گاه‌گاهی نگاه ما را بَس

بیا به شهر مدینه نگاه را حس کن

باز شبیه شبِ بارانی‌ام

قلب عوالم گر در این ایام شاد است

ای که از دست کریمت خیر و برکت می‌رسد

روزی که روی نفسِ خودم پا گذاشتم

آسمان از منزلش در آسمان دل کنده است

ای وجودت جود را معنا جواد

در هر قنوت؛ تا پدرت یاجواد گفت

من از ازل گدایم و او از ازل جواد

امام مستجاب الدعوه،دلها را هوایی کن

تو مهمان نمودی مرا یک غزل

به مسکینی قناعت کرده بودم کرد سلطانم

خوشحال ازین غلامی و عرض ارادتم

دست کریم، روزی من را زیاد داد

ای کسی که هر گره با دست تو وا می شود

در خلوت یاران اثری بهتر از این نیست

هر که سر خدمت نگار ندارد

نسیمی از سر زلفت بهار دنیا شد

روشن تر از روز است خیلی بامرامند

قسم به آن که به گنجشک بال و پر داده

حس باران در نگاه ساده ات

وقتی بساط عشق بازی چیده می شد

از موج میسزد که تکاپو نشان دهد

هر کس در این دیار به جایی رسیده است

ماه پیدا شد و دریا به تلاطم افتاد