محبوب رضاست هر که دل ریش تر است

دیشب پرِ من کبوتر بامت شد

چشم در تاثیر زیبایی از ابرو کمتر است

مهرت نشسته بر دل من ایهالرئوف

هر سحرگاه گل روی شما برخیزد

ساعات طوفان، وقت جزر و مد رسیده

شکر صد بار خدا را که سعادت دارم

این که گفتی غریب یعنی چه ؟

وَالله قسم هر که گدا رفت درون حرمش

آن خالقی که بر تن بی روح جان دهد

عشق رسوایی محض است که حاشا نشود

گلدسته هایِ مرقدتان پایه هایِ عرش

هر که می آید به این در می شود پس محترم

دل سودا زده سامان نپذیرد هرگز

عاشقت شد از ابتدا این قدر

بهر حاجات اگر دست دعا برخیزد

ای جلوه گر از مرقد تو نور محمد

کعبه ی امید قبله ی مراد

با ذکر قبول صلوات آمده ایم

از گنبد زردت ای چراغ توحید

می خواست که زنده از شمیم تو شود

هر بار کارم زار شد گفتم علی موسی الرضا

رواق اینجا ، رواق آنجا ، شکفته عطر شب بو ها

از غیب صدای رفت و آمد آید

ای گل باغ رسول بر گل روی تو سلام

و پیرمرد در آغوش صبح نیشابور