مبهوت صبوری ات هزار عقل و دلیل

ای آن که شکستی کمر فاصله ها را

عشق اگر عشق است سرگردان راه زینب است

آن قدر عاشقیم که املا نمی شود

خدا به هیبت یک زن فرود می آید

زینب آمد شام را یکباره ویران کرد و رفت

خوبیِ گریه در آن است که در شب باشد

تو نوری و خورشید هم خاکستر توست

ماجرای کربلا شرح بلای زینب است

ستر ناموس نبوت چون حجاب زینب است

افسانه ی روزگارشان شب باشد

مادسته دسته شیعه ی تسلیم زینبیم

تـو برای خلقت حوا بـه دنـیا آمدی

کار ِما امشب است با زینب

خوبان روزگار مسلمان زینبند

غزال چابک صحرای عشق زینب بود

با درد آمدیم و بدنبال مرحمیم

قصد کرده است خدا جلوه ی دیگر بکشد

غالباً آن گذری که خطرش بیشتر است

دل بـــاده بـنوش است سر خان عقیله

می نویسم ازتو یا زینب

یا که خدا به خلق پیمبر نمی دهد

با دست بسته است، ولی دست بسته نیست

الا که مقدم تو مژده ی سعادت داشت

کیست این زن، اینکه بر بالای منبر ایستاده

کربلا بیت الحرام زینب است