانِ خانهٔ خود مَحرمی نداشت

با زَهرِ همسرش جگرش ریخت بر زمین

آقایِ ما کنارِ خودش هَمدَمی نداشت

از روزگار و زندگی اش در تمامِ عمر…

جُز قلبِ پاره پاره و قَدِ خَمی نداشت

هر کس بقیع، رفته برایم نوشته است

حتی به رویِ قبرِ خودش، پرچمی نداشت

بارانِ تیر، بر تن و تابوتِ او رسید

حالا بگو که او کفنِ مُبهَمی نداشت

لایوم… را که گفت دلِ آسمان شکست

جُز ماجرایِ کرب و بلا که غمی نداشت

من گریه میکنم به امامی که آخرش…

غیر از غمِ حُسین،دلش ماتمی نداشت

 

(ای کشتهٔ فتاده به هامون حسین جان

ای صیدِ دست و پا زده در خون حسین جان)

الا مسافرِ تبعیدی دیارِ خودت

تویی غریب‌ترین مردِ روزگارِ خودت

 

میانِ جمعِ گدایانِ خویش، تنهایی

نشسته‌ای سرِ خوانِ خودت کنارِ خودت

 

کسی به یاری تنهایی‌ات نمی‌آید

در انتظار که هستی، در انتظارِ خودت؟!

 

دلاورِ جمل اکنون به جنگِ فتنه برو

به تیغِ صبر نظر کن، به ذوالفقارِ خودت

 

شکستْ چهره‌ی آیینه از شکستگی‌ات

گریستی به تماشای انکسارِ خودت

 

برای خود کمی از روضه‌های کوچه بخوان

تو راز گریه‌ی خویشی، تو رازدارِ خودت

 

پس از زیارتِ پنهانِ تربتِ مادر

به خاکِ کوچه نشستی سرِ مزارِ خودت

 

تو و برادرت آیینه‌های داغِ هَم‌اید

تو روضه‌خوانِ حسینی در احتضارِ خودت

 

فَیا سُیوفُ خُذینی‌ست زهر خوردن تو

رسیده‌ای به شهادت به اختیارِ خودت

هر چند در مقتل نوشته سَم شهیدش کرد

من باورم این است که ماتم شهیدش کرد

 

من معتقد هستم که زهرِ جعده(لعنت الله) یکباره…

اما غم ِ بی مادری کم کم شهیدش کرد

 

پُر بود گوشَش از صدایِ ضربهٔ سیلی

آن ضربتی که روز و شب؛ هر دم شهیدش کرد

 

رازی که از مادر میانِ سینه پنهان داشت

هم سخت پیرش کرد و آخر هم شهیدش کرد

 

از غربت بابا، سکوتِ مبهم ِ مادر…

آن چهرهٔ غمدیده ی دَرهم شهیدش کرد

 

آنها که عمری شاهدِ تنهایی اش بودند

گفتند قبل از سَم، به قران غم شهیدش کرد

 

نامش حسن(علبه السلام) بود و به سائل بسکه رغبت داشت

بغض و حسادت!…کینهٔ عالَم شهیدش کرد

 

کوچه، مغیره(لعنت الله)، نیشخندِ ممتدِ قنفذ(لعنت الله)

عمری جراحت هایِ بی مرهم شهیدش کرد

 

مِهرش چنان افتاد در ذرّاتِ زهری که

ناچار، با شرمندگی، نم نم شهیدش کرد

 

بر زخم های کهنه اش دائم نمک میریخت

در خانه-همسر؛ بهترین مَحرم شهیدش کرد

 

حرف نگفته، قاتلِ جانش شد و یک عمر

خون جگر خورد و به ظاهر سَم شهیدش کرد!

سکه‌ها ایمانشان را برد، بیعت‌ها شکست

یک به یک سردارها رفتند قیمت‌ها شکست

 

دست بدعت جانماز از زیر پای او کشید

در شب شومی که قبح هتک حرمت‌ها شکست

 

خنجر مأموم بر پای امامش زخم زد

قامت دین را نماز بی‌بصیرت‌ها شکست

 

دشمنان زخمش زدند و دوستان زخم زبان

آه، این آیینه را سنگ ملامت‌ها شکست

 

زهر جعده تلخ‌تر از صلح تحمیلی نبود

زهر را نوشید و بغضش بعد مدت‌ها شکست

ما حسینی گشته‌ایم از قبلِ دنیا با حسن

ما خودِ کرببلا هستیم اما با حسن

 

هرکه گرید بر حسن در وقت گریه بر حسین

طور دیگر قُرب دارد پیش زهرا با حسن

 

هست در نام حسن جان، هم جلال و هم جمال

من زیارت می‌کنم هر پنج‌تن را با حسن

 

یک کریم از هرچه دارد هر دو عالم کافی است

کارِ ما اُفتاده است امروز و فردا با حسن

 

من‌که هرچه درد دیدم شد مداوا با حسین

من‌که هر بیچاره دیدم گشت آقا با حسن

 

کم اگر آورده‌ای در دخل و خرج خانه‌ات

کاروبارت می‌شود تنها مُهیا با حسن

 

گاه‌گاهی شمع روشن کن به سقاخانه‌ای

نذر کن روز فرج را پیش آقا با حسن

 

نذر کن باهم حرم سازیم بر خاک بقیع

پیش قبر فاطمه آییم آنجا با حسن

 

ترس در این سیره هرگز جای اظهاری نداشت

یک طرف دنیا و ظلمش یک طرف ما با حسن

 

گفت: لا یوم… و در و دیوار با او گریه کرد

روضه خوانی پا گرفته از همانجا با حسن

 

حجره‌ی او شد حُسینیه حسینش مستمع

قبل عاشورا محرم گشت پیدا با حسن

 

قاسمش جای رجز فرمود انا ابن الحسن

تا به هم ریزد سپاه کفر تنها با حسن

 

ارزق شامی زمین اُفتاد قاسم نعره زد

کربلا کامل نمی‌گردید الا با حسن

 

روز محشر هرکسی دنبال آقاییست؛ کاش

مادرش آنجا صدا می‌کرد ما را با حسن

 

هر که گرید زیر این خیمه یقیناً می‌شود…

مادرش زهرا سلام‌الله علیها با حسن

خوشبختِ عالمَم که شدم آدمِ حسن

جنت کجاست؟ شعبه ای از عالمِ حسن

 

ما را به روضه های حسینش کشانده است

دلهایمان حسینیه ی اعظم حسن

 

محشر کنارِ فاطمه محشور می شود

هر کس که بوسه زد به نخِ پرچمِ حسن

 

آئینه ی پیمبر و زهرا و حیدر است

جمع حسین و زینب کبری ، همه حسن

 

از برکت و دعای حسن گریه کن شدم

این اشک هاست آمده از زمزمِ حسن

 

روز جزا به عرشِ خدا قد علم کُند

آنکس که سینه زد، شده قدّش خمِ حسن

 

سینه بزن ببین چه قدر مزه می دهد

سینه زدن برای حسین با دمِ حسن

 

نه سنگِ قبر و زائر و گلدسته و حرم

خیلی غریب مانده نذاری کمِ حسن

 

کِی می شود که صاحب صحن و سرا شود

آتش گرفته سینه ی ما از غمِ حسن

 

سیلی و روی نیلی زهرا و کوچه ها

عمری شده است مرثیه و ماتمِ حسن

 

بی مادری برای غمش بس نبوده که

زن مثلِ جعده هم بشود محرمِ حسن…

بر سینه شراره های غم خورد

چون ضربه به غیرت حرم خورد

 

در شهر مدینه وسط روز

تشییع جنازه ات بهم خورد

 

خون میچکد از کنار تابوت

برپیکرتو تیر ستم خورد

 

خونی شدن کفن، مدینه

از پهلوی مادرت رقم خورد

 

این تیزی تیرها کجا و

آن میخ که بر قلب حرم خورد

 

مادر به اشاره گفت فضه!

در با چه شتابی به سرم خورد؟

 

دیدی کف پای یک حرامی

بر چادر پاک و محترم خورد

 

آخه در کرب وبلا میان گودال

جسمی ست که نیزه دم به دم خورد

 

زینب به حسین رسید اما

یک ضربه لگد به هر قدم خورد

 

فریاد زد ای حسین برخیز

دستان عدو به معجرم خورد…

 

این دست همان بود که روزی

در کوچه به روی مادر خورد