دریغ و درد که نگذاشتند جان پدر

سرها به نیزه رفته و تن‌هاست بر زمین

آخر عمر دخترت آمد

امشبم را سحر نمی آید

چگونه پلک ترت میل خواب داشته باشد ؟

خضاب زخم شدى با حناى نیزه شکسته

گوشه ای با دردهای خویش خلوت می کند

بار دیگر عزای عاشوراست

سکینه ام که در آن التهاب، آب شدم

نقش جلیله دخترِ ارباب سرجدا

کند تکیه بر اقتدارت خیام

ای دسته گل وحی به گلزار مدینه

تو کیستی؟ چراغ بهشت مدینه ای

اگر خواهی پدر بینی وفای دختر خود را

ای‌جلوه‌گاه‌ِعصمت خاتون‌عالمین

دادم به دستهای عمو مشک آب را

ستون عرش به شوق تو استوار شده

در فکر عمو بودی و بیتاب شدی

لوح تقدیر تا قلم برداشت

راوی کرب و بلا دارد روایت می کند

پیراهن سیاه بر این غم ادامه داد

ای خسرو بی‌سر ای باب گرامم

تا سایهٔ تو بود پدر جان به سر من