ما دهِ ویرانه‌ایم و خانه‌ی آباد عشق

ما دهِ ویرانه‌ایم و خانه‌ی آباد عشق

هرچه بادا باد یار و هرچه بادا باد عشق

شعله و پروانه و خاکسترِ بر باد عشق

داد عشق و یاد عشق و هرچه در فریاد عشق

 

عشق، لبخندِ رضا و وان یکاد فاطمه است

عشق یعنی یا علی یعنی جواد فاطمه است

 

عاشقان بی‌چتر هم در شرشر باران خوش‌اند

با وجودت با گرفتاری گرفتاران خوش‌اند

تو کریمی و کریمان با بدهکاران خوش‌اند

با خیالِ جمع با تو آبرو داران خوش‌اند

 

کعبه می‌بوسد همیشه خاک این درگاه را

جبرئیل امشب بخوان مدح جوادالله را

 

اخم اگر دارد فلک ابرو گشادِ ما که هست

گیرم، اما عاشقی‌ها بر مراد ما که هست

ما به یاد او اگر نه او به یاد ما که هست

بی کسم گرچه ولی باب‌الجواد ما که هست

 

بعد از این دنیای ما دنیاتر از این حرف‌هاست

آنکه امشب آمده آقاتر از این حرفاست

 

نذر کردم نذر چشمش کارِ دنیامان گرفت

تا که گفتم یاعلی دنیا به من آسان گرفت

ظرف آبی خواستم دیدم ولی باران گرفت

آنقدر بخشید ما را آنقدر… طوفان گرفت

 

با حسن یک روح اما در دو تن، می‌خوانمش

می‌نویسم یا جواد و یا حسن می‌خوانمش

 

یک سحر بین حرم پرواز در پرواز شد

پنجره‌فولاد رفتم درد و دل‌ آغاز شد

صد گره در هر گره بودم ولی اعجاز شد

تا که گفتم جان تو جان جوادت باز شد

 

من که تا عمر است در پیش تو مهمانم چه غم

با علیِ اکبرِ شاه خراسانم چه غم

 

تا شدم با نام تو مأنوس رفتم کاظمین

من کبوتر بچه‌ام از طوس رفتم کاظمین

شُکر از پیش رضا پابوس رفتم کاظمین

از غمِ دنیا ی پُرکابوس رفتم کاظمین

 

شُکر هی محو دو گلدسته دو گنبد می‌شویم

از نجف تا کاظمین از کربلا رد می‌شویم

 

تو تجلیِ علی تو انعکاس فاطمه

بوی سیب کربلا و عطر یاس فاطمه

ای به تو مشغول هر لحظه حواس فاطمه

از همان اول پُر از حسِ تقاص فاطمه

 

در کنار قائم زهرا قیامت دیدنی است

ای جوانِ آل حیدر انتقامت دیدنی است

 

باز هم عکس علی را بین قاب آورده است

چشم زهرا روشن، امشب آفتاب آورده است

روی دامان رُباب عالیجناب آورده است

آفتابی را در آغوش رُباب آورده است

 

هر قدر از عشق می‌خواند حسین امّا کم است

هر قدر باشد علی در خانه‌ی آقا کم است

 

آمده تا که بگوید کار عالم با علی است

که علی کوچک ندارد که علی تنها علی است

خیر دنیا یا علی و خیر عقبی یا علی است

لیس عشق الا حسین و لا فتی الا علی است

 

ذوالفقاری می‌شود شش‌ماه بر دوش حسین

آمده تا جا کند تنها در آغوش حسین