ایها المظلوم-ayohalmazloom
مدح-امام-حسن-عسکری-علیه-السلام
لطفاً برای جستجوی گریز های متفاوت در این مناسبت به کادر جستجوی گریز در سمت راست صفحه مراجعه فرمایید
نمایش هر صفحهمورد
دلم که بود زآلایش طبیعت پاک
گرفته گرد کدورت از این نشیمن خاک
 
مَلول گشتم از این همرهان سست عنان
کجا است راه نوردی مُجرّدی چالاک
 
اگر از این تن خاکی سفر کنی ای دل
نخست گام نهی پای بر سر افلاک
 
بلند و پست جهان ای رفیق بسیار است
گهی به چرخ برد که گذارت برخاک
 
چو نیستی است سرانجام، هرچه پیش آید
به هر طریق که باشی مدار دل غمناک
 
به یاوه ابر بهاری به دجله می بارد
به راه بادیه لب تشنگان شدند هلاک
 
رواق صومعه را آن زمان شکست آمد
که سرکشید به اوج سپهر طارم تاک
 
نکو است هرچه کند دِلستان چه جور و چه مهر
خوش است آن چه دهد او، چه زهر و چه تریاک
 
به کیش اهل کرم کافری، اگر ای دل
کنی به راه عزیزان زبذل جان امساک
 
گرم رسد به گریبان جامه ی جان دست
کنم به روز فراق تو تا به دامان چاک
 
من و خیال خلاف رضای تو، هیهات!
تو و هوای حصول مراد من؟ حاشاک
 
ز یُمن دوستی بندگان خسرو دین
ز دشمنی زمانه، مرا نباشد باک
 
ولیّ حق حسن بن علی، شه کونین
امام یازدهم، سبط خواجه ی لولاک
 
بزرگ آیت یزدان که درک ذاتش را
توان نمودن گر ذات حق شود ادراک
 
خدیو کون و مکان، شهسوار مسک وجود
که بسته سلسله ی کائنات بر فتراک
 
شها وجود دو عالم طُفیل هستی تو است
تو اصل فیضی و ارواح عالمین، فداک
 
به لطف عام تو دارد «محیط» چشم امید
در آن زمان که سپارد طریق تیره مغاک
چون به سعادت نمود ساقی فرخنده فال
ساغر عیش بهار به هر طرف مال مال
 
سلسله خرمی یافت ره اتصال
محول الحول داد زمانه را حسن حال
 
***منشی ایام کرد طی سجل ملال
در جریان شد چو سیل جوی ز اقدام راح
 
تربیتی تازه کرد فیض صبا چون شمال
ز صفحه باغ و راغ ز لون نل و جبال
 
به قاف عنقا گریخت حزب کلال و ملال
کرد به این المفر سوی عدم ارتحال
 
***جنود فصل شتاء ز صدمه گوشمال
ز میمنه میسره صفوف و قلب و جناح
 
اریکه سلطنت چو شد نصیب بهار
تاجگذاری بوی گشت همی بر قرار
 
گرفت باج و خراج ز کاج و عاج و چنار
تحتها الانهار برد جهت کیهان بکار
 
***یک‌دوسه روزی چو دید به خویش کار استوار
دفتر آمال را داد ز نخوت و شاخ
 
رویه افتخار داد ز نو اعتلا
نهاد اندر طبق ز اختفاف بر ملا
 
به چار سوی جهان متاع ز و علا
چو دید خورشید بخت ز بخت یاری هلا
 
***نمود از مهر چهر شروع در انجلا
چیره به مغزش غرور شد از هبوط ریاح
 
هادم لذات دهر که با کریم ولئیم
به تنگ چشمی سمر بود ز عده قدیم
 
به غیر یزدان که اوست به کل شیء علیم
هر که بود هر چه هست ز خصم و یار ندیم
 
***کنند بذل و هوان طرفه عینا مقیم
«کان لعاداته عند حصول النجا»
 
به دفع جیش ربیع به جنگ انگیخته
ساخت علم صیف را به سیف آویخته
 
به قهر بنموده خوی ز مهر بگسیخته
اساس نظم بهار زهم فرو ریخته
 
***غبار خذلان نمود به فرق وی ریخته
قرار را بر فرار نمود با افتضاح
 
آری چون شاه گشت فاقد دیهیم وگاه
مملکتش شد ز دست ماند سرش بی‌کلاه
 
روز رعیت شود ز بی‌پناهی سیاه
فتنه در آن مملکت کند ز هر گوشه راه
 
***گردد یکباره دود شود به کلی تباه
شامش از احتشام صبحش از اصطباح
 
نفوذ جیر تمور سوخت دل باغ را
به لاله تا حشر ساخت وقف جگر داغ را
 
کرد بسم سموم سرمه صفت راغ را
کوره حداد کرد دکه صباغ را
 
***به جای بلبل بداد جا زغن و زاغ را
نوای صلصل عویل ناله قمری نیاح
 
ز شبنم سبزه زار چو عود برخاست دود
به جویباران شد آب آتش ذات الوقود
 
رفت گل و سرورا لطف خدود و قدود
رو به فلک شد فراز سوی سمک شد فرود
 
***بوی طعام از لحوم دود کباب از جلود
از سورت احتراق ز شدت اجتراح
 
نداری ای روزگار مروت اندر نهاد
ز چشم تنگت فغان ز قلب سنگ تو داد
 
ریشه بستان دهر ز تیشه‌های فساد
رساندی آخر به آب دادی یک جا بباد
 
***برم به شکوه مگر داد تو را از وداد
به نزد دارای دین جهان رشد و صلاح
 
ماه قریشی نژاد شاه لقب عسکری
نتیجه فاطمی ذخیره حیدری
 
راغی مرغای شرع داعی دین پروری
حارث حکم اله وارث پیغمبری
 
***مظاهر واجبی معالم داوری
مدرک فیض و کمال ذلک فوز فلاح
 
والد سلطان عصر باب امام زمان
دافع بغی و فساد رافع ذل و هوان
 
قلزم احسان وجود کشتی امن و امان
ز امر و نهیش بپا عوالم کن فکان
 
***مهرش با جان قرین روحش در تن روان
مکان بذل و نوال معدن جود و سماح
 
به جز خدایی که هست قیوماً لا ینام
برقعه طاعتش مطیع از خاص و عام
 
به خاک وی در سجود به نزد وی در قیام
نمود مالایری چه ما یرای ازدحام
 
***در گردن طوق طوع کرده از وی تمام
برای ذل رقاب ز روی خفض جناح
 
بطور عز و شرف کلیم حیران اوست
بطور الیاس و خضر زنده به احسان اوست
 
به قصر اجلال وی که عرش میدان اوست
ستاده کروبیان محو و ثنا خوان اوست
 
***جناب روح‌الامین همیشه دربان اوست
مصبحاً بالماسه ملبیاً بالصباح
 
غضب خلافت چه کرد به عصر وی معتمد
باخت مدامی بوی نزد نفاق و حسد
 
بهر به روز جلال به شوکت لاتعد
با حسن بن علی(ع) مظهر ذات احد
 
***روزی با خیل خویش زیاده از حد وعد
برون شد از سامره کلا اشکی الصلاح
 
ستاد فرعون وار مقابل کردگار
نمود نمرود سان طغیان را آشکار
 
اعظم تلی رفیع به دشت بد پایدار
پایه به گاو زمین سر به فلک استوار
 
***حکم به لشگر نمود دشمن پروردگار
برای تخریب تل ز روی هزل و مزاح
 
به طرفه العین داد لشگر آن بد عمل
ریشه او را به آب به حکم ننگ ملل
 
هر یک یک دامنی بردند از خاک تل
قاعاً صف صف نمود تل را از آن محل
 
***نزد ولی اله داد ز کبر آن دغل
به قلب خویش انجلا به صدر خود انشراح
 
قلزم بحر خدا سبط رسول عرب
ز کبر آن خیره سر ز فخر آن بی‌ادب
 
ز فرط غیرت فشرد لب مبارک به لب
یعنی کای خودپرست کافر دنیاطلب
 
***ز بی تمیزی تمیز نداده از روز و شب
به مال چشم و ببین فرق نکاح از سفاح
 
سپس دو انگشت خود گشود فخر بشر
حزب خدایی نمود به معتمد جلوه‌گر
 
ز شش جهت از ملک لشگر بی‌حد و مر
ز آسمان و زمین ز پیش رو پشت‌سر
 
***کرده چپ و راست را پر سپه دادگر
همه مهیای نصر مصمم اقتراح
 
در عراق انفعال دشمن حق شد غریق
چو لشگر ابرهه ز جنگ بیت‌العتیق
 
از خفقان نفس سینه وی گشت ضیق
بر قلبش اوفتاد شرار نارالحریق
 
***انکر الاصوات را داد نشان ازنهیق
کشید دم را به دم چو کلب اندر نباح
 
ایا شه ذوالحشم ممکن واجب مقام
بودی در کربلا کاش بدین احتشام
 
به روی نعش حسین پادشه تشنه کام
دمی که از هر طرف شد بسرش ازدحام
 
***کوفی خونخوار کرد چو سنگدلهای شام
به قتل وی اجتماع به خون وی استباح
 
ز داغ اکبر دلش ز یک طرف داغدار
زخم سنان یک طرف فکنده او را زکار
 
تاب عطش بر تنش زده ز یکسو شرار
در نظرش موج زن آب روان خوشگوار
 
***فرات بهر چه روی ندانم ای روزگار
به شاه دین شد حرام به دشمن وی مباح
 
به خلد خیرالنساء پسر پسر می‌کند
دو چشم خود را به خلد ز گریه تر می‌کند
 
بهر حسینش ز سر آب گذر می‌کند
حریم او را اسیرهر که نظر می‌کند
 
***به جان شرر می‌زند به سنگ اثر می‌کند
از صیحه کودکان ز شیهه ذوالجناح
 
تنی که پرورده بود به دوش فخر امم
تنی که در عهد مهد به عرش شد محترم
 
ز داغ وی عاقبت عرش برین گشت خم
یک جا شد پایمال ز سم اسب ستم
 
***یکسو شد ریز ریز ز فرق سر تا قدم
ز ضرب سنگ و عصا به زخم سیف و رماح
 
خواهر غمخوار او نوحه کن و سینه‌زن
به شهرها شد روان به رنج و درد و محن
 
اسیر هر نابکار شهیر هر انجمن
سلطان المادحین به یادگار ز من
 
***نمود این جامه را طلب بوجه حسن
(صامت) بنمود ختم به نامش از افتتاح
زفیض گلشن دیدار و جوش حیرانی
نگه به دیده مرا یوسف است زندانی
 
خوش آن دمی که بریزد به جام حوصله ام
لبت ز پهلوی خط باده های ریحانی
 
در آرزوی هم آغوشیت پس از مردن
بغل گشاده بمانم چو چشم قربانی
 
فتاده است ز چشمت مگر به قید فرنگ
که در جهان اثری نیست از مسلمانی
 
به بزم عشق دلم گشته است چون گل شمع
ز فکر زلف تو مجموعهٔ پریشانی
 
شود دلی که ترا دید گر ز فولاد است
چو جام آینه لبریز صاف حیرانی
 
من از تغافل او یافتم حلاوت وصل
نگاه گوشهٔ چشمت به غیر ارزانی
 
مرا دلیست مقیم حریم سینهٔ تنگ
ز جوش شرم و ز ذوق نگاه پنهانی
 
چو حرف عشق عیان در ازای خاموشی
چو راز شوق نهان در لباس عریانی
 
دلم ز درد تو شب تا سحر فرو ریزد
به دامن مژه درهای ناب نیسانی
 
ز فیض باد لب او ذخیره ها دارم
نموده خونم لعلی و تن بدخشانی
 
چه غم اگر شده گلخن نشین هجر دلم
کند به یاد رخت گلخنم گلستانی
 
کنم به وصف گل عارضش ز حیرانی
به صد زبان خموشی هزار دستانی
 
ز ضبط گریهٔ خونین چسان بیاسایم
مرا که هر سر مژگان نمود شریانی
 
نگه پدیده مرا از دل غمین شده است
چو بوی غنچهٔ شاخ شکسته زندانی
 
شبی که بی تو هماغوش غم به خواب روم
کند به جسمم موج حصیر سوهانی
 
ز سرد مهری دوران چه غم مرا که بس است
قبای پوست به تن جامهٔ زمستانی
 
ز شهر بند تعلق برون خرام دمی
برهنگی کندت تا چو دشت دامانی
 
ز قید جسم برون آی و خودنمایی کن
نمود شعله بود در لباس عریانی
 
منم که دست قضا از غبار خاطر من
بریخت در وطن جغد رنگ ویرانی
 
کمال اهل هنر راست دشمن جانی
شکسته گوهرم از آسیای غلطانی
 
چرا ز طالع ناساز خویشتن نالم
مرا که داده خدا منصب سخندانی
 
منم که طوطی طبعم کند روان بخشی
چه در قصیده سرایی چه در غزلخوانی
 
ز نسبت سخنم بر زبان خامه داد
گرفته است مزاج زلال حیوانی
 
قلم مرا به نهان بلبلی است مدح سرا
که از صریر زند بر در خوش الحانی
 
ز حسن لفظ نه تنها گهر به گوش کند
دهد ز لطف معانی غذای روحانی
 
شده قلمرو هند دوات تنگ شکر
نموده طوطی کلکم چو شکرافشانی
 
بهار عمر عزیزم به خواب غفلت رفت
هزار حیف که ماندم اسیر نادانی
 
ز خواب غفلت بیدار گردد ار جویا
گلابی از خوی خجلت به چهره افشانی
 
وگر ندید ز بیداد بخت تیره دلت
رخ خلاصی از بند نفس شیطانی
 
جبین عجز بسا بر در شهنشاهی
که حل مشکلت آنجا شود به آسانی
 
امام دنیی و دین عسکری که باشد عار
گدایی درگه او را ز تاج سلطانی
 
شها غبار در روضهٔ فلک قدرت
کشد به چشم ملک سرمهٔ سلیمانی
 
بود به دست حسود تو ریشه ریشه چو شمع
ز بس گزد سر انگشت از پشیمانی
 
چنان ز بیم کهسار سر به خود دزدید
که یافت دامن او منصب گریبانی
 
ز بیم شحنهٔ امر تو بسته از زنار
چو شیخ صومعه تحت الحنک سلیمانی
 
ز شوق سجدهٔ درگاه کعبه آیینت
هلال وار کنم طی ره به پیشانی
 
به حلقه حلقهٔ چشم زره عدوی ترا
نموده است پر ناوک تر مژگانی
 
چو حکم پرورش از پیشگاه لطف تو یافت
صدف نمود به در یتیم پستانی
 
ز ترکتاز غم ایمن بود قلمرو دل
کند چو شحنهٔ حفظ تواش نگهبانی
 
به رزمگاه چو با زور بازوی تو به خصم
رسید ششپر بر جسم چار ارکانی
 
شد استخوان تنش توتیای چشم زره
ز خاره گرچه فزون بود در گرانجانی
 
ز تیز گامی خنگت نمی زند هرگز
بساط ا مکان لاف فراخ میدانی
 
ز شرم بحر فروشد به خویش از گرداب
چو کرد دست عطای تو گوهر افشانی
 
بریزش آمده چون ابر دست با جودت
گرفته کوه به دوش از سحاب بارانی
 
بروی صفحه بریزد ز خامه خط شعاع
کند ز روشنی رایت ار سخنرانی
 
هلال زار بود خاک درگهت به نظر
به روی هم ز بس افتاده نقش پیشانی
 
زخصم عاجز او پر دلی مدار طمع
که می نیاید هرگز ز صعوه ثعبانی
 
ز فیض مهر تو ای آفتاب دین چو هلال
جبین حلقه بگوشان تست نورانی
 
لبم بهم نرسد همچو گل ز خندهٔ شوق
گرم تو لبم مدحت سرای خود خوانی
 
من و ستایش ذاتت تمام بی خردی
من و صفات کمالت تمام نادانی
 
ز شعر و شاعریم در جهان نتیجه بس است
همین قدر که ترا می کنم ثناخواهی
 
برند تا ملک و انس و جن و وحش و طیور
به درگه تو پناه از بلای دورانی
 
ز فیض سجدهٔ خاک در تو باد مدام
جبین بندگی شیعهٔ تو نورانی
آنقَدَر مست حضورم که تنم رقص کند
ز سبک روحی تن ، پیرهنم رقص کند
دست افشانی بدمست تو ، دیدن دارد
خُم از این باده پیاپی زدنم رقص کند
یورش تیغ دو ابروی کجت راه گشاست
پای چشمان تو سر بر بدنم رقص کند
قلم از دل حرکت داشت ، دلم می خواهد
تا سحر بر ورق از یا حسنم رقص کند
روی هر صفحه جداگانه تو را جا دادم
تا همه دفترم از این سخنم رقص کند
آنقدر بردن نام تو حلاوت دارد
بِمَکم لب ، که زبان در دهنم رقص کند
 
تازه شد باز نفس های خوش نوکری ام
تا نوشتم ، که غلام حسن عسکری ام
 
تکه تکه ز نگاه  تو ، قمر می ریزد
از دعای سحرت فیض سحر می ریزد
تربت کرب و بلا پینه ی پیشانی توست
از دو چشم تو فرات است اگر می ریزد
مثل زهراست قنوت تو تماشا دارد
جبرئیل است که بر بال تو ، پر می ریزد
حکمت این بود که با تیغ قیامت نکنی
ورنه از گردش شمشیر تو سر می ریزد
تو هم از جرگه ی شیران بنی الزهرایی
غرش خشم تو والله جگر می ریزد
کاظمین ، کرب و بلا ، صبح نجف ، سامرا
از گدایی درت ، رزق سفر می ریزد
 
آمدم تا به نگاهی برکاتم بدهی
بهر پابوسی خود برگ براتم بدهی
 
غم چرا ؟ تا که خیال لب و لبخند تو هست
سایه ی سرو چرا ؟ قدّ تنومند تو هست
الدّخیل ، ای حسن دوّم دربار علی
گره ی کور چرا ؟ تا که خداوند تو هست
داشتم خوف شب اول قبرم حالا
شب قدر من و سرمایه ی سوگند تو هست
چه کسی هم نفست شد که مسیحا نشده
غیر زهرا نفسان کیست که مانند تو هست
دل ربودن هنر دست کرمخانه ی توست
بی دلی همه زیر سر ترفند تو هست
آمدی تا که به اسلام حقیقت بدهی
بعد تو ، حق به حقیقت خود فرزند تو هست
 
باید امشب کمی از موسمِ حج بنویسم
” حجه بن الحسنی ” یاد فرج بنویسم
 
دل اگر آینه ی ساده و صافی باشد
گِرد این کعبه چه زیباست طوافی باشد
یوسف تو سر بازار می آید وقتی
سر بی مایه ، سر دست کلافی باشد
می رسد یک نفر از جاده لبریز خدا
سیصد و سیزده یار ، که کافی باشد
به دعا دست ببر ، عده ای جرات کردند
تا بگویند که این عشق ، خرافی باشد
مهدی ات نور عظیم است ، بدون شبهه
این یهود است که با حرف اضافی باشد
نبش قبر و طلب قاتل مادر یعنی
جمعه ی آمدنش جشن تلافی باشد
 
ماه و خورشید ، به دنبال سرش می آیند
هو کِشان ، شیعه همه دور و برش می آیند
تقدیم محضر تو هزاران سلام ، کم
کعبه اگر کند به شما استلام ، کم
آنقدر محترم شده ای که اگر کند
عالم به احترام وجودت قیام ، کم
پشت درت برای تبرک به محضرت
کلّ ملائکه که کنند ازدحام ، کم
ای چهره ی تو روشنیِ راه عالمی
پروانه ی رخ تو شود خاص و عام ، کم
شایسته ی مقام و بزرگی ، وجودتان
گرچه که در قبال شما این مقام ، کم
 
شکر خدا که فاطمی و حیدری شدیم
مجذوب حضرت حسن العسکری شدیم
 
تمثال دیگری ز علی باز زاده شد
ماهی نصیب و قسمت این خانواده شد
وا شد ز آسمان درِ رحمت به سمت خاک
وقتی به دست های پدر ، طفل داده شد
نور پسر به نور پدر تا که شد مُضاف
زیبائیِ جهان خدا فوق العاده شد
گل کرد بر لبم صلوات پیاپی ام
دست خودم نبود لبم بی اراده شد
این بارِ دوم است که در خانواده شان
از نام دلربای حسن استفاده شد
 
وقتی کرم ز چهره ی او منجلی شده
یعنی که دومین حسن بن علی شده
 
خورشید محو روی درخشنده ی شماست
حاتم گدای سفره ی بخشنده ی شماست
ماه فلک از این که شده ماه ، نام او
سر را به زیر برده و شرمنده ی شماست
دل نیست آن دلی که در او نیست عشق تو
دل آن دلی ست کز ازل آکنده ی شماست
در روز حشر هر که ز تو گفت ، بُرد کرد
برگ برنده دست سراینده ی شماست
دل برده از امام دهم طعم خنده ات
اصلا بهشت جلوه ای از خنده ی شماست
 
ای صولتت ز صولت حیدر گرفته وام
بر ساحت تو و پدر و مادرت سلام
 
از ما سلام بر تو و از تو جواب ما
چون می رسد فقط به شما انتساب ما
آقا سلام بر تو و اجداد اطهرت
بالاترین عبادت ما و ثواب ما
شاد است در ولادت تو گرچه پشت ابر
جان ها فدات ای پدر آفتاب ما
هستیم ما به فضل نگاهت امیدوار
در طولِ لحظه لحظه ی یوم الحساب ما
شکر خدا که روزی مان هم شما شدید
ذکر شماست روزیِ ما آب و نان ما
 
نذر تو خوانده ایم به لب آیه های نصر
تبریک گفته ایم همه بر امام عصر
 
باید تو را به باغ ولایت ثمر نوشت
از هر چه خوب نام تو را خوب تر نوشت
باید به لوح دل حرمت را جنان کشید
یا از حریم تو به جنان چند در نوشت
از هر چه عالمان ز کمالت نوشته اند
باید هزار دفعه از آن بیشتر نوشت
نامت از این عمو و جمالت از آن عمو
نامت حسن نوشت و جمالت قمر نوشت
ما را فقط به خاطر فرزند پاک توست
گر سرنوشت ، شیعه ی ثانی عشر نوشت
 
امشب اسیر توست دل مستمند ما
تقدیم مادرت صلوات بلند ما
 
تا سامرا ز فیض وجودش صفا گرفت
حتی بهشت هم شرف از سامرا گرفت
می داد بوی فاطمه قنداقه اش عجیب
عطری عجیب عرش خدا را فرا گرفت
عرش خدا ز جاذبه اش در شگفت شد
فرش از تبرک نفسش ارتقا گرفت
باب المراد اوست عجب نیست گر کسی
عیدی ز دست مرحمتش کربلا گرفت
افسانه نیست لطف امام همام ما
این است آن امیر که دست گدا گرفت
 
خوشحال گشته فاطمه از این ولادتش
همنام با عمو شده خوش به سعادتش
میل سفر در سر چرا دارم دوباره
شوق زیارتنامه را دارم دوباره
صحنی پر از خلوت شده فکر و خیالم
انگار میل سامرا دارم دوباره
 
این اشک های روی گونه نازنینند
وقتی سر خان کریمان می نشینند
یک قطره بردم باز دریا پس گرفتم
در مکتب شیعه حسن ها اینچنین اند
 
این که فقیری را به ماها هدیه دادی
می ریزد اشک شوق مان غیر ارادی
قنداقه ی نور تو را خیل فرشته
آورده اند از عرش بر دستان هادی
 
وا کن به روی رعیتت حالا دری را
باب زلال گریه های مادری را
بین توسل ها سه شنبه لطف کردی
همواره ایها الزکی العسکری را
 
حاجاتمان را دست پاک تو سپردیم
ما دست خالی از حریم تو نبردیم
یک خواهش اما مانده بین سامرایت
ای کاش فرزندت بیاید تا نمردیم
 
آقا بمیرم من برایت ! باز دشمن ؟
این غربت صحن تو بد تا کرد با من
وقتی صدای تیر و شلیک است آنجا
بعدش صدای بال کفتر هاست حتما
ای حضرت معشوق ای لیلاترینم
من از همه پروانه ها شیداترینم
سنگ ملامت خورده ی عشق تو هستم
یعنی میان عاشقان رسواترینم
تو آیه های مصحف پیغمبرانی
بهر تلاوت کردنت شیواترینم
ای کیسه بر دوش سحرهای محله
مرد کریم سامرا ؛ آقاترینم
ما ریزه خوار دولت عشق تو هستیم
ای حضرت معشوق ای لیلاترینم
 
اندازه ی ما چشم تو دیوانه دارد
مجنون میان خانه ی ما خانه دارد
 
تو آشنای کوچه های آسمانی
بالاتر از فهم اهالی جهانی
فهمیدن شأن و مقام تو محال است
تو سرّ الاسرار نهان اندر نهانی
رد قدم های همیشه جاری ات را
تا مرزهای بی نهایت می رسانی
وقتی که می آیی کنار جانمازت
دنبال خود خیلی ملک را می کشانی
تو ابتدا و انتها اصلاً نداری
مثل خدائی و همیشه جاودانی
 
ای روشنی مطلق شب های تارم
پروردگار بی مثال هر چه دارم
 
من از مساکین قدیم سامرایم
از آن سوی دنیا چه آوردی برایم
این روزها که مرقدت گنبد ندارد
من یا کریم خاکی صحن شمایم
آقایی تو فرصت مسکینی ام داد
پس خوش به حال دست هایم که گدایم
دلداده ام بر آن نگاهت تا ببینم
این چشم هایت می کشاند تا کجایم
خیراتیِ دور سر سجاده ی توست
خاکستر بال و پر پروانه هایم
 
صبح ازل ما را گدایت آفریدند
مثل دخیل سامرایت آفریدند
 
ای بی نظیری که پر از آیات رازی
مثل خداوندی و از ما بی نیازی
هر صبح از بام بلند آسمان ها
با چشم های روشنت خورشید سازی
صد دل اسیر گردش نیمه نگاهت
باید به این چشمان شهلایت بنازی
جبریل را دیدیم با خیل ملائک
در آن بهشت صحنتان می کرد بازی
تو از همین قطعه زمین سامرا هم
فرمانروای سرزمین های حجازی
 
مرد بهشتی زمین ای بی مثالم
ای آب جاری کویر خشکسالم
 
نذر تو کردم این پر خاکستری را
این دست های خالی پشت دری را
دیشب دعا کردیم تا این که خداوند
هرگز نگیرد از تو ذره پروری را
شرح کمالات تو را یک روز خواندیم
دیدیم در تو سیره ی پیغمبری را
صد بار دنیا امتحان کرد و ندادیم
یک ذره از مهر امام عسگری را
 
ما خاکسار صبح و شام اهل بیتیم
فردای محشر هم غلام اهل بیتیم
 
امشب اگر دست شما بالا بیاید
امید آن داریم که آقا بیاید
دستی ببر بالا که در این فصل سرما
در خانه های ما کمی گرما بیاید
دستی ببر بالا که در این خشکسالی
آقای ما با هیبت سقا بیاید
دستی ببر بالا که در یک جمعه ی سبز
آن انتقام ظهر عاشورا بیاید
این روزها با ذوالفقار مرد کوفه
بهر تقاص چادر زهرا بیاید
 
امشب دلم سمت افق های ظهور است
چشم انتظار ظهر فردای ظهور است
ساقی بیاورید که بزمی به پا کنیم
ساغر بیاورید که قدری صفا کنیم
 
مطرب بیاورید که تا خط خویش را
از خط پیروان طریقت جدا کنیم
 
عمری نماز پشت سر شیخ خوانده ایم
حالا شبی به پیر مغان اقتدا کنیم
 
خواندم دعا به مسجد و حاجت روا نشد
یک بار بین میکده امشب دعا کنیم
 
یک خمره نه ، دو خمره نه ، تا یازده رسید
ما آمدیم تا که ز دل عقده وا کنیم
 
حالا که نام پاک تو اکسیر واقعی ست
با ذکر یا حسن مس دل را طلا کنیم
 
وقتی که مرده را نگهت زنده می کند
باید تو را مسیح پیمبر صدا کنیم
 
حرّیم و زیر دین نگاه تو رفته ایم
آقا چگونه قرض شما را ادا کنیم ؟
 
حالا که بی ولای تو طاعات باطل است
باید نماز و روزه ی خود را قضا کنیم
 
فرموده اید شیعه به دوزخ نمی رود
پس هرچه خواستیم گناه و خطا کنیم ؟!
 
وقتی به خاطر تو ، به ما شأن می دهند
دیگر چه احتیاج که در دین ریا کنیم
 
زهرا اگر اجازه دهد در بهشت هم
خدمت به خاندان شریف شما کنیم
 
تمّار شهر عشق علی باش ای رفیق
تا اینکه پای دار غمش گریه ها کنیم
 
گیرم که تو حبیب نبودی ، زهیر باش
تا اینکه زیر تیغ جنون جان فدا کنیم
 
در باب نوکری به مقامی نمی رسیم
تنها اگر به سینه زدن اکتفا کنیم
 
ما را غلام قصر خودت کن که در بهشت
شب های جمعه روضه برایت به پا کنیم
از ازل آب و گلم گفت : که من کوثری ام
فاطمی دین و حسینی ، حسنی ، حیدری ام
همه ی دلخوشی ام ای گل زهرا این است
که خوش اقبال از این مرحمت داوری ام
سر در قصر بهشتی دلم بنوشتند
که مسلمان مرام حسن عسگری ام
چه کسی مثل من دل شده دلبر دارد ؟
چه کسی مثل تو ای دوست کند دلبری ام ؟
من که مجنونم و آشفته  ؛ تو را می خوانم
سر بازار غمت ؛ یوسف من ؛ مشتری ام
به همه نسل بنی فاطمه سوگند که من
تا صف حشر بگویم که علی اکبری ام
 
آری آری به خدا کف زدن اینجاست حلال
که حسن داده مرا وعده ی دیدار و وصال
 
آسمان مهر و تولای تو دارد آقا
عرش در سینه تمنای تو دارد آقا
حور و غلمان بهشت اند گدای نفست
باغ رضوان سر سودای تو دارد آقا
از شعاع افق چشم تو بالاتر چیست ؟
ماه سودای قدم های تو دارد آقا
هل اتا آید و آقایی تو می خواند
جبرئیل آیت غرای تو دارد آقا
عرصه ی محشر و آغاز شفاعت از توست
عالمی حسرت فردای تو دارد آقا
گوشه ی صحن و سرایت ، حرم آل عباست
خاک سرداب گل پای تو دارد آقا
 
زیر پایت نظر افکن که تماشا دارد
دل آواره به خاک قدمت جا دارد
 
وای اگر جلوه کنی !  جلوه نکرده این است
هرچه خون است به پای علمت می ریزد
بی تو خورشید خریدار ندارد یعنی
هرچه نور است ز عرش حرمت می ریزد
عمر نوح ای همه ی روح ؛ تو را لازم نیست
کشتی نوح از این عمر کمت می ریزد
از دل خسته خداوند نگیرد غم تو
که سرور از دل دریای غمت می ریزد
دست خالی نرود هیچ کس از درگه تو
از تهیدستی سائل درمت می ریزد
 
تو ابالمهدی زهرایی و دوم حسنی
مجتبای دگر فاطمه آقای منی
 
تا که من چون حسن عسگری آقا دارم
ز عیار گل دلبر دل زیبا دارم
زندگی زیر لوایش چه صفایی دارد
روزگار خوشی از این قد و بالا دارم
با محبت تر از این جمله ندارم در دل
که به بالای سرم مثل تو بابا دارم
به وجود تو امام حسن عسگری است
که به کنعان دلم یوسف زهرا دارم
ای بنازم به مقامت که امانت داری
من امان نامه ز امضای تولا دارم
حاجت روی جگر گوشه تو ما را کشت
ای بسا دست توسل به تو مولا دارم
 
مادرت منتظر آمدن مهدی توست
صبح میلاد تو هنگامه ی هم عهدی توست
 
سامرا خاک گل ماست خدا می داند
خاک من از گل مولاست خدا می داند
نظر از سامره بردار دلم را بنگر
حرم عسگری اینجاست خدا می داند
نه من از کوی تو دورم به همین منزل چند
بعد منزل نه به این هاست خدا می داند
حج تویی کعبه تویی در دل من خانه ی توست
طوف کوی تو مهیاست خدا می داند
حرم و گنبد و گلدسته ی تو در عرش است
عرش زوار دل ماست خدا می داند
طلب و دعوت و همت همگی نزد شماست
ورنه دل قافله پیماست خدا می داند
 
بین ما نیست کمی فاصله یابن الهادی
جز من و گرد همین قافله یابن الهادی
از عرش دارد می‌ رسد فصل بهارم
کم کم پر از خورشید خواهد شد دیارم
از عرش دارد می‌ رسد پیکی خدایی
از عرش دارد می‌ رسد دار و ندارم
یک عمر در دست خودم در حبس بودم
امشب نگاهش می‌ شود راه فرارم
امید بستم بر کرامت‌ های چشمش
بلکه کمی رونق بگیرد کار و بارم
من هرچه را دارم به دست دوست دادم
شکر خدا که بعد از این بی‌ اختیارم
 
از آسمان نور هدی آمد ، مبارک
عیسای آل مصطفی آمد مبارک
 
ما اهل بارانیم و اهل روضه‌ هائیم
عمری است محتاج گداهای شمائیم
آواره‌ های کوچه‌ ی حُسن بهاریم
کاسه به دست سفره‌ های هل‌ اتائیم
از روز اول خادم این خانه هستیم
تا شام آخر هم مقیم این حرائیم
ما نسل در نسل عاشق این خانواده
دیوانه‌ وار از عالم و آدم جدائیم
وقتی کراماتِ نگاهت شامل ماست
یعنی که در هفت آسمان مشکل‌ گشائیم
 
از اولش هم قلب ما دست شما بود
توفیق ما و سلب ما دست شما بود
 
شکر خدا که عاشقی درمان ندارد
این قصه‌ ی شاه و گدا پایان ندارد
شکر خدا که عاشق این خانواده
شرمندگی دارد ولی عصیان ندارد
فرع تولی و تبری اصل دین است
ایمانِ بی این خانواده جان ندارد
چشمی که ابری شد از این دریای جوشان
در روز محشر لحظه‌ ی گریان ندارد
دست کسی بر دامن فهم شما نیست
این نردبان‌ها پله‌ ی آسان ندارد
 
ای خلقت آدم طفیلی وجودت
هفت آسمان محتاج بارش‌ های جودت
 
امشب بیا رحمی به حال این گدا کن
بی‌ آبرویی را مقیم این حرا کن
ابری بیاور بر سر چشم خسیسم
با دست باران درد دل‌ ها را دوا کن
یک قطره از نور کراماتت بپاش و
این دفعه ما را حُر دشت روضه‌ ها کن
دلبستگی‌ های مرا از من بگیر و
بر چشم‌ های خود اسیر و مبتلا کن
یک صبح با جادوی چشمت این گدا را
از جمله‌ ی همسایه‌ های سامرا کن
 
گرچه به ظاهر از خداوندی جدائید
آئینه در آئینه تکرار خدائید
از پنجشنبه های دل من عبور کن
یک روز جمعه چشم مرا غرق نور کن
آقای پنجشنبه ؛ مرا هم نگاه کن
چشمان خیس و غم زده ام را مرور کن
چیزی دگر نمانده به هنگامه ی ظهور
ما را در این دقایق آخر صبور کن
با آخرین ستاره ی شب های انتظار
با یازده ستاره ؛ تو در ما ظهور کن
با اشک صیقلی بده ما را و بعد از آن
سنگ سیاه سینه ی ما را بلور کن
 
ابن الرضای سوم ما یا ابالحسن
عیدی بده به دست گدا یا ابالحسن
 
آدم کشیده بود خودش را به التجا
غم هم نشسته بود لب جاده ی فنا
کشتی نوح هم به تکسر رسیده بود
و می طنید یک سره دور و بر بلا
موسی که رفته بود به دریا عصا به دست
عیسی مریض بود و به ذکر هوالشفا
آتش به قهقهه همه جا گُر گرفته بود
آن سو خلیل بود و دو چشم پر از دعا
آن غصه ها و این همه غم ها یکی یکی
گشتند کو به کو همه جا را جدا جدا
تا این که چشمشان همه افتاد سمت تو
یا نه ! نگاه لطف تو افتاد ابتدا
آن سو نگاه زرد و غم انگیز غصه بود
این سو نگاه سبز و سرور آور شما
از آن به بعد سائل چشمان تو شدیم
و خوانده ایم نام تو را ” سُرّ مَن رای “
از آن به بعد غم که به ما روی می کند
مائیم و یک نگاه تو آقای سامرا
 
ابن الرضای سوم ما یا ابالحسن
عیدی بده به دست گدا یا ابالحسن
 
تا کوچه های سامره مردی نجیب داشت
آری هوای شهر فقط بوی سیب داشت
شب ها که در ترنم سجاده می نشست
شب های عرش حال و هوایی عجیب داشت
هرگاه با دعای فرج اوج می گرفت
زیر لبش ترنم امّن یجیب داشت
درد آمد و دوا شد و با یک اشاره گفت :
هر گوشه از کلام لبش یک طبیب داشت
آنقدر کشته شد دل و آنقدر زنده شد
با تیغ ابرویی که فراز و نشیب داشت
 
ابن الرضای سوم ما یا ابالحسن
عیدی بده به دست گدا یا ابالحسن
 
هر جا که باده هست صفای خمش تویی
هر جا که آیه ای است ضمیر کمش تویی
آدم طمع به کسب مقام شما نمود
در صورتی که آب و گل گندمش تویی
شهر مدینه شاد تر از این نمی شود
چون که به لطف حق حسن دومش تویی
فهمیدم از ترنم سرداب سامرا
هر جا که جمکران شده شهر قمش تویی
خورشید مردمی زمین ؛ آسمان ترین
ای خوش به حال هرکه تب مردمش تویی
 
ابن الرضای سوم ما یا ابالحسن
عیدی بده به دست گدا یا ابالحسن
وقتی رسد ز میکده بار طعام ما 
کم مانده عطر باده بگیرد کلام ما
عکس تو در پیاله ی ما نقش بسته است 
ساقی نگیر خرده به شُرب مدام ما 
از دست تو رسید شراب طهورمان 
باقی ست جای دست تو بر روی جام ما 
جز تو کسی به حاجت ما اعتنا نکرد 
جز تو کسی نداد جواب سلام ما 
مست توییم در همه ی طول زندگی 
هستی تو حسن مطلع و حسن ختام ما 
 پیداست رد پای تو حتی میان شعر
نامت چه خوش نشسته در ابیات خام ما 
سامان دهد مگر قلم خواجه باز هم 
بر شعر نوسروده ، ولی ناتمام ما 
” هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما “
 
این شعرها به اذن خدا حرف می زنند
آری هنوز قافیه ها حرف می زنند 
 
سرداب سامرای تو بیت الحرام ما
هر بوسه بر ضریح تو شد استلام ما 
ما نذر کرده ایم که قربانی ات شویم 
آقا بگو که سر ببرند از کدام ما ؟
یک شب اگر بدون ولایت سحر کنیم 
شیری که خورده ایم ز مادر ، حرام ما 
مهرت به غیر شیعه نصیب کسی نشد 
این عشق را سند زده زهرا به نام ما
جز خانه ی کریم که جایی نداشتیم  
پر شد همیشه خانه ات از ازدحام ما 
از برکت نگاه تو ما رزق می خوریم 
ذکر حسن حسن نمک هر طعام ما 
در خاک کوی تو اثر از کامیابی است 
از تربتت به کام و ، دو عالم به کام ما 
بد دردی است هجر حرم ؛ مرهمی بده
در دست توست نسخه ای از التیام ما 
وقت طواف مرقد شش گوشه ات رسد
یکباره عطر کرببلا بر مشام ما
اقبال مان بلند ، که هستیم خادمت
حسرت برند حور و ملک بر مقام ما 
از حرمت تو روز جزا حفظ می شود 
در پیش دیدگان همه احترام ما 
 
از حبّ قیمتیِ تو قیمت گرفته ایم 
با نوکری تو همه عزت گرفته ایم 
 
ای حجت ملائکه مولای جبرییل 
آیینه ی نمونه و مولود بی بدیل 
گهواره احتیاج نداری چرا که هست
هر لحظه بالش سر تو بال جبرییل 
حاجت به دست آمده از شوق بسته اند
حور و فرشته بر پر قنداقه ات دخیل 
دلبسته ی نگاهت اهالی آسمان
بر خلقت زمین و زمان بوده ای دلیل 
کوثرنشانی و همه ی عمر تشنه ی 
یک بوسه بر قدوم تو لب های سلسبیل
لبخند عاشقانه ی دنیا ! نهفته است 
صدها رمان تازه در آن خنده ی طویل 
جز تو کسی که لایق نام حسن نبود 
چشمت جمیل ، خال جمیل ، ابرویت جمیل 
پیغمبران به دیدن تو صف کشیده اند 
یحیی و هود ، یوسف و نوح ، آدم و خلیل 
در قِدمت نجابت تو شک نمی کنیم 
هستی شبیه مادر خود فاطمه ، اصیل 
تنها نصیب توست که قائم بپروری 
دیگر پدر سراغ نداریم از این قبیل
 
عیدی بیا به این همه دل های غمزده 
آقای خوب من ! خبر از مهدی ات بده 
 
غمبار می شود دلم از گفتن یمن 
کی می رسد به گوش فلک شیون یمن 
صدها هزار اویس به دندان گرفته اند 
با جان و دل هر آینه از دامن یمن 
زجر و سنان و شمر و شبث صف کشیده اند 
زخم است می زنند فقط بر تن یمن 
سرنیزه ی نشسته بر آن ها گرسنگی ست
هر نان سفره مان بشود جوشن یمن 
در روضه گریه هم نکنند آن قبیله که 
لبخند می زنند به جان کندن یمن 
شیطان شود نژادپرست از خیال خام
می کوبد آب تفرقه در هاون یمن 
باشد مدال صبر و فداکاری و وفا
از ساعت مخاطره بر گردن یمن 
یک روز شام کینه و ظلمت سحر شود
پس دیدنی ست عاقبت روشن یمن 
با این همه مقاتله چیزی نمانده است 
تا صبحِ فتحِ بیست و دوِ بهمن یمن 
آتش زنند ریشه ی آل سعود را
شام جهاد ، لشگر شیرافکن یمن 
با حوصله دهان بن عبدالعزیز را 
می دوزد آشکار نخ و سوزن یمن 
پر می شود زمین و زمان ساعت ظهور 
از خنده ها و هلهله و بشکن یمن 
پشتش به خاک می خورد آن روز بی گمان 
با دست انتقام خدا ، دشمن یمن 
آن روز منتهی بشود سمت کربلا 
تنها مسیر تازه ی راه آهن یمن
 
بیت الحسین در دل صنعا بنا کنیم 
یک روضه با عقیق یمانی به پا کنیم
زمین شدیم ولی آسمان ما حسن است
کرانه‌ ایم ولی بی کران ما حسن است
گره گره همه اما امان ما حسن است
پر از حسن لب ما نوشِ‌ جان ما حسن است
 
هزار شکر تمام جهان ما حسن است
 
رسید جلوه‌ ای و باز یا علی گفتیم
پس از دو یا حسن از چار تا علی گفتیم
دوباره از حسن و مرتضی علی گفتیم
حسن حسن همه‌ ی عمر با علی گفتیم
 
به فاطمه بنویسید جان ما حسن است
 
بساط عاشقی‌ ام جور شد به لطف شما
و سهم سفره‌ ی ما نور شد به لطف شما
از آن زمان که زمین طور شد به لطف شما
گدای سامره مشهور شد به لطف شما
 
تمام عمر فقط آب و نان ما حسن است
 
برای عرض ادب شاعران کم آوردند
برای پیش کشی تو جان کم آوردند
به پای بوسی تو آستان کم آوردند
قلم زدند به عمر و زمان کم آوردند
 
که عشق هم اگر عشق است بی گمان حسن است
 
گدا شدیم بگوییم این سخن ها را
نوشته اند خدای کرم حسن ها را
برای ما که نوشتند پر زدن ها را
به سامرای شما رفتن آمدن ها را
 
هزار شکر که رزق دکان ما حسن است
 
به روی شانه اگر گیسویت رها بشود
عجیب نیست اگر قبله سامرا بشود
حسن نماز و حسن قبله‌ ی دعا بشود
حسن رکوع و حسن سجده‌ های ما بشود
 
میان کرببلا هم اذان ما حسن است
 
نوشته اند بر این خانه از قدیم : الله
که با تو جلوه کند جلوه‌ ای عظیم : الله
عصا به دست رسیده است پیش تو کلیم الله
کلیم تا که بگوید حسن کریم الله
 
چه غم از این همه غم ، مهربان ما حسن است
 
اگرچه تکیه گه خانه‌ ها پدر باشد
پدر همیشه همه کاره‌ اش پسر باشد
پسر برای پدر پاره‌ ی جگر باشد
پسر که هست گدا هم که پشت در باشد
 
بزرگ خانه‌ ی صاحب زمانِ ما حسن است
تا که تمنّای دل از دلبر عزیز است
دست گدایی تا خود محشر عزیز است
آقاست نوعاً نوکر این خانواده
انگار از آقا بیشتر نوکر عزیز است
من یک سری دارم برای خاک کردن
بهتر اگر شد خاک پایت سر عزیز است
در پیش ما که در به درهای شماییم
این خانه جای خود کلون در عزیز است
دور و بری های بنی الزَّهرا عزیز اند
هر ازدحامی هست کار هر عزیز است
ما گریه آوردیم و او لبخند آورد
وقتی ببارد چشم های تر عزیز است
از کودکی می ساختم با سوختن ها
در حلقه ی عشاق خاکستر عزیز است
تا آسمان وصل مثل یک کبوتر
شوق پریدن های بال و پر عزیز است
حس ذلالت در دلم جایی ندارد
دل که اسیر یار شد دیگر عزیز است
 
ما و تبری و تولایی که داریم
زهرا سلام الله علیهایی که داریم
 
خاک در این خانه دیدم هر سری را
سجاده های سجده ی هر مشتری را
دور و بر ارباب های ما شلوغ است
جایی ندیدم این همه دور و بری را
جان می دهیم امّا خدا از ما نگیرد
این ارتباط خیر آقا _ نوکری را
من روزی ام ، هر روزه از این سفره بوده
هر روزه دیدم لطف ذره پروری را
پیغمبر ما پرچمش بالای بالاست
وقتی که دارد آیه های کوثری را
دار و ندارش این که دارد تا قیامت
یک فاطمه آن هم ، تماماً حیدری را
یک بار دست خالی از اینجا نرفتم
دیگر چرا محتاج باشم دیگری را
من هیچ چیزی کم ندارم ، غم ندارم
شکر خدا دارم امام عسکری را
کوری چشم منکر حُسن حسن ها
برداشت آقازاده تاج سروری را
 
ماییم و این آقای آقایی که داریم
هر روز و شب شوق تماشایی که داریم
نذر گل روی تو باید شهر را آذین کنم
اسباب شور و شادی عشاق را تامین کنم
وقتی که یاری می رسد عطر بهاری می رسد
شب های دی را با دمت شب های فروردین کنم
جانم حسن جانم حسن جانم حسن جانم حسن
کام تمام شهر را با نام تو شیرین کنم
در زیر طاق گنبدت هفت آسمان گم می شود
در پلکان بارگاهت ناز بر پروین کنم
بین بهشت و سامرایت سامرایت مال من
اصلا نیازی نیست که عمری سبک سنگین کنم
تو هر چه باشد شاهی و من هر چه باشد نوکرم
این را همیشه روز و شب باید به خود تلقین کنم
اعجاز ابیات کمیت باشد به لطف اهل بیت
تنها کسی که شاعر کوی تو شد تحسین کنم
حرف دلم را پیش از این ها خواجه ی شیراز گفت
پس از لسان الغیب بیت دیگری تضمین کنم
 
” عمری ست تا من در طلب هر روز گامی می‌ زنم
دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌ زنم “
 
ای وارث ختمی مآب ای یادگار بوتراب
خورشید عالم تاب من بر عالم خاکی بتاب
شان رفیعت را بنازم ای عزیز فاطمه
وقتی برای تو امام عصر می گیرد رکاب
درک کمالت حضرت نوح نبی را کرده پیر
شأنت عزیز مصریان را از خجالت کرده آب
گنجینه ی اسرار را در سینه داری از ازل
با تو نمی خواهد بگردد شیعه دنبال جواب
هم اسقفان هم راهبان تسلیم اعجازت شدند
نه اهل معرفت که محتاج تواند اهل کتاب
دلتنگ دیدار تو باشد حق تعالی زین سبب
تصویری از روی تو را در عرش اعلا کرده قاب
در لقمه های سفره ات گویا جلالت ریخته
از برکت لطف تو سائل می شود عالیجناب
حاجات اصحاب و موالی را نگفته می دهی
محظوظ ابوهاشم شد از آن التفات بی حساب
چشمان تو خلق بهشتی مثل سامرا کند
احسانت از اهل جهنم نیز بردارد عذاب
از هر در صحنت دری سوی خدا وا می شود
پایین پا پیدا شود راهی برای فتح باب
جرم است اگر سجده به پایت حجت حق در زمین
جز سجده بر پای تو من جرمی نکردم ارتکاب
از واژه های خسته کاری بر نمی آید دگر
شرمنده ام در شان تو هرگز ندارم شعر ناب
 
ناقابلی را چشمه ی مهر تو قابل می کند
آخر مرا هم لطف بسیار تو دعبل می کند
 
با دست تو وا می شود باب العطای دیگری
دارد به تو رو می زند امشب گدای دیگری
بی حد و اندازه کریمی چون کریم اهل بیت
در رحمت و جود و سخاوت مجتبای دیگری
هر آنچه می خواهی بگیر از من گدایی را نگیر
من که ندارم جز در این خانه جای دیگری
تو شمع و من پروانه ام با غیر تو بیگانه ام
رنگی ندارد پیش من اصلا حنای دیگری
مسکین تو در می زند مرغ دلم پر می زند
روزی من کن از کرامت سامرای دیگری
عطر خوش سیب از سوی شش گوشه ی تو می وزد
داری به زیر گنبد خود کربلای دیگری
فرش حریمت بالشم آنجا پر از آرامشم
از غیر دست تو نمی گیرم دوای دیگری
در جای جای بارگاهت رد پای مهدی است
سرداب سامرای تو دارد صفای دیگری
بحرالفضائل هستی و من هرچه می گویم کم است
مدح تو را می خوانم اما در فضای دیگری
ذرّیه ی سلطان طوس آیینه ی شمس الشموس !
دارد به دامن مادرت گویا رضای دیگری
شیر درنده رام تو فتح الفتوح اقدام تو
تو حیدر کراری اما از نمای دیگری
 
مانند ذکر یا علی نامت گره وا می کند
ایوانت آقا کار ایوان نجف را می کند
 
در فطرت ما ریشه دارد مهر پنهانی ما
اسباب خدمت می شود افکار عرفانی ما
از ” لن تنالو البر حتی تنفقوا ” دریافتیم
باید که الگومان شود احکام قرآنی ما
در قحطی انسان و انسان دوستی ای کاش که
چون ریزعلی باشیم و باشد فصل دهقانی ما
دل روی دل باید نهاد و شهر را آباد کرد
ویرانی هم میهنان ماست ویرانی ما
دفتر به پایان آمده اما حکایت باقی است
مضمون سرازیر است در ابیات پایانی ما
از پا در آورده ست داعش را نه تنها تیر و تیغ
او را زمین زد عاقبت نیروی ایمانی ما
ریز و درشت دشمن شیعه به خاک افتاده از
سیلی سنگین برادرهای افغانی ما
جایی برای عرض اندام سنان و شمر نیست
وقتی قیامت می کند کِیسان ایرانی ما
بی شک شکار بعدی اش باشد فقط آل سعود
فتح مدینه می کند قاسم سلیمانی ما
خاکسترش بر باد داد بر دشمنانش یاد داد
شوخی ندارد با کسی گردان طوفانی ما
او خار چشم دشمن است فرمانده ای فیل افکن است
پایان گرفت از همتش شب های بحرانی ما
چشمش به فرمان ولی دلواپس سید علی
چشم امید حضرت یار خراسانی ما
جای شهیدان دفاع از زینبیه خالی است
در سور و سات شادی و جشن و گل افشانی ما
حال دل پیروز را سرمستی امروز را
قبلا به زیبایی روایت کرده خاقانی ما
 
” عید است و پیش از صبح‌ دم مژده به خمار آمده
بر چرخ دوش از جام جم یک نیمه دیدار آمده “
آنقدر آمدند و گرفتارتان شدند
خاک شما شدند و هوادارتان شدند
زیباترین اهالی دنیای عشق هم
یوسف شدند و گرمی بازارتان شدند
لطف شماست این که تمامی انبیا
بالاتفاق سائل دربارتان شدند
آن ها که پای منت چشم کریمتان
بی سر شدند تازه بدهکارتان شدند
این بال هایی که زیر بت عشق سوختند
خاک تبرک در و دیوارتان شدند
 
نفرین به آنکه مهر تو را سرسری گرفت
یا آن که حاجت از حرم دیگری گرفت
 
ای جلوه ی خدایی بی انتها حسن
خورشید روشن سحر سامرا حسن
بی تو عبودیت به خدا بت پرستی است
نور خدا مکمل توحید ما حسن
امشب عروج زخمی بال مرا ببر
تا سامرا ، مدینه ، نجف ، کربلا ؛ حسن
در بین خانواده ی زهرای مرضیه
باید شوند تمام علی زاده ها ؛ حسن
زنجیره ی محبت زهراست دین من
با یک حسین و چار علی و دو تا حسن
 
سوگند می خوریم خدا لشگری نداشت
روی زمین اگر حسن عسگری نداشت
 
آن که مرا فقیر حرم می کند تویی
یک التماس پشت درم می کند تویی
آنکه در این زمانه ی بی اعتبارها
با یک سلام معتبرم می کند تویی
آنکه برای پر زدن سامرایی ام
هر شب دعا برای پرم می کند تویی
آنکه مرا برای خودش خانه ی خودش
با یک نگاه ، در به درم می کند تویی
آنکه تو را همیشه صدا می کند منم
آنکه مرا همیشه کرم می کند تویی
 
شکر خدا گدای امام حسن شدم
خاکی ترین کبوتر باغ حسن شدم
 
تو کیستی که سائل تو جبرئیل شد
دسته فرشته پای ضریحت دخیل شد
تو کیستی که جدّ نجیب پیمبرت
مهر تو را به سینه گرفت و خلیل شد
تو کسیتی که حضرت موسی عصا به دست
ذکر تو را گرفت اگر مرد نیل شد
اصلی که پا گرفت بدون تو فرع فرع
فرعی که پا گرفت کنارت اصیل شد
تنها خدا به خانه ی تو آفتاب داد
بعدا تمام زندگی ات نذر ایل شد
 
امشب دعا کنید ظهوری کند مرا
تا اینکه میهمان حضوری کند مرا
 
امشب دعا کنید بیاید نگار ما
آیات روشنایی شب های تار ما
امشب دعا کنید بیاید در این خزان
فصل گلاب فاطمه فصل بهار ما
امشب دعا کنید بیاید گل خدا
تا اینکه این بهار بیاید به کار ما
امشب دعا کنید بیاید ز راه دور
مرکب سوار آل علی تک سوار ما
آنکه اگر نبود دلم فاطمی نبود
حتی نبود سجده ی سجاده یار ما
زهرا هنوز دست به پهلو کند دعا
زهرا کند دعا که بیایی کنار ما
سیرتش نه درحقیقت صورت دنیایی اش
ماه را شرمنده ی خود می کند زیبایی اش
 
می چکد نهج البلاغه ازلب پایینی اش
می چکد آیات قرآن از لب بالایی اش
 
لحظه لحظه خیر او حتما به مردم می رسد
آن کسی که«جامعه»بوده دم لالایی اش
 
جامعه,«عجِّل فرج» به به چه تلفیقی شده ست.
نسبت فرزندی اش با نسبت بابایی اش
 
سیزده دیگر برای هیچ کاری نحس نیست
یازده درذکر بالا می رود کارایی اش
 
نوکر اربابم و یک بخش از آقایی ام
ریشه دارد بی برو برگرد در آقایی اش
 
طعم توحید و امامت را به هم آمیخته
نیمه ی مکّی او با نیم سامرّایی اش
 
هرقَدَر که خسته باشی بعد از آن دیوارها
روبراهت می کند یک استکان از چایی اش
 
ازحرم برگشته می داند که وقت بازگشت
چایی دوم دوچندان می شود گیرایی اش
 
چونکه تنها می روی هرگز به سامرّا نرو
چون خجالت می کشد تنهایی از تنهایی اش
براساس گریز به
موضوع گریز :
مناسبت گریز :
براساس سبک شعر
روضه شور واحد تک زمینه رجز خوانی زمزمه جفت نوحه مناجات نامشخص مدح مسجدی سینه زنی واحد سنگین دکلمه دم پایانی واحد تند پیش زمینه سرود سالار زینب حاج ناظم همه جا کربلا راس تو میرود بالای نیزه ها ببینید ببینید گلم رنگ ندارد نوحه سنتی ببینید ببینید گلم رنگ ندارد سیدی ماکو مثلک الغریب غریب گیر آوردنت زبانحال به سمت گودال از خیمه دویدم من دودمه مدح و مرثیه مفاعیل مفاعیل فعول شعر خوانی
براساس قالب شعر
دوبیتی غزل قصیده مثنوی چهار پاره رباعی ترجیع بند مستزاد شعر نو شعر سپید ترکیب بند قطعه مسمط نا مشخص مربع ترکیب تک بیتی مخمس
براساس زبان
فارسی عربی ترکی
براساس شاعر
محتشم کاشانی میلاد عرفان پور امیر عباسی قاسم صرافان محمد مهدی سیار غلامرضا سازگار رضا یعقوبیان علی اکبر لطیفیان قاسم نعمتی اسماعیل تقوایی مرتضی محمود پور حسن لطفی امیر حسین سلطانی محمود اسدی علی انسانی مظاهر کثیری نژاد محمود ژولیده ولی الله کلامی زنجانی میثم مومنی نژاد حسن ثابت جو عباس میرخلف زاده سید حمیدرضا برقعی سید هاشم وفایی سید رضا موید خراسانی محمدرضا سروری یوسف رحیمی احمد بابایی محسن عرب خالقی سید پوریا هاشمی علیرضا خاکساری وحید زحمتکش شهری مهدی رحیمی زمستان حسن کردی روح اله نوروزی مرضیه عاطفی بهمن عظیمی حسین رحمانی میلاد قبایی محسن صرامی رضا آهی رضا تاجیک اصغر چرمی محمد جواد شیرازی مهدی نظری وحید قاسمی وحید محمدی محسن کاویانی مجتبی صمدی شهاب حمید رمی محمد حسین رحیمیان محمد حسن بیات لو امیر روشن ضمیر نا مشخص محمد محسن زاده گنجی امیر ایزدی حسین قربانچه رضا رسول زاده جواد حیدری محمد سهرابی محمد جواد پرچمی سيد مهدي سرخان رضا یزدانی سید مهدی موسوی حسن صنوبری محسن رضوانی سیدجواد پرئی سید محمد جواد شرافت علی سلیمیان محمدجواد غفورزاده (شفق) سید مجتبی رجبی نورآملی حسن بیاتانی عماد خراسانی رحمان نوازنی مسعود اصلانی حافظ محمدرضا آغاسی علی حسنی صمد علیزاده محمد صمیمی کاظم بهمنی مجید تال مهدی قهرمانی احسان محسنی فر شیخ رضا جعفری میثم سلطانی مصطفی صابر خراسانی محمد فردوسی علیرضا قزوه قاسم افرند محمد مهدی عبداللهی محمد خسروی جواد دیندار سعید خرازی علیرضا عنصری حسین میرزایی حسن جواهری مصطفی قمشه ای علامه حسن زاده آملی میثم خالدیان علی زمانیان حسین ایمانی سیدعلی احمدی(فقیر) سید مجتبی شجاع محمد حسین فرحبخشیان (ژولیده نیشابوری) محسن داداشی امام خمینی (ره) فواد کرمانی امیر رضا سیفی احمد اکبرزاده ملا فتح‌الله وفایی شوشتری صدّیقه‌ی طاهره (علیهاسلام‌الله) محمود شاهرخي (م.جذبه) سید محمد رستگار جواد هاشمی (تربت) سید حبیب نظاری غلام‌رضا دبیران محمدحسین علومی تبریزی سعید بیابانکی سعید توفیقی علیرضا لک جواد محمد زمانی آیت الله محمدحسین غروی اصفهانی سید یاسر افشاری محمود کریمی احمد واعظی آیت الله وحید خراسانی حضرت آقای خامنه ای سید الشهدا عبدالجواد جودی خراسانی بهروز مرادی سالک قزوینی رفیق اصفهانی سید رضا حسینی (سعدی زمان) بابافغانی شیرازی تأثیر تبریزی صغیر اصفهانی (ره) وحید مصلحی یاسر حوتی حسین رستمی محمد بنواری (مهاجر) محمد بیابانی علیرضا شریف هادی جان فدا علی آمره حامد تجری مصطفی متولی مجتبی خرسندی علی صالحی علیرضا بیاتانی مهدی رحمان دوست مهدی نسترن سید محمد جوادی سید مهدی جلالی مجتبی روشن روان حامد خاکی سید محمد علی ریاضی احسان مردانی مهدی مومنی مریم سقلاطونی مجتبی شکریان همدانی عارفه دهقانی حسینعلی شفیعی (شفیع) رضا پیروی سعید پاشازاده ناصر حامدی رضا قاسمی حامد جولازاده پیمان طالبی میلاد حسنی امیر حسام یوسفی نوید اسماعیل زاده عباس شبخیز قراملکی (شبخیز) مهدی جهاندار کرامت نعمت زاده علی اصغر حاج حیدری مهدی صفی یاری محمد علی بیابانی محمد امین سبکبار هانی امیر فرجی سینا نژادسلامتی رسول میثمی صباحی بیدگلی وصال شیرازی مهدی پورپاک فاطمه نانی زاده محسن خان محمدی حبیب نیازی مجید لشگری میرزا احمد عابد نهاوندی(مرشد چلویی) آیت الله سیداحمد نجفی(آقاجون) محمد جواد خراشادی زاده ناظرزاده کرمانی سیدجلال حسینی احمد جلالی حسین عسگری علی اصغر کوهکن حجت الاسلام میر تبریزی محسن مهدوی حبیب الله چایچیان رضا فراهانی محمدرضا شمس خاکی شیرازی ابراهیم بازیار عباس احمدی سید محمد اویار حسینی محمد احمدی مرحوم الهیار خان (آصف) جواد قدوسی مجید قاسمی محمد رسولی داوود رحیمی مسعود یوسف پور حیدر توکل فاضل نظری علی ناظمی صفایی جندقی کریم رجب زاده میرزا یحیی مدرس اصفهانی غلامرضا کافی عمان سامانی مهدی محمدی پانته آ صفایی محمد بختیاری حمیدرضا بشیری محمدسعید عطارنژاد پروانه نجاتی نیما نجاری علی اشتری جعفر خونویی رضا دین پرور محمد ظفر سید رضا میرجعفری خوشدل تهرانی مهدی نعمت نژاد محسن راحت حق سجاد محرابی سید فرید احمدی مهدی زنگنه کاظم رستمی روح الله عیوضی علی اصغر ذاکری گروه یا مظلوم امیر حسین حیدری امیر اکبرزاده مهرداد مهرابی سید محمد بابامیری توحید شالچیان نغمه مستشار نظامی رحیم معینی کرمانشاهی سید محمد میرهاشمی امیرحسین الفت غلامحسین پویان احمد علوی فیاض هوشیار پارسیان مرتضی امیری اسفندقه محمدعلی مجاهدی جعفر بابایی(حلّاج) اصغر عرب فرشته جان نثاری سیدمحسن حبیب لورسه محمد علامه صادق رحمانی فرهاد اصغری یاسر مسافر عباس ویجویی عباس عنقا منوچهر نوربخش سیدحسن حسینی محمدجواد باقری محمد ارجمند محمد عظیمی محمدحسین بهجت تبریزی(شهریار) محمدسعید میرزایی مهدی خطاط ادیب الممالک فراهانی محمدعلی رحیمی محمد قاسمی احسان نرگسی رضاپور داریوش جعفری حامد آقایی سید محسن حبیب الله پور مجتبی حاذق محسن حنیفی آرش براری بهنام فرشی هستی محرابی طاها ملکی یاسر قربانی محمد داوری امیرحسین آکار اسماعیل شبرنگ آرمان صائمی علی رضوانی عماد بهرامی عادل حسین قربان امیرعظیمی حبیب باقرزاده حسین محسنات علی اصغر یزدی مجتبی رافعی میثم خنکدار ابراهیم لآلی قاسم احمدی مهدی علی قاسمی پوریا باقری علی اکبر نازک کار نوید اطاعتی فاطمه خمسی مهدی میری مجتبی کرمی محمد دستان علی کاوند مهدی قربانی محمد مبشری محمدرضا رضایی موسی علیمرادی محمدعلی نوری میلاد یعقوبی حسین صیامی مرتضی مظاهری میرزا احمد الهامی کرمانشاهی ناصر دودانگه علیرضا وفایی(خیال) امیر فرخنده حسین واعظی سعید نسیمی محسن غلامحسینی منصوره محمدی مزینان ابراهیم روشن روش سید علی حسینی مرضیه نعیم امینی حمید فرجی امیرعلی شریفی جعفر ابوالفتحی محمد کاظمی نیا امیر علوی رضا قربانی مهدی کاشف امیرحسین محمودپور رضا اسماعیلی حسن فطرس عالیه رجبی رضا باقریان محسن عزیزی محمدرضا ناصری روح الله پیدایی محمد زوار ایمان کریمی مصطفی رفیعی مجتبی قاسمی محمود قاسمی مجید خضرایی یونس وصالی محمود یوسفی ایمان دهقانیا بردیا محمدی مجتبی دسترنج ملتمس محمد مهدی شیرازی محسن زعفرانیه حسین خیریان حامد شریف مهدی شریف زاده ابالفضل مروتی مصطفی کارگر معین بازوند سید جعفر حیدری محسن ناصحی روح الله قناعتیان محمدحسین ملکیان مقداد اصفهانی رسول عسگری عفت نظری سجاد شاکری احمد ایرانی نسب مسعود اکثیری حسن رویت علی سپهری سید امیر میثم مرتضوی سیدمحمد مظلوم حسین رضایی حیران علی مشهوری (مهزیار) علی قدیمی نیر تبریزی فیاض لاهیجی حسین عباسپور محمد بن یوسف اهلی شیرازی جویای تبریزی (میرزا دارا) سید رضا هاشمی گلپایگانی سید علی اصغر صائم کاشانی امیرحسین کاظمی سارا سادات باختر علی اصغر شیری محمد حسین آغولی (ترکی شیرازی) سلمان احمدی وحید اشجع مهرداد افشاری مرجان اکبرزاد محمد-مهدی-امیری شهره انجم شعاع عبدالحمید-انصاری‌-نسب مرتضی-بادپروا محمدرضا-بازرگانی زهرا براتی امیرحسن بزرگی متین زهرا بشری موحد سید-حکیم-بینش فاطمه‌ سادات پادموسوی سعید-تاج‌-محمدی مهدی چراغ‌زاد حامد حسینخانی سیده فرشته حسینی سیدموسی حسینی کاشانی علی‌اصغر الحیدری (شاعر هندوستانی) محمد سجاد حیدری سمیه خردمند ایرج میرزا محسن سیداسماعیلی میرزا محمد باقر صامت بروجردی میرزا حاجب بروجردی (افصح الشعراء) میرزا محمد رفیع (رفیع‌الدین) (واعظ قزوینی) آشفته شیرازی سید وحید حسینی مسعود مهربان مهدی انصاری رضا حامی آرانی سید حسن رستگار محمدجواد وثوقی حمید کریمی اسماعیل روستایی احمد شاکری ابراهیم زمانی محمد کیخسروی محمد جواد مهدوی یاسین قاسمی حسین کریمی مهدی امامی جواد کلهر مجتبی فلاح محمدجواد غفوریان پدرام اسکندری حسن اسحاقی نوید طاهری محمود مربوبی سیروس بداغی میلاد فریدنیا شهریار سنجری رضا ملایی مجید رجبی امیرحسین نجمی عمران بهروج صادق میرصالحیان حجت بحرالعلومی محمدحسین ذاکری رسول رشیدی راد زینب احمدی حامد خادمیان حمیدرضا محسنات حسین اخوان (تائب) محمود شریفی مهدی مقیمی وحید دکامین شهرام شاهرخی فرشید یارمحمدی علی فردوسی رضا شریفی سیدعلی رکن الدین عبدالحسین مخلص آبادی حسین سنگری رضا هدایت خواه مهران قربانی محسن قاسمی غریب سید مصطفی غفاری جم سید مسعود طباطبایی احمد عزیزی حسین زحمتکش حمید عرب خالقی سجاد روان مرد میثم کاوسی رضا مشهدی امیرحسین وطن دوست محمد کابلی محمدهاشم مصطفوی محمد دنیوی (حاتم) علی اکبر حائری محمدرضا طالبی کمیل کاشانی محمدباقر انتصاری مرتضی عابدینی علی حنیفه عبدالرضا کوهمال جهرمی سینا شهیدا مهدی فرجی حسنا محمدزاده سید مصطفی مهدجو علی میرحیدری علی خفاچی حسین ایزدی پرویز بیگلری چاوش اکبری زهرا هدایتی هاشم طوسی (مسلم) نجمه پورملاکی نادر حسینی سجاد شرفخانی علی زارعی رضایی محمدعلی رضاپور سید محسن حسینی مرحوم نادعلی کربلایی ابوالفضل عصمت پرست مجتبی نجیمی مجید نجفی مجید بوریان منش علی علی بیگی سید محسن علوی محمد جواد مطیع ها ناهید رفیعی امیررضا یوسفی مقدم سید علی نقیب ایوب پرندآور نوید پور مرادی علی ذوالقدر سید ابوالفضل مبارز علی شکاری حمید رحیمی انسیه سادات هاشمی محسن حافظی عبدالحسین میرزایی مهدی قاسمی رضا خورشید فرد وحیده افضلی سید محمد حسین حسینی محمد سجاد عادلی مهدی زارعی سید محمد جواد میرصفی یدالله شهریاری امید مهدی نژاد محمد صادق باقی زاده محمد خادم محمدرضا کاکائی سید حجت سیادت مهدی مردانی جواد محمود آبادی حسین شهرابی حامدرضا معاونیان احمد جواد نوآبادی محمد علی قاسمی خادم عرفان ابوالحسنی ظهیر مومنی سید صادق رمضانیان عاطفه سادات موسوی عاصی خراسانی علی محمدی حسین زارع سید مصطفی سیاح موسوی حمید محبی وحید نوری حسین اوتادی هادی ملک پور مهدی کبیری محمدرضا نادعلیان فرشید حقی رامین برومند (زائر) محمدرضا اسدی سجاد زارع مولایی سید امیر حسین فاضلی سید مصطفی حسینی راد محمد رستمی محسن همتی محمود تاری سید واصفی غلامرضا شکوهی کمیل باقری محمد حسین بناریان لیلا علیزاده مهدی حنیفه جواد کریم زاده سید صابره موسوی میرزا محمد تقی قمی (محیط) حاج ملا احمد بن محمد مهدی فاضل نراقی (صفایی) عباس همتی یغما جندقی
براساس مداح
حاج منصور ارضی حاج محمود کریمی حاج محمدرضا طاهری حاج سعید حدادیان حاج میثم مطیعی حاج مجید بنی فاطمه حاج حمید علیمی حاج حسین سیب سرخی حاج مهدی سلحشور حاج سید جواد ذاکر حاج جواد مقدم حاج عبدالرضا هلالی حاج سید مهدی میردامادی حاج مهدی رسولی حاج حسن خلج حاج مهدی لیثی حاج نریمان پناهی حاج سید رضا نریمانی حاج احمد واعظی حاج حسین طاهری حاج مهدی سماواتی حاج محمد حسین پویانفر حاج سید حمیدرضا برقعی نا مشخص حاج میثم مؤمنی نژاد حاج مهدی اکبری حاج قاسم صرافان حاج مهدی مختاری حاج محمدرضا محمدزاده حاج کاظم اکبری حاج ابالفضل بختیاری حاج محمدرضا آغاسی حاج حنیف طاهری حاج وحید نادری حاج حسین رضائیان حاج امیر عباسی حاج محمد بیابانی حاج سید علی رضوی حاج سید مهدی هوشی السادات نزارالقطری حاج اسلام میرزایی حاج حسین سازور حاج محسن عرب خالقی حاج صابر خراسانی سید رسول نریمانی محمد جعفری ارسلان کرمانشاهی جبار بذری حاج اکبر مولایی حاج امیر برومند حاج محمدرضا بذری حاج حیدر خمسه حاج حسن حسین خانی حاج حسین عباسی مقدم حاج غلامحسین علیزاده حاج حسین عینی فرد حاج مهدی رعنایی حاج مصطفی روحانی حاج روح الله بهمنی حاج امیر کرمانشاهی حاج میرزای محمدی حاج وحید گلستانی حاج سید امیر حسینی علی فانی حاج سید علی مومنی حاج امین مقدم حاج محمد کمیل حاج محمد حسین حدادیان حاج سعید پاشازاده حاج مقداد پیرحیاتی حاج محمد سهرابی حاج محمد فصولی کربلایی حاج فرهاد محمدی حاج ابوذر بیوکافی حاج سید محمد جوادی حاج سید محمد عاملی حاج وحید یوسفی حاج محمد یزدخواستی حاج مجتبی رمضانی کویتی پور حاج محسن صائمی حاج حسین رستمی مرحوم استاد محمدعلی کریم خانی حاج حسین باشی حاج مهدی وثیق حاج شیخ محمد ناصری سید علی حسینی حاج محمد امانی مرحوم محمدعلی چمنی حاج رضا قنبری حاج عبدالله شیران مرحوم استاد سلیم موذن زاده حاج علی اصغر ارغوان مرحوم حاج فیروز زیرک کار سید حسین قاضی سید مهدی حسینی استاد محسن فرهمند حاج احمد عثنی عشران حاج محمد احمدیان حاج صادق آهنگران حاج اکبر نوربهمنی سیدرضا میرجعفری سیدرضا تحویلدار ایمان کیوانی حاج محمدحسین عطائیان حاج حسن شالبافان حاج محمدصادق عبادی حاج علی عرب حاج علیرضا قزوه حاج آرش پیله وری حاج مهدی تقی خانی حاج یزدان ناصری حاج امیرحسن محمودی حاج حمید دادوندی حاج احمد نیکبختیان حاج امیرحسن سالاروند حاج هاشم سالار حسینی حاج ابراهیم رحیمی حاج محمد صمیمی حاج حمیدرضا قناعتیان حاج محسن عراقی حاج محسن طاهری حاج حسین ستوده حاج مهدی دقیقی حاج حسین رجبیه حاج رحیم ابراهیمی حاج حسین فخری حاج صادق حمزه حاج حسین هوشیار حاج حسین جعفری استاد رائفی پور حاج داوود احمدی نژاد مرحوم مرشد حسین پنجه پور حاج سید محمد حسینی حاج هادی گروسی حاج محمدرضا مختاریان حاج حسن کاشانی حاج وحید جلیلوند حاج حیدر منفرد حاج علی مهدوی نژاد حاج مرتضی امیری اسفندقه حاج حسین خلجی حاج وحید قاسمی حاج سید محمود علوی حاج سعید قانع حاج سید جعفر طباطبائی حاج حسین محمدی فام حاج هادی جان فدا حاج علی علیان حاج صادق کریمی حاج محسن توکلیان حاج محمد قربانخوانی حاج حسن رضا عبداللهی حاج مرشد میرزا مرحوم مرشد میرزا حاج مهدی اقدم نژاد شهید حسین معز غلامی حاج حسین رحمانی حاج علی اکبر سلحشور حاج محمد گرمابدری حاج محمد جواد احمدی حاج احمد اثنی عشران حاج جواد ابوالقاسمی حاج محمد مهدی اسماعیلی حاج محسن حسن زاده حاج اکبر بازوبند آیت الله سید محمدحسن طهرانی مجید رضانژاد محمدجواد توحیدی حاج یدالله محمدی مرحوم سید مهدی احمدی اصفهانی حاج محمود گرجی حاج رضا علی رضایی حاج جواد باقری حاج سید ابراهیم طاهریان حاج مسعود پیرایش حاج محمدرضا نوشه ور حاج حسن بیاتانی حاج علی اکبر زادفرج حاج علی جباری حاج علی کرمی حاج سعید خرازی حاج هادی ملک پور حاج حسن عطایی حاج محمد کریمی حاج محمد رستمی حاج جواد حیدری