نگاهم کردی و دیگر نگاهم را عوض کردم

به نور اشک ، دنیایِ سیاهم را عوض کردم

 

همینکه اولین بار این گدا نام تو را برده

درونم انقلابی گشت ، شاهم را عوض کردم

 

نه تنها آرزوها را ، نه تنها خنده هایم را

که حتی پای غمهای تو آهم را عوض کردم

 

خدایم جهل بود از سنگ ، صدها مرتبه بدتر

به امداد دعای تو اِله م را عوض کردم

 

به زیر سقفِ ذلت بوده ام یک چند و حالا شکر

به زیر پرچم سرخت ، پناهم را عوض کردم

 

همه گفتند شغلت چیست ، گفتم خادم روضه

که با این نوکریِ شاه ، جاهم را عوض کردم

 

در این سختیِ راه کربلا آسایشی محض ست

به گامِ اول راهم ، رفاهم را عوض کردم

 

میانِ راه اگر گلزار نزدیک نگاهم بود

به عشق دیدن گلدسته راهم را عوض کردم

اسلام اگر که نور فروزان و ثاقب است

ماه محرم است که آن را مراقب است

 

راه سعادت بشر از کربلا گذشت

راه حسین صدر تمام مکاتب است

 

در روضه بود دین خدا را شناختیم

این مستحب مقدم بر هرچه واجب است

 

یک قطره اشک دادم و جنت خریده‌ام

دیگر گدای پشت در امروز کاسب است

 

وقتی تو دستگیر منی در جزا حسین

دیگر چه خوف از غم و رنج محاسبه است

 

آسیمه سر به نعش علی اکبرش رسید

این ابتدای روضه‌ی ام المصائب است

هرکس حسینی شد یقینا اهل ایمان است

مشمول لطف بی کران حی رحمان است

 

از درگه تو می شود تا عرش بالا رفت

این وادی طور است یا ملک سلیمان است

 

وقتی که فطرس حاجتش را از تو می گیرد

پس حق بده ذکر لب ما یا حسین جان است

 

باید که از راه تو تا معبود راهی یافت

ورنه مسیر تا عبودیت دو چندان است

 

این نفس بد طینت مرا سرگرم دنیا کرد

وقتی که دورم از تو احوالم پریشان است

 

اصلا محب تو به غیر از این دوحالت نیست

یا اهل روضه یا که دائم اهل قرآن است

 

هر دم به یاد کربلایت گریه می باریم

رزق حرم بر ما دگر واجب تر از نان است

 

چشمی که خشکیده زفرط معصیت بوده

آری بیابان از عطش محتاج باران است

 

لعنت بر آن جمعی که قصد کشتنت کردند

رحمت بر آن چشمی که از داغ تو گریان است

 

حتی لباس کهنه ات را هم درآوردند

از دست یک عده حرامی جسمت عریان است

برسانید به آقا که دلم تنگ شده

دلم از دوری تو سنگ تر از سنگ شده

 

من فقط مال توام پس برسانم به خودت

من که دنبال توام پس برسانم به خودت

 

حال من لحظه به لحظه همه درد است و غم است

سوختن مرهم دلتنگی ِ داغ حرم است

 

آه در آه نفس می کشم و می سوزم

آه در کنج قفس می کشم و می سوزم

 

دلِ بیچاره مگر جز تو کسی هم دارد

با همه داشته ها بی تو همش کم دارد

 

من حسینی نشدم تا که رفاهم بدهند

زخم خوردم که مگر پیش تو راهم بدهند

 

روضه در روضه فقط اشک پناهم داده

من اگر آمده ام فاطمه راهم داده

 

ای فدای تنِ در دشت رهایت ای عشق

بهتر از اشک نداریم برایت ای عشق

 

منبر نیزه ی تو قبله نمایم شده است

روضه ی تشنگی ات راه گشایم شده است

 

کوفه از تشنگی ات خنده کنان بر می گشت

لبت از خون گلوی پسرت تر می گشت

 

بسترم پر شده از یاد تو ای کشته ی اشک

زنده ی اشکم و امداد تو ای کشته ی اشک

همه جا رفتم عاقبت شر بود

زندگی بی تو شرم آور بود

 

سر هر سفره ای نشستم‌حیف

بخدا سفره تو بهتر بود

 

زیر هر پرچمی اسیر شدم

پرچم روضه های تو سر بود

 

لا اوبالی شدم نفهمیدم

چایی روضه مستی آور بود

 

روضه خوان گفت رزق هرکس نیست

روضه خوان گفت و گوش من کر بود

 

پسر فاطمه نگاهم کن

باز با گریه رو به راهم کن

دوره گردم فقیر و بیچاره م

تو مرا پای روضه شاهم‌کن

 

من پشیمان رسیده ام تو ببخش

دیده گریان رسیده ام‌تو ببخش

قول مردانه آمدم بدهم

با دل و جان رسیده ام تو ببخش

 

در سرم غیر تو هوایی نیست

غیر این بزم آشنایی نیست

غیر این وادیِ محبت تو

منِ آلوده را که جایی نیست

 

آه عالیجناب رحمی کن

باز بر این خراب رحمی کن

تو در خانه ات نگاهم دار

گوش من را بتاب رحمی کن

 

ای کس و کار من امام حسین

همه جا یار من امام حسین

من همان جنس بنجل شهرم

ای خریدار من امام حسین

از من بی خانمان آلوده تر داری حسین؟

یا که از حال خراب من خبر داری حسین؟

 

کام تلخی دارم از بس که اسیرم سیدی

برمذاق تلخ من شهد شکر داری حسین

 

گرچه قلبم را گرفته هرکس و هر نا کسی

گاه گاهی از دل زارم گذر داری حسین

 

روضه هایت حال و روزم را دگرگون می کند

داغ جانکاهی تو در بین جگر داری حسین

 

لحظه مردن سرم را روی دامانت گذار

مطمئنم که هوای محتضر داری حسین

 

نیستم حر و پشیمان آمدم من را ببخش

در میان کل عالم تو اثر داری حسین

 

پاسخ گرمی بده بر این سوال نوکرت..

از من بی خانمان آلوده تر داری حسین؟

آه ای نفسی که داری اوج میگیری براش

نشکنی خود را نباید پر بگیری در هواش

 

گر زمینگیرش نباشی زندگی بی فایده ست

خاک عالم بر سرت وقتی نباشی خاک پاش

 

یار ما دربین ما هی رفت و آمد میکند

هرکسی نشناخت اورا وای بر روز سیاش

 

چشم بر دنیا ببند و حسن یوسف راببین

مثل یعقوبی که آخر سر گذشت از چشمهاش

 

بی سر و پایی شبیه من رفیقی ناب داشت

گنج انگاری که در ویرانه ها خوش بود جاش

 

پیش استادان تواضع داشتن دشوار نیست

مرد هستی با جزامی ها سر یک سفره باش

 

رتبه بالا و پایین با لباس و جامه نیست

خوب ثابت کرد این را شاه ما با بوریاش

 

از روی زین بر زمین افتاد و دندانش شکست

گفت دندان بشکندهم راضی ام من با رضاش

 

نیزه ها تکبیر میگفتند بین قتلگاه

تیغها تسبیح میدادند روی دست وپاش

 

شمر روی جانماز سینه اش سر میبرید

میبرید اما حسینم بود سرمست خداش

 

سربه روی نیزه دادو عاشقانش را خرید

هر دو دنیا خیر دیدیم از حسین و کربلاش

تا اشک، نم نم می شود شبهای جمعه

باران مجسم می شود شبهای جمعه

 

آشفتگی های تمام هفته ی من

یکجا منظم می شود شبهای جمعه

 

عمری ست با دست کریمت حال توبه

دائم فراهم می شود شبهای جمعه

 

بر کل اعمال مفاتیح الجنانم

گریه مقدم می شود شبهای جمعه

 

من آخرش سر در نیاوردم چگونه

نبضم منظم می شود شبهای جمعه

 

با یک طواف عاشقانه دور گنبد

مکه مکرم می شود شبهای جمعه

 

حال و هوای کربلای روضه ی ما

مثل محرم می شود شبهای جمعه

 

بر آن هزار و نهصد و پنجاه و یک زخم

این اشک مرهم می شود شبهای جمعه

 

آری هزار و نهصد و پنجاه و یک بار

زهرا پر از غم می شود شبهای جمعه

 

پیراهنی خونی میان دست زهرا

در عرش پرچم می شود شبهای جمعه

زیر پا ماندم و لگد نشدم

سر به زیرم که سرو قد نشدم

 

نمره ی صفر هم زیادم بود

کرم توست زیر صد نشدم

 

وضع اعمال من بد است اما

پیش چشمت هنوز بد نشدم

 

هر چه کردم غلام در بند

خانه زادت الی الابد نشدم

 

همه جا سر زدم ولی حتی

از سر کوچه ی تو رد نشدم

 

بعد یک عمر لاف عشق زدن

معنی عشق را بلد نشدم

 

هر کسی غیر تو خدایم شد

قل هو الله را احد نشدم

 

خواستم تا ستاره ات باشم

ولی از چشم تو رصد نشدم

 

من هوادار جمله ای غیر از

جمله ی یا علی مدد نشدم

 

کشته ی تیغ حیدرم اما

مثل عمرو بن عبدود نشدم

 

روضه رفتم ولی شبیه کسی

که فدای تو می شود نشدم

خانه ها را روضه کردی خانه ها جنت شدند

کل زحمت های ما در روضه ات رحمت شدند

 

بیشتر از آهوان سگ میرود با صاحبش..

بیشتر از پاک ها آلوده ها دعوت شدند

 

مور را اینجا سلیمان می‌برد بالای قصر..

شاه با سائل سر یک سفره هم صحبت شدند

 

این جوانها که پی کار شما افتاده اند..

از همه دل کنده اند آماده خدمت شدند

 

خستگی نوکری از نوکری کمتر نبود

خواب های ما به زیر پرچمت طاعت شدند

 

فرش های خانه را فرش حرم کردی حسین

خاک های ساده زیر پای تو تربت شدند

 

آبرودار محلم کرده ای با معرفت!

جمع ذلت های من با نام تو عزت شدند

 

کودکان ما دویدند آنقدر در روضه ها..

تا جوانانی رشید و خوش قد و قامت شدند

 

این زمین روضه یک قطعه ز خاک کربلاست

روضه‌رفته های ما به کربلا دعوت شدند

 

حرصشان در آمد از یا رب و یارب گفت

نیزه بین حنجرت کردند تا راحت شدند

چشم جاری از تمام چشمه‌ها بالاتر است

بر غم تو گریه صبح و مسا بالاتر است

 

گریه طفلانه‌ای دارم که شکرش واجب است

از بزرگی کردن این حال و هوا بالاتر است

 

قصدم از این رفت و آمدها تماشای تو بود

دیدن روی طبیبان از دوا بالاتر است

 

حمدلله روزی ام شدباز مهمانت شدم

کربلا عرش است از اینجا کجا بالاتر است

 

خوب بنگر در میان زائرانت یا حسین

دست‌های خالی این بینوا بالاتر است

 

در ازای صد هزاران عمره تنها لحظه‌ای

معتکف بودن میان کربلا بالاتر است

 

بقعه‌ها بالاسری دارند اما کربلا

احترام و حرمت پایین پا بالاتر است

 

بر روی نی کرد دشمن جمله سرها را ولی

راس سقا را نفهمیدم چرا بالاتر است

 

آنقدر با درد جان کندی که فهمید عالمی

فاطمه ذبح عظیمش از منابالاتراست

مُهر کرده روی قلب ما خدا اسم تو را

از همان اول بلد بودیم ما اسم تو را

 

هر زمان در کارمان گیر و گره افتاده است

یا ابوفاضل مدد گفتیم یا اسم تو را

 

رزق و روزی همه ایل و تبارش می رسد

می بَرد هر لحظه، هر ساعت گدا اسم تو را

 

راهمان کوتاه شد، درها به رومان باز

هر زمان گفتیم بعد از ربّنا اسم تو را

 

آن زمانی توبه ی آدم قبول افتاد که

در میان گریه هایش زد صدا اسم تو را

 

پا به پای گریه کن ها خواهرت هم گریه کرد

کربلا شد هر کجا بردیم تا اسم تو را

 

ای فدای آن شهیدی که کنار علقمه

بعدِ یا زهرا صدا زد ابتدا اسم تو را

 

خوش به حال زائر صاحب دلی که می شنید

از در و دیوارهای کربلا اسم تو را

 

هر شب آوردیم به دستور”فابک للحسین”،

دست کم بین گریز روضه ها اسم تو را

 

بارهای بار در متن مقرّم دیده ام

پاره پاره قطعه قطعه زیر پا اسم تو را

 

حا و سین و یا و نونَ ت نامرتب شد حسین

پس مرتّب گریه کردم هر هجا اسم تو را

 

قسمتش یا کعب نی میشد وَ یا سیلیِ زجر

دخترت می بُرد آقا، هر کجا اسم تو را

من ازموج دریای غم آمدم

من از چشم های ترم آمدم

 

من از سرزمین درون خودم

من از نیستی از عدم آمدم

 

دویدی و فورا رسیدی به من

به سمت تو تا یک قدم آمدم

 

تو خیلی به من آمدی سر زدی

ببخشید من را که کم آمدم

 

گدای تو بودم شدم نوکرت

من از لطف سمت کرم آمدم

 

نشستم به روی پر جبرئیل

زمانی که زیر علم آمدم

 

شبی در خیالم شدم دعبل و

شبی هم شدم محتشم آمدم

 

و در اربعین باده گشتی و من

تو را سر کشیدم حرم آمدم

آتشفشان کوه های محکمت گرم

با عشق تو بازار عفو و مرحمت گرم

 

من نه پیمبر قول داده که بماند

تا به ابد در سینه های ما غمت گرم

 

اصلا تمام شعله های بی غمت سرد

چای درون استکان ماتمت گرم

 

بگذار یک جمله خودمانی بگویم

من را نران از خانه ات آقا دمت گرم

 

این را خدا می خواست آقا حرف من نیست

بازار منبرهاست از لطف غمت گرم

 

تو کیستی حتی دل یک ساربان است

بر بخشش انگشتری خاتمت گرم

کشید چشمِ تو خورشید کامل ما را

گرفته وسعتی از نور ، محفل ما را

 

به سمت جَذْبه‌ی داغ تو جذب خواهد شد

هر آنکه خوب ببیند دلایل ما را

 

همه، بنی اَسَدِ بوریا‌ به‌ دستِ توائیم

به گُودِ عشق کشاندی قبایل ما را

 

همیشه پرچم تو روی دوشِ این خانه است

غمت حسینیه کرده ست منزل ما را

 

هزار روزَنِ اُمّید را در آن وا کن

لباس کهنه ی خود فرض کن دل ما را

 

چِقَدر تیغ فراقِ تو کُشته‌ مُرده گرفت…

خودت قصاص کن این‌بار قاتل ما را

 

قسم به دامن آتش گرفته ی طفلت

شرارِ هجر تو سوزانده حاصل ما را

 

منِ نشسته دمِ در..،غذا نمی خواهد

به کربلا برسان دست سائل ما را

 

فنونِ اهل جنون درس می دهد یک عمر…

بیا ببین هنر پیرِ عاقل ما را

 

اواخر همه ی ما کنارِ جز تو مباد!

تویی که خاطره کردی اوایل ما را

 

فرات؛ مِلکِ سند خورده‌ی اباالفضل است

سپرده اند به عبّاس ساحل ما را

 

همین که خورد زمین..،دستگیر عالم شد

هزار مرتبه حل کرده مشکل ما را

 

نوشته اند سرش روی نیزه بند نشد

همین به ضَجّه رسانده مقاتل ما را

 

عقیله بعد علمدار رو به علقمه گفت:

خدا بخیر کند وضع محمل ما را

 

سنان یکی دو قدم مانده تا بمن برسد

تو نیستی بِکِشی حدِّ فاصل ما را

ما را نوشته اند ، مسلمانِ کربلا

تحتِ لوای قاریِ قرآنِ کربلا

 

مدیونِ حیدریم و غلامِ حسینِ او

آبِ نجف رسانده به ما نانِ کربلا

 

سرگرمِ خدمت اند ، در اینجا ملائکه

مانندِ مور ، نزدِ سلیمانِ کربلا

 

هر شب در آسمانِ حرم جلوه میکند

عباس ،‌ ماهِ کامل و تابانِ کربلا

 

از آسمانِ کرببلا عرش را ببین

از باب قبله جلوه ی یزدانِ کربلا

 

شب های جمعه صحن و سرا دیدنی تر است

زیرا که هست ، فاطمه مهمانِ کربلا

 

زهراست نوحه خوان و علی سینه میزند

خون می چکد ز چشمِ محبانِ کربلا

 

روز جزا شفاعت زهراست مختصِ…

گریه کنانِ شاهِ شهیدانِ کربلا

 

رحمت به «محتشم» که چه زیبا سروده است

ابیاتِ غم ، ز ماتمِ سلطانِ کربلا

 

« نگرفت دستِ دهر ، گلابی به غیرِ اشک

زان گل که شد شکفته به بُستانِ کربلا»

 

« از آب هم مضایقه کردند کوفیان

خوش داشتند حُرمتِ مهمانِ کربلا»

 

«زان تشنگان هنوز به عَیّوق میرسد

فریادِ العَطَش ز بیابانِ کربلا»

 

« آه از دمی که لشکرِ اعدا نکرد شرم

کردند رو به خیمه ی سلطانِ کربلا»

بوی جنان که هست نسیم عدن که هست

از پیش تو کجا بروم من وطن که هست؟!

 

گرچه فرات قسمت لبهای تو نشد

غصه نخور عزیز دلم چشم من که هست!

 

آن روز اگر نبود کسی یاری ات کند

حالا ببین تو لشکری از مرد و زن که هست

 

ما در عزای خویش به فکر غم توایم

دنیا اگر نساخت به ما سوختن که هست

 

این سینه ها که محرم اسرار تو نشد

شکرخدا فضیلت سینه زدن که هست

 

در کربلا به یاد بقیع است این دلم

زائر اگرچه یار ندارد قَرَن که هست

 

جلب توجهات تورا خواستم رسید

در محضر حسین دم یا حسن که هست!

 

گیرم هزار تیر به جسم حسن زدند

خون ریخته ز پیکرش اما کفن که هست

قسم بر دل همین که مست دلداریم ما را بس

همین که تشنه‌ی یک جرعه دیداریم ما را بس

 

قسم بر ماه روی تو قسم بر عطر و بوی تو

همین که ما به موی تو گرفتاریم ما را بس

 

چه غم گر دل بوَد پر غم نباشد یاری و همدم

همین که ما در این عالم تو را داریم ما را بس

 

یقین دارم نمی‌افتیم از چشمت، همین که ما

به یاد چشم خونین علمداریم ما را بس

 

دو چشم ما برای ماتم تو چشمه‌ی اشکی‌ست

به یاد تنگی گودال می‌باریم ما را بس

 

نمردیم از غم عریانی‌ات اما، همین که ما

به یاد پیکرت عمری‌ست بیماریم ما را بس

 

حرامی‌هابه رویت راه می‌رفتند و می‌گفتند

همین که پا به روی سینه بگذاریم ما را بس

بسیار گریه کرد برای تو مادرم

حالا میان روضه از او نام می برم

 

خیلی به روضه های شما بود معتقد

تاکید داشت هم به منو هم برادرم

 

میگفت اولویت اول فقط حسین

نوکر شوید تا که بمانید محترم

 

تنها فقط به نیت نذری غذا گذاشت

میگفت نذر روضه بجوشد سماورم

 

من را فقط برای عزای تو می دواند

طی کرد از اولش که غلام همین درم

 

موضوع قصه های شبش روضه ی تو بود

اینگونه از طفولیتم پای منبرم

 

من را سپرد دست عجب خانواده ای

رحمت به روح مادرم و شکر، نوکرم

راه تو راه نجات است اباعبدالله

روضه ات شرط حیات است اباعبدالله

 

سینه زن سینه کبود است به یاد بدنت

سینه اش نذر ذکات است اباعبدالله

 

هر کجا گفته ام از عشق تو مقصد بودی

عشق تو جلوه ی ذات است اباعبدالله

 

بی تو با هر قلمی هر غزلی سر گیرد

بازی ِ با کلمات است اباعبدالله

 

شب ما سوختگان را قمری لازم نیست

پرچمت نور صراط است اباعبدالله

 

میزبان حرمت هر شبِ جمعه است خدا

عقل از این مرتبه مات است اباعبدالله

 

اربعین کرببلا رفته فقط می داند

اشک ها برگ برات است اباعبدالله

 

کشته ی اشکی و سوگند به لب تشنگی ات

تشنه ات آب فرات است اباعبدالله