به شبنم اُنس دارد، لاله‌رخساری که من دارم

به شبنم اُنس دارد، لاله‌رخساری که من دارم
سر از بستر نگیرد، سروْرفتاری که من دارم

کنار ماه خود، شب تا سحر با مهر بنشینم
ندارد هیچ اختر، چشم بیداری که من دارم

ز چشم نیمه‌بازش بر ندارم چشم و می‌دانم
«نگاهش عافیت بخش است، بیماری که من دارم»

بهشت‌‌آرا گلی بر گلشن من سایه افکنده
که با او رشک فردوس است، گلزاری که من دارم

به زمزم ناز دارد، کوثرِ اشکی که او دارد
ز گردون سر برآرد، آهِ غم‌باری که من دارم

اگر در دل غمی آید؛ وگر غم بر غم افزاید
علی را غم نمی‌شاید، ز غم‌خواری که من دارم