دردها می چکد از حال و هوای سفرش

ای هلال بر نیزه خورشید بر بام

ای چراغ محملم ای سایه ی سر من

خون میگرید قرآن و زبور

بر تن من لباس اسارت

ای کوه صبر ، محمل تو نور طور داشت

تویی که از شمیم تو بهشت جان گرفته است

ای ماه نیزه و خورشید کاروان

ای پاره پاره تن ای سر بریده

ای تمام کائنات در عزایت نوحه گر

شعله ور گشته آهم خون چکد از نگاهم

غم میزند صلا حی علی العزا

هزاران دل ، ز هر سو ، سوی هم بود

فراغت ، همچو لاله پرپرم کرد

به هر خاکی ، که دل سر زد ، بهشت است

صحرا به صحرا جاده به جاده

دل زد به جاده ها دلداده ی حسین

ای خاک کربلا ای خانه ی محن

برگشته خواهر با چشم خونبار

قدم قدم موکبارو می گردم

کاروان رفت و اهل آبادی

نه تنها در وداع تو جدا شد جان من از من

من شکسته منِ بی قرار در اتوبوس

نسیمی آشنا از سوی گیسوی تو می آید

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر

کربلا فیض عظیم است نظر می خواهد