تا نهادی پای خود بر چشم ما، عبدالعظیم

تا نهادی پای خود بر چشم ما، عبدالعظیم

دیده ها بینا شد از نور خدا ، عبدالعظیم

 

هر زمانی که گره افتاد در کار کسی

 آمد و پیش تو شد حاجت روا ، عبدالعظیم

 

 

سفره داری ارث از جدت کریمت برده ای

عطر نانت یادگار مجتبی ، عبدالعظیم

 

اُسوه های علم ؛ خاکِ راهِ زوارت شدند 

خاک پای زائرانت توتیا ، عبدالعظیم

 

هر کجا رفتم نجف ؛ مشهد ؛ مدینه ؛ کربلا 

روی لب دادم سلامی بر شما عبدالعظیم

 

اهل تهران هرشب و هر روز مهمان تو اند 

سفره دار روضه های هل اتی عبدالعظیم

 

کربلا را با خودت تا شهر ری آورده ای

 وَه چه نزدیک است با تو کربلا ، عبدالعظیم

 

 

مجتبایی هستی اما مادرت در پیش تو 

ضربه ی سیلی نخورد از  بی حیا ، عبدالعظیم

 

زائر تو ، زائر شاه شهیدان شد ولی...

مانده آیا پیکرت بر خاکها ؟! عبدالعظیم