خودت بگو دل بیچاره ام ، چه کار کند

ای تمام کائنات در عزایت نوحه گر

شعله ور گشته آهم خون چکد از نگاهم

غم میزند صلا حی علی العزا

هزاران دل ، ز هر سو ، سوی هم بود

فراغت ، همچو لاله پرپرم کرد

به هر خاکی ، که دل سر زد ، بهشت است

صحرا به صحرا جاده به جاده

دل زد به جاده ها دلداده ی حسین

ای خاک کربلا ای خانه ی محن

برگشته خواهر با چشم خونبار

در سختی و بلا، درمان ما تویی

کجا بودید؟

اگه تو دست و بالم، یه ماشین زمان بود

قدم قدم موکبارو می گردم

دل زنده میشود، با روضه های تو

ببین زینب این دشتو بی حضور من تصور کن

ای نسیم صبحدم که از کنار ما عبور می‌کنی

یک سوی ابوفاضل و یک سوی حسین

یارب تو جدا ز دست غیرم فرما

با اشک‌هاش دفتر خود را نمور کرد

کاروان رفت و اهل آبادی

نه تنها در وداع تو جدا شد جان من از من

من شکسته منِ بی قرار در اتوبوس

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر

کربلا فیض عظیم است نظر می خواهد