صبح سعادت دمید، یاد صبوحی بخیر

در صدف پنهان مکن اینقدر مروارید را

عید است و باز موسم شادی مردم است

ای بلند آفتاب بی شفق

ای بمرآت رخت حسن خدا پیدا محمد

خوشست در خم این گیسوان اسیر شدن

بى خانه زیر سایه ی دیوار خوش ترست

مرا امشب رها کرده است بر بال دعا احمد

به طرزی آدم از جبریل هم اینبار زد بالا

تازه مسلمانم مسلمانِ محمد

آمد بهار و صد بهار آورده با خود

به دستِ دین تو أدیانِ سابق میشود تکمیل

در غار حرا سینجلی می‌گویند

مُلک و مَلک مُرید و مسلمانِ احمد است

ای لهجه ات ز نغمه ی باران فصیح تر

دوان دوان ز فراسوی نور می آید

انس اگر حکم براند به سخن حاجت نیست

عشقت مرا اسیر بیابان نوشته است

نور جهانگیر نبوت رسید

بر سر آشفته ام زلف پریشان ریخته

ببین که قلب زمین شور دیگری دارد

می رسید از قله های کوه نور

همای نور شده راه مکه را پویید

آن را که به جز قُربِ خدا هیچ ندارد

مکه گشته مشرق انوار رب

کوه و صحرا دشت و دریا چون حرا شد غرق شادی