تا که شابدُالعظیم رفتم من

دستِ گدا دراز به سوی کریم هست

ای آفتاب فاطمه، در شهر ری مقیم

نام گرامی‌اش اگر عبدالعظیم بود

این یا کریم مثل همه یا کریم ها

اینجا دیار گریه کن ها از قدیم است

ای بلندای عشق قامت تو

با گنبدت قشنگ شده آسمان ما

گرچه شبیهِ وضعِ شهرِ خود وخیمیم

از فیض این حرم چقدر با صفاست ری

گاهی مسیر عشق طولانی و باریک است

هیچ کَس نیست , به این سادگی ارباب شود

تو چه کردی که تو را نام نهادند: کریم

ای دلنواز, دلبرم ای سیدالکریم

تا که پایم به این حرم وا شد

همیشه حـال مرا خـوب کرده نازِ نگاهت

سالیانی ست که بر قبله ی ری رو کردم

ای آنکه زیباتر ز پرواز نسیمی

همین که راه نَبَـستی به روی من… ممنون

ری قبله گشته با حرم سیدالکریم

گنجشک آستانه همای سعادت است

هان ای کریم ابن الکریم یا حضرت عبدالعظیم

امروز بُود رحلت آن عبد خدایی

یا سیّدالکریم دلم آشنای تو

اینجاست خاک ری وَ ملقب به کربلاست

کریم مدینه ، مولا تسلیت