یا حسین اِبن علی اُخرُج اِلی ارضِ البَلا

یا حسین اِبن علی اُخرُج اِلی ارضِ البَلا

قَد یَراکَ اللهُ مَقتولاً بِاَرضِ الکربلا

مِن سُیوفِ الخَصمِ مَطروحاً و مُلقاً فِی الثّرا

جسمِ تو صد چاک چاک و رأسِ تو گردد جدا

 

اشکِ خون می بارد آقا در فرازِ هر دعا

شد توسل با دل و جانش به درگاهِ خدا

بار اِلها! این حسین و این تو و اَمرِ قضا

هر چه باشد با دل و جانم رضایم بر رضا

 

ناگه از جانِ رسالت بر وی آمد این ندا

میوه ی جانِ پیمبر حجِ خود را کن رها

ترکِ این منزل، سفر کن سوی قومِ اشقیا

تا که اصلِ حجِ تو کامل شود در کربلا

 

قُرهً العینِ من ای فرزندِ زهرایِ بتول

باید این حجِ تو در کرببلا گردد قبول

باید از داغِ تو گردد سینه ی زینب ملول

غارتِ بیگانه گردد خیمه ی آلِ رسول

 

یا حسین اِبن علی اُخرُج اِلی ارضِ البَلا

قَد یَراکَ اللهُ مَقتولاً بِاَرضِ الکربلا

مِن سُیوفِ الخَصمِ مَطروحاً و مُلقاً فِی الثّرا

جسمِ تو صد چاک چاک و رأسِ تو گردد جدا

 

چون خدا خواهد ببیند تا تو را صد پاره تن

ظالمان غارت کنند از پیکرِ تو پیرَهن

در دلِ دشت و بیابان بی حنوط و بی کفن

تا بتازد نعلِ سمِ اسبها را بر بدن

 

تا حسین عزمِ سفر کرده به سویِ کربلا

تا ز لب جاری نموده ذکرِ تسبیح و ثنا

بانگِ حُزّانِ ملائک از منا تا کربلا

تا به گوشِ کعبه و تا زمزم و سعی و صفا

 

زین مصیبت ناگهان عرشِ خدا لرزان شده

دردِ این هجرت وجودِ جبرئیل نالان شده

فاطمه در اشک و آه و مرتضی گریان شده

بر حسینش نوحه گر پیغمبرِ سبحان شده

 

آن امامِ عشق گوید زینب و عباسِ من

جمله هم پیمان شویم ای لاله های یاسِ من

کن علَم بر پا برادر ماهِ نیک اَنفاسِ من

زینبِ محمل سوارم ای گُلِ احساسِ من

 

یا حسین اِبن عَلی اُخرُج اِلی ارضِ البَلا

قَد یَراکَ اللهُ مَقتولاً بِاَرضِ الکربلا

مِن سُیوفِ الخَصمِ مَطروحاً و مُلقاً فِی الثّرا

جسمِ تو صد چاک چاک و رأسِ تو گردد جدا!