آوار شد به دوش زمین خشت خشت آن

آه از غم گلدسته و غربت نصیبت

انفجار گنبدت فهماند ما را ای غریب

شد گنبد تو خراب و عالم فهمید

بی خود نبود عزیزم اگر گنبدت شکافت

فریاد، "یا لَلمُسلمین" فریاد فریاد

شرمنده‌ام که شعر ندارم برای تو

با گوشۀ شالت پر پروانه‌ها را جمع کردی

چه خبر از صفای عسگریین ع ؟

هم پنجره ها خراب این جام شدند

خورشید، مستتر به حجابِ سحاب شد

بر ساحت ستاره احساس، غم گریست

دل امام زمان، زین عزا پریشان است

در ناله ی ما ، شور عراقی مانده است