صدای گریه شنیدی اگر صدای من است

مرا بزن به مرامت قسم سزای من است

 

دلت شکسته از این بنده نمک نشناس

دلت شکسته دلیلش فقط خطای من است

 

بدی من که به دردت نمیخورد اما

تو خوبیت همه جوره گره گشای من است

 

فدای رحمت و مهمان نوازی ات که فقط

عنایتت سبب این برو بیای من است

 

هر آنکه گفت بگو مونس و پناهت کیست

همیشه گفته ام آن مهربان خدای من است

 

تمام حاجتم این ماه دیدن نجف است

نجف مکان علی و شاه و مقتدای من است

 

دلیل اشک سر سفره وقت افطارم

لبان تشنه ارباب باوفای من است

 

نجات چیست رسیدن به کشتی ارباب

حسین راه نجات است و ناخدای من است

 

که گفته روزی من نیست دیدن حرمش

به دست دختر او رزق کربلای من است

 

فدای اشک رقیه که با پدر میگفت

چه خوب شد که سرت سهم گریه های من است

 

گرسنه ماندم اما غذا نمیخواهم

چرا که کنج خرابه کتک غذای من است

مانند طفل لوسم دنبال یک بهانه

در محضرت رسیدم با اشک دانه دانه

 

من را به چوب قهرت هرگز ادب نکردی

با این که دیدی از من اعمال مجرمانه

 

این مجلس ضیافت در شان این گدا نیست

حالا که راه دادی بیرون مکن ز خانه

 

صدها گناه دیدی صد اشتباه دیدی

اما مرا نکردی رسوای این زمانه

 

من عهد کرده بودم پایم دگر نلغزد

شد وعده های پوچم چون قول بچه گانه

 

هر جا خراب کردم لطفت نوازشم کرد

من شرمسارم از این الطاف بیکرانه

 

تو نام نیک از من شهره نمودی اما

آگاه بودی از آن عصیان مخفیانه

 

امشب دخیل بستم بر دامن سه ساله

بگذار روضه ای هم گویم در این میانه

 

از قافله که جا ماند گم شد میان صحرا

شد زجر بی مروت دنبال او روانه

 

آه از صدای سیلی آه از کشیدن مو

آه از لگد که آید دنبال تازیانه

 

هر جا که گفت بابا دادی سرش کشیدند

می سوخت قلب عمه از اشک نازدانه

 

آنقدر ناله سر داد آنقدر ضجه زد که

بابای او رسید از روی طبق شبانه

خبر آمد رمضان است … خدا میبخشد

بی‌کم وکاست وبی‌چون وچرا میبخشد

 

معصیت کارترین باشی اگر با توبه

وسط بزم مناجات و دعا میبخشد

 

سفره داری خدا فرق عجیبی دارد

میهمان را عوض آب و غذا – میبخشد

 

آن قدر بخشش او وسع زیادی دارد

که دراین ماه بخواهد همه را میبخشد

 

دید اعمال بد و زشت مرا هیچ نگفت

او کریم است و کریمانه خطا میبخشد

 

حاجتت را تو بگو چونکه اجابت بااوست

عاشقان را سفر کرب و بلا میبخشد

 

ته گودال تجلّیِ کرامت شده است

شاه بر قاتل خود نیز عبا میبخشد

مجنون شدم اما غم لیلا ندارم

تشنه شدم راهی سوی دریا ندارم

 

دیروز من را حسرت یک عمر پُر کرد

در کوله ام جز ناله ی فردا ندارم

 

با آتش عصیان، همه سرمایه ام سوخت

چیزی برای محشر کبرا ندارم

 

من را بزن تا حال نفسم جا بیاید

اما نگو دیگر برایت جا ندارم

 

خشم تو هم هرچند از روی علاقه است

من طاقت ناراحتی ات را ندارم

 

این آخر عمری شتر دیدی ندیدی

سنگین شده پرونده ام، امضا ندارم

 

با اینهمه آلودگی اصلاً نگفتی

کاری به کار نوکر زهرا ندارم

 

بین نجف جان مرا باید بگیری

چون حاجتی جز دیدن مولا ندارم

 

دنیای بی کرببلا یعنی جهنم

بی کربلا امیّد به دنیا ندارم

 

مهمانی تو آمد و کاری نکردم

دیگر سلاحی غیر گریه ها ندارم

 

وا کن گره های مرا جان رقیه

آن دختری که گفت من بابا ندارم

 

با لکنت روی زبانش گفت عزیزم

حالا که با سر آمدی، من پا ندارم

 

حالا که دیدم سوخته تر بودی از من

دیگر گلایه از سر سقا ندارم

 

این شهر را روی سر خود می گذارم

هرچند از ضرب لگدها، نا ندارم

فصل شکفتن شده است و بار ندارم

پیش ترازوى تو عیار ندارم

ابری ام و چشم اشکبار ندارم

 

هیچ شباهت به روزه دار ندارم

 

روزه خود را تباه می کنم ای وای

یکسره من اشتباه می کنم ای وای

در رمضان هم گناه می کنم ای وای

 

شرم ز مهمانی نگار ندارم

 

روزه نبودند چشم و گوش و زبانم

روزه نبودند فکر و قلب و گمانم

این دل هر جایی است قاتل جانم

 

بر دل هر جایی ام مهار ندارم

 

در دل من که سزاش هست مجازات

میل گناه است بیشتر ز مناجات

یاد خدا نیست دلم اغلب اوقات

 

با تو دگر نیمه شب قرار ندارم

 

آینه قلب من غبار گرفته

دور مرا تنگى حصار گرفته

پای مرا بین راه خار گرفته

 

در ره تو گام استوار ندارم

 

تا بسوی معصیت شدم متمایل

خواب گرفته مرا زمان نوافل

جای دعا رفته ام به مجلس باطل

 

من جلوى نفسم اختیار ندارم

 

فرصتم از دست رفته است ببخشید

توبه من باز هم شکست ببخشید

جرم مرا هرچه بود و هست ببخشید

 

گرچه به درگاهت اعتبار ندارم

 

گرچه بدم داشتم ولای علی را

پیش کشیدم دوباره پای علی را

جان علی کن نظر گدای علی را

 

غیر ولایش من افتخار ندارم

 

مرغ دلم سمت آسمان نجف رفت

دل زکفم لحظه اذان نجف رفت

در بغل شاه مهربان نجف رفت

 

نزد علی غم به روزگار ندارم

 

مطمئنم وقت مرگ نور خدا هست

حضرت زهرا کنار بستر ما هست

چونکه به ما گفته اند امام رضا هست

 

وحشتی از قبر و احتضار ندارم

 

نوکر خود را حسین وا نگذارد

سینه زنش را به حشر جا نگذارد

بر دل ما داغ کربلا نگذارد

 

جز حرمش بر دلم قرار ندارم

رود سرگردانم و سر در گریبان زیستم

حیف، دیگر بنده‌ی خوبی که بودم، نیستم

 

در به رویم باز کن، عبدِ فراری آمده

در ضیافت با لباسِ شرمساری آمده

 

رزق من را سفره‌ی رنگین شیطان کور کرد

دام‌های او مدام از تو دلم را دور کرد

 

چشمهایم میشود از حال‌و روزِ خویش، تر

نزد تو هر کس که اشکش بیش، عَفوش بیشتر

 

من که لایق نیستم، تو لایق بخشیدنی

از گدا رو بر مگردان، گرچه دلگیر از منی

 

هر چه را که هست غیر یاد خود، از من بگیر

اصلا امشب کار سائل را خودَت گردن بگیر

 

میشود آیا گدا را غرق آغوشش کنی؟

آن همه کوه گناهم را فراموشش کنی؟

 

من که با آن کوهِ عصیان، باز مهمان توأم

بعد مرگم بیشتر محتاج احسان توأم

 

در سرازیری قبرم کیست در دور و برم؟

ضامن آهو بیاید کاش بالای سرم

 

بین آتش بر من و جسم نحیفم رحم کن

بارالها «فَقبَل عُذریٖ»، من ضعیفم، رحم کن

 

جانِ آنکه در تنور نان، سرش میسوخته

جانِ آنکه پیش چشم مادرش میسوخته

 

ای خدا آسان بگیر این بار بر ما، با حسین

یاحسین و یا حسین و یا حسین و یا حسین

سر وعده ی عشق، با خدا رسیدم

زنده موندم و ماه، رمضونو دیدم

 

دل بی قرارم، شده باز هوایی

در خونه ی تو، اومدم گدایی

 

اومدم که با تو، درد دل کنم باز

هر چی دل خوشی هس،جز تو ول کنم باز

 

من که با گناهام، دلتو سوزوندم

ولی باز خودم رو، تا خونت رسوندم

 

اومدم دوباره، واسه ی رفاقت

منو رو به را کن، واسه شهادت

 

واسه گریه چشمام، می گیره بهونه

روضه خون دوباره، کافیه بخونه

 

چقدر شلوغه، قتلگاه برادر

پیچیده تو گودال، ناله های مادر

دیگر نمی‌گویم مرا شاید ببخشی

بلکه گناهان مرا باید ببخشی

 

تو قول دادی تا که در ماه مبارک

هرکس سر این سفره می‌آید ببخشی

 

آنقدر خوبی که یقین دارم خدایا

هرقدر هم که بنده‌ات شد بد ببخشی

 

مگذار یک درصد هم از جرمم بماند

خواهی ببخشی کاش صددرصد ببخشی

 

اوصاف عفوت را شنیده بودم اما

باور نمی‌کردم که تا این حد ببخشی

 

از بخشش بی‌انتهایت بر می‌آید

زندیق و گبر و مشرک و مرتد ببخشی

 

کافی است حتی بت‌پرست بی خدا هم…

…یک «یاصنم» را «یاصمد» گوید ببخشی

 

گفتند می‌خواهی به عشاق زیارت

هم کربلا هم مکه هم مشهد ببخشی

 

عفو تو وقف زائر قبر حسین است

زوار را در زیر آن گنبد ببخشی

 

نام حسین اکنون که آمد بر زبانم

دیگر گناهان مرا باید ببخشی

یار اگر کار مرا امروز و فردا میکند

دانه دانه دارد از کارم گره وا میکند

 

من خود اسباب عقب افتادن کار خود ام

من خرابش میکنم او هم مدارا میکند

 

هر که باشد به خدا جز مهربان مولای من

جور دیگر با من بی آبرو تا میکند

 

روزهای اول ماه مبارک یار من

چون شکوفه های فروردین بغل وا میکند

 

خواستم عاشق شوم دیدم که لایق نیستم

او ولی من را میان عاشقان جا میکند

 

عشقِ یوسف قعر زندان را بهشتش میکند

کاخ ها را نیز زندان زلیخا میکند

 

خسته بودم که به ایوان نجف بردم پناه

بچه کم می آورد تکیه به بابا میکند

 

میپرستم آن خدا را که خدای حیدر است

آن خدایی که مرا محتاج زهرا میکند

 

شخص زهرا عهده دار دوست داران علی ست

او محبان را در آتش نیز پیدا میکند

 

بچه ام تب کرد به خانم سه ساله رو زدم

نسخه‌ی ما را رقیه خانم امضا میکند

 

آی مردم کار دست دختر ارباب ماست

ناز دختر پیش بابا خوب غوغا میکند

 

ناز دختر بچه را شمر و سنان بر هم زدند

استخوان گونه با سیلی ترک وا میکند

 

وای از آن لحظه که در هول و ولای دختران

بین صحرا زجر دختر بچه پیدا میکند

 

ناز دختر بچه را عمه برایش میکشد

شانه ای با موی آتش خورده دعوا میکند

روزه یعنی عشقبازی بر سر خوانِ حسین

می شود هر روزه داری چون پریشانِ حسین

 

من برای بخشش خود ، واسطه آورده ام

یا رب از جرم و خطایم درگذر ، جانِ حسین

 

روزه یعنی تشنگی ، یعنی تب و سوز جگر

روزه یعنی روضه ی لب های عطشانِ حسین

 

خواب از چشمم بگیرد، غربتش در قتلگاه

اشک نوکر در سحر باشد ز احسانِ حسین

 

روز محشر لایق دیدار زهرا می شود

دیده ای که شد میان روضه، گریانِ حسین

 

آرزو دارم شبی بعد از نماز مغربم

روزه ام را وا کنم در زیر ایوانِ حسین

 

یک گریز…..آن بی حیا در پیش چشم خواهرش

چوب میزد بر لب خونین و دندانِ حسین

بارالها بار سنگین گناه آورده ام

باز هم بر درگه لطفت پناه آورده ام

 

روز اول مصحفی خالی به من دادی و من

نامه ای غرق خطا و اشتباه آورده ام

 

نامه اعمال من چیزی ندارد جز گناه

شرمسارم این همه بار گناه آورده ام

 

آرزو دارم که با نور تو گردم روسفید

من که در مهمانی ات روی سیاه آورده ام

 

لحظه های بی نظیر و پر بها از دست رفت

با خودم عمری که گردیده تباه آورده ام

 

بارالها نفس امّاره مرا نابود کرد

شِکوه از دست خودم در دادگاه آورده ام

 

شرمسارم که به جای باقیات الصالحات

معصیت هر شامگاه و صبحگاه آورده ام

 

اشک دادی تا بشویم چهره ام را از غبار

اشک را از کربلا و قتلگاه آورده ام

 

در هوای کربلا جان و تنم را هدیه ای

بر حسین بن علی روحی فداه آورده ام

 

مأمن و مأوای دلهای شکسته کربلاست

مرغ دل را جانب این بارگاه آورده ام

 

گفت زینب: ای حسین جان! کاروان عشق را

از غبار کوفه و شام سیاه آورده ام

 

بار سنگین غم تو پشت زینب را شکست

قامت همچون کمانم را گواه آورده ام

 

ای برادر پیکر آزرده ما را ببین

خیز و بنگر کودکان بی پناه آورده ام

 

هر کسی نام تو را می برد او را می زدند

کاروانی غرق سوز و اشک و آه آورده ام

 

یا حسین بعد از چهل منزل غم و رنج و بلا

کودکانت را به سوی قتلگاه آورده ام

به اذن عالیِ اَعلی، به احترامِ علی

شروع می کنم این ماه را به نام علی

 

ببخش با عجله، دست خالی آمده ام

شنیده ام که مهیاست بارِ عامِ علی

 

چقدر نان شبش را به سائلان بخشید

دلم خوش است به الطاف مستدام علی

 

سلاح ماست ابوحمزه، افتتاح، مجیر

دعای مسجد کوفه شرابِ جامِ علی

 

دعای ما که دعا نیست… باز مقبول است

به احترام دعا کردن و صیام علی

 

دلم هوای نجف کرده اولِ ماهی

هوای باده ی انگورِ با دوامِ علی

 

ز حنجرش نفس گرمِ وحی می جوشد

نبی شده است به معراج، همکلام علی

 

یهود و آل سعود از هراس می میرند

اگر طلوع کند، تیغ از نیامِ علی

 

خوشا به روزی زوار سیدالشهدا

به زائران حسین است چون سلامِ علی‌

 

چنان علی شده ممسوسِ حق، علی اکبر

همان علی که شده وارث مرام علی

 

چقدر تشنه ی بوسیدن پدر شده بود

فدای خشکیِ وقت وداعِ کام علی

 

زدند از سر کینه علیِ اکبر را

زدند یاس حرم را به انتقامِ علی

 

چقدر بین عبا چیدنش نفسگیر است

چگونه جمع شود در عبا تمامِ علی؟!

عاشقان رمضان ماه خدا آمده است

فرصت بندگی و ماه دعا آمده است

 

به کریمی که به دنبال گدا میگردد

این خبر را برسانید گدا آمده است

 

سفره آماده شده بحر پذیرایی ما

روزه داران بنشینید غذا آمده است

 

ماه شعبان و رجب رفت ز دستم اما

دید که توشه ندارم به عطا آمده است

 

کم محلی بکند یا نکند حق دارد

آن که در حق خدا کرد جفا آمده است

 

دست و پا و سر و گوشم،همه اعضای تنم

از گناهان زیادم به صدا آمده است

 

علتش چیست خدایا که بلا تکلیفم

عبد فرار تو با خوف و رجا آمده است

 

قبل از آنی که اجل جان مرا قبض کند

زودتر از ملک الموت رضا آمده است

 

در شب اول قبرم دو ملک میگویند

میهمان از سفر کرب و بلا آمده است

 

بیشتر از دل زینب، سر تو سوخته است

چه بلایی به سر زلف رها آمده است

 

دست بردار عزیزان دلت نیست حسین

شمر با قافله ات شام بلا آمده است

بگو ز بخشش آلوده ها خبر بزنند

دوباره نوبت بیچاره هاست، در بزنند

 

صدای وا شدن میکده می آید باز

حواله شد مِی ما را به چشم تر بزنند

 

دلِ شکسته برای فقیرها گنج است

گذاشتیم که مردم به ما ضرر بزنند

 

یکی صدای مرا تا طبیب ها ببرد

ثواب دارد اگر به مریض، سر بزنند

 

اگرچه یک شبه، حاجات ما روا شده است

من آرزو به دلم مانده یک تشر بزنند

 

چه میشود که گداها همین شب اول

دم ضریح علی ناله ی سحر بزنند

 

همیشه آرزوی بچه های بد اینست

یکی دو بوسه روی صورت پدر بزنند

 

حرم ببر، نبری … باز می رویم از دست

چه میشود دَله ها پرسه دور و بر بزنند

 

علاج درد مریض حسین، کرببلاست

حسین گفته به جانهای ما شرر بزنند

 

هزار و نهصد و پنجاه ضربه را میشد …

مگر به پیکرِ بی‌جانِ یک نفر بزنند؟

 

کنار فاطمه که دست، بر کمر دارد

نشسته اند همه نیزه بر کمر بزنند

 

به سنگ ها حرجی نیست، پیرمردان هم …

خمیده اند عصاهای بیشتر بزنند

 

قرار بود که دور از حرم شهید شود

نه اینکه خواهر او را همان قدر بزنند

دور بودم از سرایت حس غربت داشتم

ماه ها بود انتظار ماه رحمت داشتم

 

خود مرا خواندی به درگاهت و الا من کجا

از برای صحبت با تو لیاقت داشتم؟

 

بارها کردم گناه و بارها پوشاندی اش

کن حلال این بنده را خیلی اذیّت داشتم

 

وقت خلوت بندگانت هم کلامت می شوند

جز گنه کاری مگر در وقت خلوت داشتم؟

 

کاش مثل کودکی هایم میان مجلست

سینه ای سرشار از شور و حرارت داشتم

 

خوب فهماندی به من در سال هایی که گذشت

سر پناهی امن در ساعات هیئت داشتم

 

چشم امیدم همیشه بوده بر دست علی

شکر بر شاه نجف عمری ارادت داشتم

 

جنس بنجل بودم و فورا خریدی ام خودت

تا که دیدی بین دستم خاک تربت داشتم

 

آخرش از دوری کرب و بلا دق می کنم

روز و شب رؤیای یک لحظه زیارت داشتم

 

روضه های دختر ارباب دنیای من است

شد روا در روضه هایش هرچه حاجت داشتم

 

گفت آن طفل سه ساله با سر بابای خود

رفته بودی و به تن رخت اسارت داشتم

 

قد من کوتاه بود و نیزه ات خیلی بلند

حسرت یک بوسه بر روی لبانت داشتم

سر زده اشک به کاشانه ی چشم تر ما

گریه این وقت سحر آمده پشت در ما

 

نوبت مستی سی روزه‌ی عُشّاق رسید

پُر شد از باده ی روحانی تو ساغر ما

 

قفس نفس شکسته شد و آزاد شدیم

باز شد در طلب بام تو ، بال و پر ما

 

رمضان آمده از راه ، الهی العفو !

کاشکی چشم‌ بپوشی تو ز شور و شر ما!

 

نَقل بخشندگی ات نُقل محافل شده است

بحث احسان تو گرم است سر منبر ما

 

کوه عُصیان مرا کاه حسابش کردی

بهترین تاجر عالم ، تویی! از منظر ما

 

گم شده کشتی ما در دل دریای گناه

ساحل امن تو شد آرزوی لنگر ما

 

عبد تنها شده را سخت در آغوش بگیر

چه کسی مانده مگر غیر تو دور و بر ما؟!

 

بی پناهیم ، پناهِ همه‌ی ماست ، رضا!

آبرو داده خراسان به همه کشور ما

 

کارمان لنگ که شد ، فاطمه از راه رسید

گره از کار همه باز کند مادر ما

 

ما به قنبر شدنِ شخصِ علی ، معتبریم

ما سریم از همه تا هست علی سرور ما

 

رطب باغ علی ، لذت افطار گداست

دست و دل‌باز ترین مرد شده : حیدرِ ما

 

ذوالفقار پدرم را به گلویم بِکِشید

نذر تیغ دو دم شاه نجف شد ، سر ما!

 

ذکر افطارِ دمِ مغرب ما چیست ؟! حـسـین…

چه ترک‌ها که نخورده است لب دلبر ما

 

نعل ها تکّه به تکّه بدنش را ، بُردند…

کاش زیر سم مرکب برود پیکر ما

خشکی چشمان من یعنی که شیدا نیستم

لایق مجنون شدن در کوی لیلا نیستم

 

عبد بودن را خودت یادم بده مولای من

تا در آغوش توام در بندِ دنیا نیستم

 

آرزوهای دراز انگار کورم کرده است

حشر در پیش است و من در فکر فردا نیستم

 

باز شد درهای رحمت، ماه مهمانی رسید

ماه مهمانی رسید اما مهیا نیستم

 

فیض خلوت در سحرها یک به یک از دست رفت

آه … من آماده ی شب های احیا نیستم

 

سینم ام تنگ است! تنگِ دیدنِ صحنِ نجف

من حریف این دل بی تاب رسوا نیستم

 

باز نورِ چادرِ مادر به دادم می رسد

واسطه آورده ام با خویش، تنها نیستم

 

کربلا ارباب مان با نیزه‌ها افطار کرد

من دم افطار فکر نان و خرما نیستم

از همه رانده و تنها شدنم را دیدی

زیر بار گنهم تا شدنم را دیدی

 

پای نفسی که تمام ثمرم را سوزاند

دامن آلوده و رسوا شدنم را دیدی

 

شرمسارم که پس از این همه توبه هربار

خارج از حیطه ی تقوا شدنم را دیدی

 

روز و شب غافلِ از مرگ و شب اول قبر

قاطیِ بازی دنیا شدنم را دیدی

 

ملجأ طفل گرفتار، فقط مادر اوست

دست بر دامنِ زهرا شدنم را دیدی

 

مرده ای بودم و مادر به دعا یادم کرد

با دعا کردنش احیا شدنم را دیدی

 

به علی کرد سفارش که بگیرد دستم

از زمین با مددش پا شدنم را دیدی

 

از علی، کرب و بلا دارم و با خرج پدر

زائر عرش معلا شدنم را دیدی

 

علتش کام حسین است که وقت افطار

خیره بر آب گوارا شدنم را دیدی

 

دل مجنونِ من افتاده به پایین پایش

بنده ی اکبر لیلا شدنم را دیدی

 

علی اکبر به پدر گفت: پدر، شکر خدا

سال ها طی شد و رعنا شدنم را دیدی

 

نگرانم چه می آید به سرت آن ساعت

بر عبایت که معما شدنم را دیدی

بینوا دستش نگیری بینواتر میشود

این گدا را گر کنی طردش گداتر میشود

 

های و هوهای خطاکار از سر بیچارگی است

زود تحویلش نگیری بی حیاتر میشود

 

آن جوانی که جوانی داده از دست آمده

قامتم زیر گنه هر روز، تاتر میشود

 

سائلی یک لاقبا پشت در این خانه است

رد کنی او را اگر، یک لاقباتر میشود

 

دست و پا گم کرده ام، چون دست و پاگیرت شدم

گر نبخشی، بنده ات بی دست و پاتر میشود

 

دست خالی مرا زهرا تصدّق می کند

هرکه محتاجش شود، حاجت رواتر میشود

 

با بدی هایم کنار آمد فقط شخصِ علی

طفلِ شرمنده ز بابا دلرباتر میشود

 

جانِ من بیتابِ وادی السلامِ حیدر است

بین قبرم لطف مولا، برملاتر میشود

 

سفره را با گریه می چینند خوبانت ولی

سفره ات با روسیاهان باصفاتر میشود

 

من به استقبال ماه توبه رفتم با حسین

چون که با ارباب، آدم، باخداتر میشود

 

روزه داران! شاه، عطشان و گرسنه کُشته شد

پس بیادش نوکرِ او کم غذاتر میشود

 

با نوک سرنیزه ها بر روی جسمش می روند

آن لباس کهنه دارد نخ نماتر میشود

 

پیش مادر، بسکه می تازند مرکب ها بر او

استخوان سینه ی او جابجاتر میشود

 

ساربان کمتر بکِشِ انگشترش را نیمه شب

بند، بندِ دست او از هم جداتر میشود

جمله ای از نور، روی طاقِ عرش افتاده است

میزبان هم، بهر مهمانان خود آماده است

 

جان ما آماده ی یک مستی جانانه شد

روزه داران! لحظه ی دیدار صاحبخانه شد

 

باز هم شد پشت این در، دیده ی عشاق، تر

ما به او مشتاق بودیم، او به ما مشتاق تر

 

السلام ای ماه من! ماه خدا، ماه کریم

دست خالی آمدم با دعوت شاه کریم

 

برگه های بخشش ما را که امضا کرده اند

یاعلی گویان درِ میخانه را وا کرده اند

 

من خجالت می کشم چون پیشواز آمد علی

باز هم پیش خدا، بهر گدا، رو زد علی

 

سفره را که چید مادر، غصه ها شد برطرف

چیست شیرینی روزه؟ حبه انگور نجف

 

خاک راه بوترابم، نوکر مولا حسن

آخر سالی، غبار از دل تکاندم با حسن

 

ای که می گویی به رویت قفل درها بسته است

کربلا رفتن به امضای حسن وابسته است

 

تشنه لب بوده حسین و تشنه لب بوده حسن

با همان سوز جگر، با ناله فرموده حسن …

 

هیچ روزی سخت تر از روز عاشورا نشد

کربلا غوغا شد اما آب، دست و پا نشد

 

گریه کردم … گرچه افطاری که خوردم زهر بود

من فدای تشنه ای که در کنار نهر بود

 

روضه ی عطشان شدن را تشنه می فهمد فقط

داغ حلق پاره اش را، دشنه می فهمد فقط

 

تا ته حلقوم او، خون گلو رفته چقدر

در دهان خشک او، نیزه فرو رفته چقدر