حُزن شریفت ای دوست! با قلب ما چه‌ها کرد

تنها به غربت ما، داغ تو اعتنا کرد

 

ما دلخوشی نداریم، غیر از حسین گفتن

پس خوش‌به‌حال آنکه، نام تو را صدا کرد

 

تا لحظه‌ی وفاتم، مدیون مادرم من

دست مرا گرفت و، در روضه‌ها رها کرد

 

دنبال دسته‌هایت، از کودکی دویدیم

ما را از اهل دنیا، تیغ علم سوا کرد

 

خِشت منازلِ ما، تکیه به پرچمت داد

الطافِ بیرق تو، این خانه را بنا کرد

 

سجّاده‌ی نمازم، دارالشَّفای من شد

مُهری که تربت توست، درد مرا دوا کرد

 

دار و ندار مایی، سرمایه‌ی گدایی

اشک تو چشم ما را، مَشکی گران‌بها کرد

 

نوکر برای گریه، سیری نمی‌شناسد

شوری اشک هیئت، ما را خوش‌اشتها کرد

 

از پادویی روضه، بهتر چه افتخاری؟

یک کفش جفت کردم، زهرا مرا دعا کرد

 

در جاده‌ی شریعت، شش‌گوشه مقصد ماست

سِلکی که انبیا را، راهی کربلا کرد

 

خرجی اربعینم، پیش ابوتراب است

اسباب رفتنم را، هر بار دست و پا کرد

 

داغ تو را چشیدن، ولله کار ما نیست

حقِّ مصیبتت را، زینب فقط ادا کرد

 

آیات پیکر تو، در سطح دشت پخش است

از بس که روی جسمت، مرکب برو_بیا کرد

 

از وضع کفْن و دفنت، این‌قدر می‌توان گفت:

قوم بنی اسد را، درگیر بوریا کرد

یک جهان روضه و یک ماه محرم داری

آه، آقای غریبم چقدر غم داری

 

تا ابد هم که بخوانند همه مرثیه‌ات

باز هم روضه‌ی ناخوانده به عالم داری

 

این همه زائر دلسوخته‌ی خاکت را

از ازل داشته‌ای، تا به ابد هم داری

 

روضه‌خوان‌هات زیادند، یکی شان قرآن

مطلع فجرِ خدا، سوره‌ی مریم داری

 

درد دل کن که نماند به دلت چون پدرت

خواهرت هست کنارت، تو که مَحرم داری! 

 

بهترین نوحه‌ی ما هست «غریب مادر»

صاحب روضه بگو -بهتر از این دم داری-؟

 

تا که نومید نگردد ز درت محتاجی

تو هم انگشت، هم انگشترِ خاتم داری

::

وقت تدفین تو ای شعر غریبی، پسرت

دید در وزن تنت چند هجا کم داری

خوشا به حال دو چشمی که هست گریانت

خوش آن زبان که فقط هست مرثیه خوانت

 

خوش آن دهان که به ذکر تو می‌شود خوش بو

خوش آن کسی که شود ذاکر خوش الحانت

 

مگر چه کرده‌ای آخر که هر شب جمعه

پیمبران و خدا می‌شوند مهمانت

 

برایم از همه در زندگی عزیزتری

حسین جان! پدر و مادرم به قربانت

 

چه می‌شود سر این رو سیاه را چون جُون

زمان مرگ بگیری به روی دامانت

 

چه لطف‌ها به نمک ناشناس‌ها کردی

لئیم‌ها متنعم شدند از خانت

 

اطاعت از تو نکردند مردم کوفه

اگرچه بود دو عالم مطیع فرمانت

 

خدا هرآنچه بلا خلق کرده در دنیا

به کربلا همه یک جا نشست بر جانت

 

چنان تو صبر برای مصائبت کردی

فرشتگان الهی شدند حیرانت

 

ببین رسیده کجا کارت ای حسین غریب!

حرام زاده شده دست بر گریبانت

 

مگر که چنگ به خورشید میتوان انداخت؟

که شمر پنجه کشیده به روی تابانت!

 

چرا خراب نشد آسمان؟ نمی‌دانم!

سه روز روی زمین ماند جسم عریانت!

 

بریده باد دو دست یزید و ابن زیاد

که می‌زدند چنان خیزران به دندانت

 

علی کجاست ببیند که بین کوفه و شام

کسی نبود نوازشگر یتیمانت؟!

هستی ام اشک، کوله بارم اشک

حاصل عمر و روزگارم ، اشک

 

زائری خسته آمدم از راه

بیقرارم ، شود قرارم اشک

 

نوکری بیش نیستم ارباب

در رکاب تو گشته کارم اشک

 

نیست در این بساطِ من جز آه

گاه همراه آه دارم اشک

 

همه سرمایه ام همین اشک ست

که بیاید مگر بکارم اشک

 

توشه ای نیست تا کنم تقدیم

مگر از چشم اشکبارم اشک‌

 

هر قدم هر نفس میانه ی راه

بود هر لحظه غمگسارم اشک

 

تا رسیدم به صحن و ایوانت

شد تسلای حال زارم اشک

 

چشمم افتاد تا به سوی ضریح

سجده ها کرد بر نگارم اشک

 

چه نگاری ، نگار دلجویی

که به مدحش بسی نگارم، اشک

 

اشکم افتاد بر قدمهایت

گفت ارباب، خاکسارم، اشک

 

چشم شد ابر روضه های غمت

تا که در ماتمت ببارم اشک

 

ریزم آنقدر اشک در غمتان

تا که روشن کند مزارم اشک

 

ریزم آنقدر اشکِ ماتمتان

تا به آتش شود حصارم اشک

 

گر بپرسند روز حشر بگو

که چه داری، شود شعارم اشک

 

بی کفن ای ذبیح تشنه حسین

کشته ی تیغ و تیر و دشنه حسین

کدام پنجه رسیده به ماه پیرهنت

که خون سپیده زده در نگاه پیرهنت

 

به روز حشر گریبان ِ عالمی گیرد

به دادخواهی اگر آید آه پیرهنت

 

بگو چگونه؟ چرا ؟ کی شفاعتش کردی؟

که پاک شد به حصیری گناه پیرهنت

 

به حشر تا که به دستان فاطمه برسد

شده ست پیکر ما فرش راه پیرهنت

 

سیاه لشکر اگر داشت دشمنت من نیز

قسم به جُون تو هستم سیاه پیرهنت

نوحوا علی الحسین چه رنجی کشیده است

آنکه قدش ز بار مصیبت خمیده است

 

نوحوا علی الحسین بنالید در غمش

چون مادری که ماتم فرزند دیده است*

 

نوحوا علی الحسین که زینب به اشک و آه

از روی تل به جانب گودی دویده است

 

نوحوا علی الحسین بدن بین قتلگاه

مانند بسملی است که در خون تپیده است

 

بر استخوان سینه،سنان نیزه را فشرد

زهرا صدای خرد شدن را شنیده است

 

نوحوا علی الحسین که خواهر نگاه کرد

از مچ،یکی دو دست برادر بریده است

 

نوحوا علی الحسین که تقسیم شد تنش

مرکب به کُلّ دشت تنش را کشیده است

 

نوحوا علی الحسین از این شعر شائقا

رنگ از رخ تمام ملائک پریده است

 

****

 

*(قال الصادق علیه السلام نوحوا علی الحسین نوح الثکلی علی ولدها

امام صادق علیه السلام فرمودند : همچون مادرِ فرزند ازدست داده بر حسین ناله کنید)

هر شبِ جمعه‌ کربلا غوغاست

شبِ اندوه حضرت زهراست

 

شب جمعه شب زیارتیِ

حرم پاک سیّد الشهداست

 

عرش زین ماجرا سیه پوش است

عرشیان را فغان و واویلاست

 

هر شب جمعه‌ مادر سادات

راهی از عرش سوی کرب و بلاست

 

پا گذارد ز هودجی به زمین

دست بر پهلویش به حال بکاست

 

می‌رسد خسته دل کنار حرم

کان حرم قبله گاه اهل ولاست

 

شوید از اشک خود مزاری را

که به هر درد تربتش چو شفاست

 

پیکری را کشد در آغوشش

که سر از آن ز روی کینه جداست

 

گویدش یا بُنَیَّ یا مظلوم

غم عالم ز روی او پیداست

 

گویدش از چه رو تو را کشتند

بر سر غارتت چرا دعواست

 

سر پاکت چرا به نی زده اند

تنت عریان چرا بدون قباست

 

پیرهن دوختم شود کفنت

کفنت کو کجاست پیرهنت؟

پیگیر ماست روز قیامت محبتش

نوری که می‌شوند همه محو شوکتش

 

با سنگ دل نخورْد محک گوهر حسین

آنجا عیان شود به همه قدر و قیمتش

 

تا به ابد زیارت او را طلب کند

هر کس که کام او بشود وا به تربتش

 

مست است و هیچکس نکند شک به مستی اش

بر هر کسی رسیده نسیمی ز رایتش

 

جنت مبارک همه خوبان بهشت ما

دیدار اوست دیدنِ قامتْ قیامتش

 

غلمان و حور هر چه که باشد چه فایده

وقتی نشسته است دلم پای صحبتش

 

خسران زده است هر که توسل نکرده است

پاسخ نداده است به او و به بیعتش

 

شبهای جمعه هست خدا زائر حسین

هستیم زائران خدا با زیارتش

 

شبهای جمعه زخم تنش خوب می‌شود

شبهای جمعه فاطمه آید عیادتش

 

پیگیر روضه های حسینیم روز و شب

پیگیر ماست روز قیامت محبتش

هر چه هستم حتم دارم ، دوستم دارد حسین

نیست غم در روزگارم ، دوستم دارد حسین

 

اوست یارم ، قبل دنیا آمدن تا بعد مرگ

در خزان و در بهارم دوستم دارد حسین

 

دست و پا گیرم ولیکن دستگیرم لطف اوست

کی گره افتد به کارم دوستم دارد حسین

 

نیست در دل ذره ای هم وحشت تنها شدن

هست اربابم کنارم دوستم دارد حسین

 

عاشقی ارثیه ی آبا و اجدادی ماست

با همه ایل و تبارم دوستم دارد حسین

 

جنس بُنجل هستم اما او خریدارم شده

گرچه من سودی ندارم دوستم دارد حسین

 

گرچه از اول بنا این بود من یارش شوم

او همیشه گشت یارم دوستم دارد حسین

 

ثروتی دارم که محشر آرزوی عالمی است

این بُوَد دار و ندارم دوستم دارد حسین

 

در قیامت که رود هر کس پی ِ کار خودش

هست اربابم کنارم دوستم دارد حسین

 

ای بنازم بر مرامش زیر تیغ شمر هم

بود او دل بی قرارم ، دوستم دارد حسین

جهان را غیر عشقت یک سرِ سوزن نمی خواهم

دو دنیا را نه با تردید؛ که قطعا نمی خواهم

 

بدونِ تو همان بهتر که ظلمت باشد و وحشت

که بی تو قبرِ خود را لحظه ای روشن نمی خواهم

 

نگاهت مُهر تأیید است و از این رو، از این و آن-

به قدر ذره ای تعریف و حُسن ظن نمی خواهم

 

میان روضه تا اشکم سرازیر است و می بینی

برای بردنِ دل از تو فوت و فن نمی خواهم

 

بهشتِ بی تو را شاید که بعضی ها بخواهند و…

گوارایِ وجودشان! ولیکن من؛ نمی خواهم!

 

به جز شش گوشه و کنج حرم هر جای عالم را

نه که سهوی! که مادرزادی و عمداً نمی خواهم

 

اگر یک ذره در جاماندنم از کربلا خیر است

من این گنج بدونِ رنج را اصلا نمی خواهم!

خُلقِ ما را به باده خو بدهید

از سرِ صبح ذکرِ – هو – بدهید

 

دستِ تقدیر ، قدرِ یک خوشه

مِیِ انگور بر گلو بدهید

 

یقه پاره نموده ی هجرم

با وصالش یقه رفو بدهید

 

من که چشمم به پیر کنعان بود

بویِ یار آورید و سو بدهید

 

معصیت های دیده ام را با

زمزمِ اشک شست و شو بدهید

.

مثل مادر که طفل گم کرده ست

اضطرابی به جست و جو بدهید

 

مردنم پایِ روضه باشد و بعد

مرده ام را به مرده شو بدهید

 

کفنم هم کنید با این شرط

هر چه برده حسین ، همو بدهید

 

کاش خاکم کنید در حرمش

کاش تعجیل آرزو بدهید

 

جایِ کافور در دلِ قبرم

کمی اسفندِ روضه بو بدهید

 

گفت هر حاجتی ز من دارید

به ابالفضل سمت و سو بدهید

 

رو به باب الحوائج آوردم

سگِ عبّاس را سبو بدهید

 

بر سرِ کویِ صاحبش سگ را

لااقل جلوه ای نکو بدهید

 

از پرِ آبروی آب آور

پر و بالِ مرا رفو بدهید

 

پای من را به علقمه بکشید

قطره را راه سمتِ جو بدهید

 

هم ابالفضل را به جان حسین

هم حسین را قسم به او بدهید

 

جانِ آن مشکِ آبرو رفته

به دو چشمانم آبِ رو بدهید

 

در قنوت نماز بر دستم

حسرتِ دست های او بدهید

 

قسمِ تشنگیِّ اصغر را

به پدر نه ، به این عمو بدهید

 

دمِ آخر به شمر رویی زد ؛

آب بر اصغرش بگو بدهید

 

بی وضو محضرِ حسین نرود

خاک و خون یاریِ وضو بدهید

کار من در زندگی این است تنها، نوکری

کار تو لحظه به لحظه از گدایان دلبری

 

من که با پای خودم اینجا نمی‌آیم، فقط

می کشد من را به اینجا دست لطف مادری

 

دود اسپند تو را در شهر پیدا میکنم

تا نشیند بر سرم از آتش ات خاکستری

 

از دیار خویش هر شب زائر صحن توام

می‌شود از روضه وا سوی بهشت تو دری

 

میخری اشک مرا هم قیمت دُرّ و گُهر

مثل تو پیدا نخواهم کرد جایی مشتری

 

بی شک از گریه کنانت بوده اند اجداد من

می‌رسد این منصب از نسلی به نسل دیگری

 

من کجا روضه کجا اینجا پیمبر پرور است

بوده اشک روضهء تو رزق هر پیغمبری

 

بی گمان سوی برادر می‌رود فکر همه

هر کجا که دست، بر سر می‌گذارد خواهری

 

می‌گذارد خواهری گودال را روی سرش

می‌رسد تا شمر بالای سرت با خنجری

 

شمر از گودال بیرون رفت اما ساربان

دست بر شال کمر انداخت با خیره سری

 

هر کسی سهم خودش را می‌بَرد از پیش تو

سهم خواهر می‌شود از کربلا در به دری

کوچه گرد شبِ این شهر پر آزارم من

تا سحر خواب ندارم من و … بیدارم من

 

کار دستم بده ! من را ز سرت وا نکنی

حَرَجی نیست مرا ، آدمِ بیکارم من

 

دو سه سر عایله دارم ، نکنی بیرونم

به علی اصغرت آقا که گرفتارم من

 

نزنی چوبِ حراجْ آخرِ سالی بر ما

برده ی نابلد آخر بازارم من

 

من به کار تو نمی آیم و جا پر کردم

قلم راکد در گوشه ی انبارم من

 

هر چه را ساختم آوار شده روی سرم

اثر تجربه های کمِ معمارم من

 

گردنی هم بکشم خاصیت سِنّم هست

ورنه آموخته ام ، بنده ی افسارم من

 

گوشه ی صحن تو قلاده ی من را بستند

که بفهمند جماعت ، سگ دربارم من

 

نخِ قنداقهْ کمک کرده نخوردیم زمین

وسط جاده ی پر چاله ی دشوارم من

 

آبرویم جلوی شهر نرفت او نگذاشت

به علی اصغرِ شش ماهه بدهکارم من

 

آبروی تو اگر رفت ، سر حرمله رفت

حرف بیچارگی توست ، عزادارم من

 

چادر پاره سر مادر اصغر بوده !

گله مند از همه مردم و انظارم من

 

سر شش ماهه کنار سرت آمد در طشت

جان ندادم ز همین فاجعه بی عارم من

 

مادرش سایه نرفته است پس از طفل رضیع

متنفر شده از سایه ی دیوارم من

دلم گرفته ز درد فراقِ کرب‌وبلا

ز اشکِ دیده شده چشم منتظر، دریا

 

به یادِ تربتِ پاکت به خون نشسته دلم

چو لاله‌زارِ خزان‌دیده ام منِ شیدا

 

شبِ زیارتِ تو سینه ام شده سنگین

نفس نمی کشد انگار نوکرت آقا

 

ز حسرت و غم شب های جمعه آشوبم

نشسته‌ام به تمنای صحن تو تنها

 

اگر اجازه دهی کربلا بمیرم من

همینکه زل زده باشم به گنبد سقا

 

نسیمِ روضه مرا می برد به سمت حرم

که بر مشام من آورده بوی سیب ات را

 

به گوشِ جان رسد از نینوا صدایِ عطش

میان ناله ی جانسوز مادرت زهرا

 

سلام بر لب عطشان تو حسین غریب

سلام بر تو و بر اشک زینب کبری

 

هنوز هم ز غمت شعله می کشد قلبم

چه کرده ای تو به جانم شهید عاشورا

هاتفی زد ندا که دوست تو را 

خواست مهمان به صد شتاب بیا

 

گفت جبریل کی ز روز ازل 

نام تو زیب هر کتاب بیا

 

گفت آدم که آدم آدم شد 

از وجود تو ای جناب بیا

 

نوح با نوحه گفت ز اشک غمت 

کشتی‌ام شد غریق آب بیا

 

خضر گفت ای لب تو آب حیات 

تا شوم از تو کامیاب بیا

 

گفت یعقوب کز غم تو شد 

چشمه چشم من پرآب بیا

 

گفت یوسف که ای به دفتر حسن 

روی تو فرد انتخاب بیا

 

مرتضی گفت پیکرت مجروح 

گشته از زخم بی‌حساب بیا

 

گفت عیسی که پیش مهر رخت 

کم‌تر از ذره آفتاب بیا

 

مصطفی گفت کی به جسمم جان 

شده دل از غمت کباب بیا

 

گفت زهرا که جسم مجروحت 

تا نسوزد در آفتاب بیا

 

شد سکینه برون ز خیمه و گفت 

کی پدرجان نخواهم آب بیا

 

زینب افغان کشید و از دل گفت 

که مرا بین در اضطراب بیا

 

سر ز بستر گرفت عابد و گفت 

ز آتش تب شدم کباب بیا

 

جودیا خون ز دیده بار از غم 

سرخ رو در صف حساب بیا

غم را نگیر از دل و بی نورمان نکن

بی نور این حسینیه ها کورمان نکن

 

حالا که تا حریم تو یک عمر فاصله ست

دیگر بیا ز روضهٔ خود دورمان نکن

 

گر چه بدیم ، خوب ولی گریه کرده ایم

جز با خودت به میکده محشورمان نکن

 

ما با علیِ اکبر تو جور گشته ایم

بر ما نبند دیده و ناجورمان نکن

مثل قدیم یه کم بهم نگا کن

این دل بی حیا رو با حیا کن

این روح کهنه رو ازم بگیر و

برام یه روح تازه دست و پا کن

 

یه عمره از غصه و غم پرم من

همیشه توی این تفکرم من

با این کارام بهم نگی یه وقتی

دیگه به درد تو نمی خورم من

 

یه دنیا حرفو تو دلم نهفتم

اونم به هیچ کی جز خودت نگفتم

بزار رفاقتی بگم آقاجون

اگه منو ولم کنی میفتم

 

یه بغض سنگینی توی صدامه

حس عجیبی توی لحظه هامه

خودم میدونم که گناه دلیله

کم شدن از روزی کربلامه

 

کربلا گفتم و یهو دلم ریخت

خدا تو چشمام دو پیاله غم ریخت

صدای آه مادرت تو گودال

تموم آسمونارو بهم ریخت

 

کربلا گفتم و دعا گریه کرد

چشای کل انبیاء گریه کرد

دنیا اگه گریه کنه باز کمه

چون که برای تو خدا گریه کرد

 

تا آسمون میره صدای ناله م

فدای دختر تو کل عالم

از غم غربت تو که بگذریم

این روزا خیلی فکر اون سه ساله م

 

نمیدونم عدو دلیلیم داشت؟

گفتن هر بابا یه سیلیم داشت

تازه به جز بال و پر شکسته ش

یه صورت کبود نیلیم داشت

 

روی پاهام مثل عروسکایی

فقط برا تو می خونم لالایی

میری برو من که چیزی نگفتم

فقط میگم منم ببر بابایی

 

چشای خشک من دوتا دریا شد

اومدی و خرابه عاشورا شد

النگوهای من که گم شده بود

تو دست دخترای شام پیدا شد…

ورقِ زندگی ام را به خدا برگرداند

نور عشق تو ز بیراهه مرا برگرداند

 

من خطا رفتم و پیش همه گفتم با عشق

ناز چشمان تو من را ز خطا برگرداند

 

تکیه ات آمده بودم که زمانم گذرد

چایی روضه دلم را به شما برگرداند

 

گرچه نذر تو شدم، از تو هوس دورم کرد

مادرم پیش تو من را به دعا، برگرداند

 

نام تو از لب من پای گناهم افتاد

توبه اما به زبان نام تو را برگرداند

 

چشمهایم ز حیا بود تهی تا اینکه

گریه بر داغ تو من را به حیا برگرداند

 

روضه خوانم چه کنم هست ردیفم روضه

روضه را مادرتان هدیه به ما برگرداند

 

مادرت با کمک فضه در آن عصر غریب

صورت از آن دو نفر، مرد نما برگرداند

 

بعد ها مادرتان دید که یک خنجر پست

قصد قربت سرتان را به قفا برگرداند

 

با سنان زیر و رویت کرد سنان در گودال

بدنت را به سرِ نیزه ز جا برگرداند

در زمین و آسمان یکتاست، ای جانم حسین

مهربانی های او غوغاست ، ای جانم حسین

 

می خرد دَرهم ، سوا کردن نباشد عادتش

بس که مثل مادرش زهراست ، ای جانم حسین

 

هر که با او در بیفتد را خدا خوارش کند

پرچم ارباب ما بالاست ای جانم حسین

 

هر چه بد کردیم ما ، او خوب بود ، او خوب بود

بیشتر از ما به فکر ماست ای جانم حسین

 

شک ندارم قاتلش را هم شفاعت می کند

آی مردم او دلش دریاست ، ای جانم حسین

 

داد سر اما به ذلت زندگی را سر نکرد

بچه شیر حضرت مولاست ای جانم حسین

 

ما رایت ِ زینب کبری به عالم یاد داد

زندگی با او فقط زیباست ، ای جانم حسین

 

آبرو خواهی اگر هم در زمین ، هم آسمان

با حسین بن علی بن ابیطالب بمان

قلب رو به قبله‌ام را کرد احیا پرچمت

ای نفس‌هایم بقربان مسیحا پرچمت

 

هر محرم با هزاران شوق بر تن کرده‌ام

رخت مشکی ظاهراً، در باطن امّا پرچمت

 

قامت گردن کشان خم میشود بی اختیار

هر کجا که میشود از دور پیدا پرچمت

 

بس که مواج است از چندین خیابان دورتر

مانده‌ام دریا به چشمم میخورد یا پرچمت!؟

 

بر سر خورشیدِ گنبد تا می‌افتد سایه‌اش

میشود زیباترین تصویر دنیا پرچمت

 

غبطه خوردن کار خاک و آب و آتش میشود

باد وقتی عشق بازی میکند با پرچمت

 

هر فرازی دیده‌ام با خود فرودی داشته‌‌است

«هر چه بالا رفت پایین آمد الّا پرچمت»

 

با تو هر کس بود ماند و بی تو هر کس بود رفت

هست از روز ازل تا حشر، بالا پرچمت