پیربزرگ طایفه بود و کریم بود

پای درس چشم هایت جان دو زانو می زند

هر کس دلش ز مهر و ولای تو عاری است

امام مسلکش از مردم زمانه جداست

اسیره عـشـقِ مادری هستم

خار با مهر تو مانند شقایق می شود

خیال می کنم امشب که عاشقم کردند

شور عشق است بر سر من زار

هر کس که چو شبنم شده حیران جمیلی

به خاک درگه او تا جبین آرزو سودم

هر کس ز فلک به فضل فایق باشد

ندیدم خویش را تا جلوهٔ حسن ترا دیدم

ندانم از نظر من چسان بود مستور

نوای بلبل ز عشوۀ کل، فغان قمری ز شور سنبل

ربیع است و دل بر جمال تو شائق

کارِ ما نیست از شما گفتن

منبرت کرسی فقه همه عالم شد

رسانده‌ام به حضور تو قلب عاشق را

دلم به غیر شما با کسی موافق نیست

صدق درگفتارتو کامل نمایان می‌شود

واژه ها در هیجانند که سجّاده شوند..

آن صبح رو که مطلع شعرم جبین اوست

سلام ای گل خاتم المرسلین

ای چشمه ی مهتاب چه ذاتی چه جلالی

از قضا ما را خدا از اهل ایمان می نویسد

به جای تیغ خون آلود، تیغی جوهری داری