غریبتر زِ حریمِ تو نیست سامِرّا !
چقدر شیعه برایت گریست سامِرّا !
همین که پا رویِ خاکت گذاشتم، گفتم:
دلیلِ اینهمه اندوه، چیست سامِرّا ؟!
نسیمِ روضهی رضوان رسیده از طرفت
مگر زمینِ تو آغوشِ کیست سامِرّا ؟!
نفس کشیده میانِ بهشت، هرکس که
کنارِ صحن و سرایِ تو زیست سامِرّا !
مباد، باز شیاطین جسارتی بکنند
شبیهِ کوه، مقاوم بایست سامِرّا !
اگرچه مرقدِ پاکَت، زِ ظلم ویران شد
هنوز هم سویِ جنت، دریست سامِرّا !
