از روز ازل خلق شدم چون حسنینی

باز باران است، باران حسین بن علی

چه اضطراب و چه باکى ز آفتاب قیامت

حس خوبیست که امشب به زبان آمده است

لبم امشب دوباره شیرین شد

در وصف ذات صحبت ما احتیاج نیست

ما کویر و نگاه تو دریا

آتش از مهر تو می گردد گلستان یا حسن

ای علوی ذات و خدایی صفات

نوکر حلقه به گوشیم و اسیر حسنیم

وقتی پدرت حضرت حیدر شده باشد

همدم یار شدن دیده ی تر میخواهد

ما از تو به جز کرم ندیدیم

باید مرا گلیم مسیر نگار کرد

روزی حسینی، حسنی دارم و بس

نشسته ام بنویسم گدا، گدا آقا

اول تو را سرشته و انسان درست کرد

کریم های دو عالم به نام زاده شدند

با سربند یا زهرا، میریم تا فتح دنیا

«إن کُنتَ باکیاً لِشَیء فَابکِ عَلَی الحُسَین»

مهر تو را به عالم امکان نمی دهم

امام سوم منی یا حسین ای پسر حضرت زهرا حسین

حسین آقام همه میرن تو میمونی برام

نسیم کربلا مسیحای دلم

بابی انت امی و نفسی

زیر پایش خدا غزل می ریخت