عبدالجواد جودی خراسانی

پس از تو جانِ برادر چه رَنجها که کشیدم

بازگشت
پس از تو جانِ برادر چه رَنجها که کشیدم
چه شَهرها که نَگشتم چه کُوچه ها نَدیدم
 
به سَخت جانی خود آن قَدر نبود گُمانم
که بی تو زِنده بدشتِ بَلا به شام رسیدم
 
بُرون نمود در آن دَم چو شِمر پیرهَنت را
به تن زِ پَنجهء غم جامه هر زمان بِدریدم
 
چو ماهِ چارده دیدم سَرتو را بسر نِی
هِلال وار زِ بارِ مُصیبتِ تو خَمیدم
 
زدم به چوبهء مَحمِل سر آنزمان که سرِ نِی
بنُوکِ نیزهء خُولی سرِ چو ماهِ تو دیدم
 
زِ تازیانه و طعن سِنان وطعنه دشمن
دگر زِ زندگی خویش قطع گشت اُمیدم
 
میانِ کوچه و بازارِ شام پای بِرهنه
سر از خَجالتِ نامحرمان بِجیب کِشیدم
 
شدم چو وارِد بزمِ یَزید بازوی بَسته
هِزار مَرتبه مَرگِ خود از خدا طَلبیدم
 
هَنور بر کَفِ پایم نشانِ آبله پیداست
به راهِ شام زِ بَس از جَفا پیاده دُویدم
 
ولی به اینهمه غم شاد از آنم اِی شهِ خوبان
که نَقدِ جان بِجهان دادم و غمِ تو خریدم
 
از این حکایتِ جان سوز (جودیا) صفِ مَحشر
به نزدهِ شاهِ شَهیدان شَریک هَمچو شَهیدم
اشعار مرتبط با این شعر و مناسبت