ماند آه بهین گوهر دریای حیات

بر لب دریا، لبِ دریادلان خشکیده است

آن ناکسان که پخته ز جان خام میکنند

نگذاشت ظلم اهل زنا در جهان دریغ

در کامش ای فلک زدی آتش به جای آب

شط فرات از آتش حسرت کباب شد

به فرزند مرجانه رفت آگهی

چو کارفریضه بپرداختند

بس که سوز تشنگی درکودکان افتاده است

به دریای رحمت به فلک نجات