غم داری و آرامش خاطر نداری

دور و برت یک خادم حاضر نداری 

 

بر خاک قبرت آفتاب افتاده گریان

میسوزد از اینکه چرا زائر نداری؟!

 

 

آخر چرا کنجِ بقیعِ سوت و کورت

گریه کن و سینه زن و ذاکر نداری؟!

 

یا باقرَ العلم ِ النّبی از تو سرودم

تا که نگوید هیچکس شاعر نداری

 

خیلی غریبی! ذاکر و شاعر بماند...

حتی کنار قبر خود عابر نداری

 

 

من در مقاتل خواندم و اما تو دیدی

یک روزِ خوش در باطن و ظاهر نداری

      

از آتش ِ در خیمه تا خار مغیلان

از کودکی جز داغ در خاطر نداری!

هم ریختن خون خدا را دیدی

هم آتشِ بین خیمه ها را دیدی

 

یک عمر به هر سو که نگاهت افتاد

یک گوشه ی داغ ماجرا را دیدی

ای خیمۀ عشق از تو بر پا مانده

ای از تو دهان علم هم وا مانده

 

از آتش اشکهایتان معلوم است

در کرب و بلا کودکی ات جا مانده

تو را غرق محن کردند اما..

غریبت در وطن کردند اما...

 

غریبانه تو جان دادی، ولیکن

تو را غسل و کفن کردند اما...

از کودکی با آهِ سوزان گریه کردم 

با کاروانی دیده‌گریان، گریه کردم

 

هربار با مویی سپید و قامتی خم

عمه صدا می‌زد «حسین جان» گریه کردم

 

یادم نرفته تا که دیدم مرکب آمد

با یالِ غرقِ خون ز میدان گریه کردم

 

دنبال مرکب پا برهنه می‌دویدم

دنبال زن‌ها در بیابان گریه کردم 

 

دیدم که دسته‌ دسته در گودال رفتند

شد شاهِ عالم سنگ‌باران، گریه کردم 

 

دیدم یکی زانو زده بر روی سینه

گیسوی جدم شد پریشان گریه کردم

 

دیدم که آبِ مشک را روی زمین ریخت

سر می‌بُرید از ذبح عطشان، گریه کردم

 

همبازی‌ام را پیش چشمم ضجر می‌زد

گُم شد رقیه در بیابان گریه کردم

 

با چشم‌هایم کوچه‌های شام دیدم

کوچه به کوچه با اسیران گریه کردم

 

دیدم که ناموس خدا گشته گرفتار

برحال عمه من فراوان گریه کردم

 

دیدم که می‌بندد یکی با خیزرانش 

لب‌های یک قاریِ قرآن گریه کردم

زبانم قاصر است از وصف غم‌هایی که تو دیدی

ندیده هیچ‌کس رنج و ستم‌هایی که تو دیدی

 

مصائب لحظه لحظه بر صدایت لحنِ ماتم داد

نوای نینوا شد زیر و بم‌هایی که تو دیدی

 

غروب و خیمه و غارت‌؛ چه بد شد قاتل جانت

به روی چادر عمه‌‌، قدم‌هایی که تو دیدی

 

به رویِ نیزه‌ها با خنده سرها را علَم کردند 

دلم آتش گرفت از آن علَم‌هایی که تو دیدی

 

ندیده قدر یک ثانیه در عمرش به خود تاریخ

سپاهی از همان نامحترم‌هایی که تو دیدی

 

برای شیرخواره تیر شیر افکن مهیا شد

به دست کینه‌ی آن بی جنم‌هایی که تو دیدی 

 

نهایت‌‌‌‌‌‌‌! پنج سالت بود سال شصت و یک اما

کهنسال است و صد ساله‌ست غم‌هایی که تو دیدی!

نفس کشیدن من رنگ و بوی غربت داشت

همیشه از غم بی انتها حکایت داشت

 

قد خمیده‌ی امروز، ارث دیروز است

چقدر پیری‌ام از کودکی شکایت داشت

 

اگرچه آتش زهر است در تنم اما

نشد حریف دلم هرچقدر قدرت داشت

 

شبیه عمه نشسته نماز شب خواندم

نماز خواندن من هم به او شباهت داشت

 

به یاد حمله‌ی بد موقع اراذل بود

که این دو چشم به بیداربودن عادت داشت

 

چگونه می‌رود از خاطرم غروبی که

هزارسال برای دلم مصیبت داشت

 

نه هیچ‌کس کمک شاه تشته‌لب می‌کرد 

نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت

 

پناه رفت و زن و بچه بی پناه شدند

به نیزه رفتن او قیمت اسارت داشت

 

خرابه بود که هم‌بازی مرا کشتند

همان زمان که ز هجر پدر شکایت داشت

 

همان زمان که تنش را کبود می‌کردند 

همان زمان که ز درد شدید لکنت داشت

 

ز داغ آن نَفَس بند آمده ز کتک

نفس کشیدن من رنگ و بوی غربت داشت

بغضی که پنجه زد گلوی اطهرت را

عمری گرفته بود راه حنجرت را

 

شب تا سحرگه، در دل محراب طاعت

پاشیده بودی اشک‌های باورت را

 

تو پنجمین خورشیدِ اهل نور هستی

نور خدا کرده احاطه، محورت را

 

خود سوختی بهر نجات اهل ایمان

کردی تو خرج خلق، مهر انورت را

 

در بستر بیماری و در هُرمی از تب

کردی صدا با اشک حسرت، مادرت را

 

با خاطرات کربلا و کوفه و شام

پُرکرده بودی برگ‌برگِ دفترت را

 

یاد علیِ اکبر و عباس و اصغر

آتش فکنده لحظه‌های آخرت را

 

از کربلا جان و دلت می سوخت، ازچه

آتش زده زهر ستم بال و پرت را؟ 

 

شد بقعه‌ی نوری دگر، خاک مدینه

بُردند زیر خاک، وقتی پیکرت را

 

قلب «وفایی» سوخت هنگامی که بشنید

پُرکرده گَرد درد و غم، دور و برت را

روضه می‌خوانم از زبان کسی

که خودش داغ کربلا دیده

در حوالیِ قتلگاه حسین

خولی و شمر بی حیا دیده

 

باقرالعلم اینچنین فرمود

جدّ ما را به پنج حربه زدند

لشگری با تمام بی رحمی

به غریبی هزار ضربه زدند

 

یک نفر با هجوم شمشیرش

عده‌ای با هزار سر نیزه

بر تنش زخم بی شماره نشست

تیر بر تیر، نیزه در نیزه

 

یوسف افتاد بین صدها گرگ

پنجه‌هایی پلید چنگش زد

آنکه بی تیر بود و بی نیزه

از همان راه دور سنگش زد

 

یوسف افتاد بی رمق در خاک

پیش چشم اله و محبوبش

بی حیایی رسید و با کینه

زد به زخم حسین با چوبش

 

دادِ زینب بلند شد اینجا:

پسر مادر مرا نزنید

تن صد چاک و بی دفاعش را

دیگر اینگونه با عصا نزنید

ستم روزگار یادش هست

غم لیل و نهار یادش هست

دیده‌ی اشکبار یادش هست

آن‌همه قلب زار یادش هست

 

روضه‌ی بی شمار یادش هست

 

نیمه جان بین بستر افتاده

 باز تب کرده، مضطر افتاده

به لبش ذکر مادر افتاده

یاد یک جای دیگر افتاده

 

چادر پرغبار یادش هست

 

زهر کرده اثر به اعضایش

ناتوان دست و بی رمق پایش

ترک افتاده است لب‌هایش 

العطش العطش شد آوایش

 

لب زخمی یار یادش هست

 

پیر بود و خمیده قامت بود

خانه‌اش کل سال هیأت بود

به تنش ردی از جسارت بود

قاتلش روضه‌ی اسارت بود

 

لحظه‌های فرار یادش هست

 

همه‌ی عمر خود پریشان بود

یاد جدش همیشه گریان بود

آی مردم حسین عطشان بود

آبروی قبیله عریان بود

 

یک تن و ده سوار یادش هست

 

عمه‌هایش چقدر ترسیدند

کوچه‌های شلوغ را دیدند

مست‌ها آمدند رقصیدند

به سر روی نیزه خندیدند

 

زینب بی قرار یادش هست 

گرچه آتش به دل شعله‌ورم افتاده

شرر زهر ستم بر جگرم افتاده

 

یادم از کرب وبلا آمد و یک بار دگر

انقلابی به دل شعله‌ورم افتاده

 

آه از آن گلشن خونین که به چشمم دیدم

گل پرپر، همه جا دور و برم افتاده

 

ثمری از شجر طیبه هستم؛ امّا

آتشی بر همه‌ی برگ و برم افتاده

 

از تن جّد غریبم چه بگویم، وقتی

به سوی قتلگه او گذرم افتاده

 

کودکی بودم و دیدم که به پیش نظرم

غل و زنجیر به پای پدرم افتاده

 

از همان‌روز که خورشید به نی جلوه نمود

سایه‌ای از غم و محنت به سرم افتاده

 

دیده‌ام از اثر ضربت سنگ بیداد

ز روی نی سر شمس و قمرم افتاده

 

عمه‌ی کوچک من پیش نگاهم جان داد

درد این بار گران بر کمرم افتاده

 

آه دیگر ز فلک پیک شهادت آمد

زین خبر اشک ز چشم پسرم افتاده

 

ای «وفایی» همه جا در غم ما گریه کنید

لخته‌های دلم از چشم ترم افتاده

ز طفلی آه غم از دل کشیدی 

به جان خود غم عالم خریدی 

 

ز کوی کربلا تا شام و کوفه 

تو با طفلان، سر بر نیزه دیدی

نگاه کودکی‌ات دیده بود قافله را

تمام دلهره‌ها را، تمام فاصله را

 

هزار بار بمیرم برات، می‌خواهم

دوباره زنده کنم خاطرات قافله را

 

تو انتهای غمی، از کجا شروع کنم

خودت بگو، بنویسم کدام مرحله را؟

 

چقدر خاطرۀ تلخ مانده در ذهنت

ز نیزه‌دار که سر برده بود حوصله را

 

چه کودکی بزرگی‌ست این که دستانت

گرفته بود به بازی گلوی سلسله را

 

میان سلسله مردانه در مسیر خطر

گذاشتی به دل درد، داغ یک گِله را

 

چقدر گریه نکردید با سه‌ساله، چقدر

به روی خویش نیاورده‌اید آبله را

 

دلیل قافله می‌برد پا به پای خودش

نگاه تشنۀ آن کاروان یک دِله را

 

هنوز یک به یک، آری به یاد می‌آری

تمام زخم زبان‌های شهر هلهله را

 

مرا ببخش که مجبور می‌شوم در شعر

بیاورم کلماتی شبیه حرمله را

 

بگو صبور بلا در منا چه حالی داشت

که در تلاطم خون دید قلب قافله را؟

ای پنجمین امام که معصوم هفتمی

از ما تو را ز دور «سلامٌ علیکمی»

 

بر درد جهل خلق، ز عالم طبیب‌تر

نامت غریب و قبر، ز نامت غریب‌تر

 

وقف علوم و دانش و دین کرده، همّ خویش

باشی کنار ابن و اب و اُمّ و عَمّ خویش

 

آب و گل و سجیّت تو، جز کرم نداشت

دیدم چرا مزار تو صحن و حرم نداشت

 

گلدسته‌ای نداشت حرم، مرقدی نبود

صحن و سرا نیافتم و گنبدی نبود

 

این خاک عشق باشد و بر باد کی رود؟

غم‌های عهد کودکی از یاد کی رود

 

آتش به خرمن جگر از آه، با تو بود

یک عمر، خاطرات تو همراه با تو بود

 

از صبح تا غروب کشیدی ز سینه آه

اما چه خوب شد که نرفتی به قتلگاه...

 

تو طفل روی ناقۀ عریان نشسته‌ای

بر روی رحل ناقه، چو قرآن نشسته‌ای

 

تو طعم تازیانه و سیلی چشیده‌ای

بر روی خار، همره طفلان دویده‌ای

 

دیدی تو خیمه‌های به آتش کشیده را

داغ و فرار و رنگ ز چهره پریده را

بیابان بود و صحرا بود آنجایی که من بودم

هزاران خیمه بر پا بود آنجایی که من بودم

 

شمیم یاس یاسین دشت را پر کرده بود اما

گلاب اشک زهرا بود آنجایی که من بودم

 

قیام عاشقان راست‌قامت بود عاشورا

قیامت آشکارا بود آنجایی که من بودم

 

تمام سورۀ ایثار و آیات جوانمردی

به هفتاد و دو معنا بود آنجایی که من بودم

 

پیام روشن «اَلموت اَحلی مِن عسل» یعنی

شهادت هم گوارا بود آنجایی که من بودم

 

چرا آتش بگیرند از عطش گل‌های داودی

اگر بین دو دریا بود آنجایی که من بودم

 

کسی از اسب می‌افتاد پشت نخل‌ها، آری

علم در دست سقا بود آنجایی که من بودم

 

صدای بت شکستن در فضا پیچیده بود اما

خلیل‌الله تنها بود آنجایی که من بودم

 

شعاع آفتاب از مشرق گودال سر می‌زد

که ثارالله پیدا بود آنجایی که من بودم

 

عدالت زیر سم اسب‌ها پامال شد، آری

ستم در حد اعلا بود آنجایی که من بودم

 

شدم محو نگاه عمه‌ام زینب که در چشمش

تمام دشت زیبا بود آنجایی که من بودم

 

چرا آن روز تل زینبیه اوج عزت شد

که چشم‌انداز فردا بود آنجایی که من بودم

 

چه گل‌هایی که زیر بوته‌های خار پرپر شد

مگر پاییز گل‌ها بود آنجایی که من بودم؟

 

هلال ماه نو وقتی نمایان می‌شد از محمل

فقط یک نیزه بالا بود آنجایی که من بودم...

طفل باشی غم بسیار ببینی سخت است

غنچه باشی ستم خار ببینی سخت است

 

غربت و غارت و داغ و عطش و در به دری

نصف روز این همه آزار ببینی سخت است

 

اربا اربا تن داماد و اذان گوی حرم

به زمین دست علمدار ببینی سخت است

 

روی تل بر سر و سینه زدن و بی کسیِ.......

دختر حیدر کرار ببینی سخت است

 

زیر پا و ته گودال امان از گودال

یک تن و آن همه اشرار ببینی سخت است

 

بعد از آن بوسه لب عمه ما خونی بود

مثل او حنجر خونبار ببینی سخت است

 

بین یک خیمه آتش زده بابایت را

با تن خسته و تبدار ببینی سخت است

 

سر هجده پسر فاطمه را بر سر نی

با دو تا چشم گهربار ببینی سخت است

 

روضه ام حرف رباب است اگر حرمله را

در همه عمر تو یکبار ببینی سخت است

 

به خدا هیچ کجا سخت تر از شام نبود

عمه ات را سر بازار ببینی سخت است

 

پایکوبی و کف و هلهله و خنده و رقص

دور یک مشت عزادار ببینی سخت است

 

بین نامحرم و بر ناقه و طفلت به بغل

مادرت را که گرفتار ببینی سخت است

 

پرده پوشان حریم علی وفاطمه را

وسط مجلس اغیار ببینی سخت است

 

طفل باشی ولی همبازی خود را دیگر

خسته و دست به دیوار ببینی سخت است

 

نیمه شب به رخت زجر که سیلی بزند

همه جا را پس از آن تار ببینی سخت است

نوحه خوان شد مهر و هم ماه

در عزای حجتُ الله

 

حضرت باقر از زهر کینه

جانفدا شد به شهر مدینه

 

واماما واغریبا واشهیدا

 

قلب عالَم بیقرارَش

بی قرار و غصه دارش

 

قبر او در بَرِ قبرِ بابا

شد روان بَهرِشان اشکِ زهرا

 

واماما واغریبا واشهیدا

 

او قتیلِ اشقیا بود

یادگارِ کربلا بود

 

یادگار سَرانِ بریده

سَروْ های زِ مِحنَت خمیده

 

واماما واغریبا واشهیدا

در بهار زندگی رنگ خزان را دیده ای

هر چه را مقتل روایت کرده آن را دیده ای

 

سوز زهر آتش به جانت زد ولی در کودکی

تشنه لب سوزان ترین روز جهان را دیده ای

 

روز عاشورا میان خنده های کوفیان

ناله پیری به بالین جوان را دیده ای

 

در تمام عمر اگر می سوختی مثل رباب

روی دوش حرمله تیر و کمان را دیده ای

 

در میان خیمه ها وقت غروب آفتاب

لحظه لحظه اضطراب عمه جان را دیده ای

 

خاک عالم بر سرم در زیر سم اسب ها

جسمِ عریانِ بزرگِ خاندان را دیده ای

 

از درون خیمه هایی که در آتش سوختند

گوشواره بردن غارتگران را دیده ای

 

وقتی از زحم زبان کوفیان راحت شدی

تازه بعدش شامیان بد دهان را دیده ای

 

در کنار عمه جان، در مجلس نامحرمان

بر لب قاری هجوم خیزران را دیده ای

 

داغ هایی که شمردم شمه ای از داغ توست

هر چه را مقتل روایت کرده آن را دیده ای

«چقدر آه کشیدم برای غربت تو»

کبوترانه رسیدم کنار تربت تو

 

اگرچه گنبد و گلدسته ای نمی بینم

ولی پر است فضا از شمیم رحمت تو

 

اگرچه عالَم شیعه در این غم جانسوز

عزا گرفته برای تو و مصیبت تو

 

ولی غم تو کجا و غم حسین کجا

به غیر کرب و بلا نیست رنج و محنت تو

 

ضرر نکردم اگر کل عمر گریه کنم

برای قصه پر غصه اسارت تو

 

تو خود اسیر شدی بعد کربلای حسین

ولی اسیر نگشته پس از تو عترت تو

 

هزار شکر که مأنوس با احادیثم

نشسته است به جانم نسیم رحمت تو

 

به پای خویش رسیدن به محضرت سخت است

کشانده است مرا رشته محبت تو

 

تویی که باقرِ علم پیمبران بودی

که غیر وحی الهی نبود صحبتِ تو

 

چگونه بود که با این جلال و شأن و شکوه

به دست قوم حرامی شکست حرمتِ تو

 

چقدر ناله زدم روز و شب به پای غمت

«چقدر آه کشیدم برای غربت تو»

بـه احـتـرام امـام خـوشی ز عـمـــر نـدیــده

بـه گـریـه آمـدم امـشب بـرای رأس بــریــده

 

همیشه ناله‌زد از بغض‌و سوخت روزو‌شبش را

بـرای عمـهٔ خـود آن که خـورده اسـت کشـیـده

 

ز کودکی به دلش یک‌ غمی بزرگ نهـفتـه سـت

چنـان رقـیـه بـه دنبال نـیزه دار دویـده

 

ز بـس دویـد بـه صـحرا میان خار مـغـیـلان

همیـن‌ کـه پـاش شـده زخـم، رنگ عمـه پریـده

 

فـقـط رقـیــه قــدش تــا نـبــود از سـتــم زجـر

ز بس که خورد محـمـد لگـد، شده‌ست خمیـده