از دل چاهِ سینه ی بی تاب

بر شعله ی جگر، نم باران می آورند

نزن به خاک سرت را دلى نمیسوزد

باید از روضه گفت سربسته

غریب مانده ولی زهر تا اثر بکند

حُجره‌ی سوخته‌اش کاش دری دیگر داشت

روضه سوزاند، دلِ چوبی منبرها را

منم خاک پای امام جواد

گوشه ای افتاده بود و دست بر زانو گذاشت

عجب خجسته حدیثی که همچو گوهر بود

سه روز بود که از تو خبرنداشت کسی

خواهر نداشتی که به جای تو جان دهد

اینجا به جای اینکه برایت دعا کنند

مرهم حریف زخم زبان ها نمیشود

سر را ز خاک حجره اگر بر نداشتی

افتاده بین حجره و آبش نمیدهند

ناله ی وا جگر نزن اینقدر

عده ای بی سر و پا دور و برش خندیدند

برخیز ای جوان سر خود بر زمین مکش

آتش گرفته خانه ی دل ، آه مادر

مسموم از بیداد شهر بغدادم

از حجره ی در بسته ای آید صوت دلخسته ای

مسموم در بغدادم و فرزند زهرایم

چون شمع سحر گشتم و پا تا به سرم سوخت

دل اهل ایمان عزاخانه شد

حجره ی در بسته دیده به در دارم