خورشید، مستتر به حجابِ سحاب شد

خورشید، مستتر به حجابِ سحاب شد
سیمرغِ چرخ، آینه‏‌دارِ غراب شد

آیا خسوف گشته که شد تیره روزگار؟
یا گنبد طلا، به نقابِ تراب شد

از آتشی که بر حرم عسکری زدند
قلب ولی عصر و محبان، کباب شد

از بارگاه عسکریون، سر بُریده‌‏اند
خونش، روان ز دیده هر شیخ و شاب شد

فریاد شیعه بود، نه امواج انفجار
عالم شنید و مرتعش از اضطراب شد

در موسم خرابه نشینی‌ آل صبر
مهدی، صبور فاطمه، خانه‌خراب شد

«نرجس» که سایه‏‌بانِ حریمش، به خاک ریخت
در آفتاب، مرثیه‌خوانِ «رباب» شد

این قصر، با شُکوه‏تر از قبل می‏شود
خصم علی، گمان نکند کامیاب شد