خدا کند که دلم را فدای یار کنم

به این بهانه مگر رنج را مهار کنم

 

مرا مجال گریز از حصار داغِ تو نیست

بگو چگونه ز دست غمت فرار کنم!

 

لباس پاره ی یوسف به کوی ما نرسید

چه با دل پدر پیرِ بی قرار کنم!

 

بهار زندگی ام را خَزان غفلت بُرد

نمی شود به جوانی ام افتخار کنم

 

شکست قلب تو از فرطِ بی خیالی من

بنا نبود دلت را جریحه‌دار کنم

 

اگر جواب سلامت به دست من برسد

فراق را به همین حکم برکنار کنم

 

شمیم گیسوی خود را به بادها بسپار

که بوی زلف تو را عطر ماندگار کنم

 

اگر که طعمه‌ی دنیا شدم، خودم کردم

نیامدم گله از مکر روزگار کنم

 

در اوج سُستیِ باور..،تو اعتقاد منی!

نشد به نام تو یکبار هم قمار کنم

 

هنوز هم که هنوز است…،دوستت دارم

بغل بگیر مرا تا که آشکار کنم

 

زدم به این در و آن در ببینمت که..،نشد

به جان مادرِ تو مانده ام چه کار کنم!

 

دوای بغض گلوگیر من فقط نجف است

کجا به غیر نجف عشق را هوار کنم

 

سر مرا بنویسید نذر تیغ علی

به شوق اینکه فقط لمسِ ذوالفقار کنم

 

علی‌ست راه رسیدن به اربعین حسین

پدر اجازه دهد ترک این دیار کنم

 

هنوز از حرمش برنگشته..،دلتنگم…

چِقَدر خاطره را پشت هم ، قطار کنم

 

کفن کنید مرا با لباسِ مَشّایه…

چه عشقبازیِ محضی در آن مزار کنم!

 

تو را قسم به همان شاه بی کفن ، برگرد

بیا اجازه مده حسِّ اِنکِسار کنم

 

غروب روز دهم ، خون به قلب زینب شد

حسین زیر سم اسب نامرتب شد

به چنگ آورده ام با خون دل پروانه بودن را

خدا از ما نگیرد نوکر این خانه بودن را

 

منم آن نوکری که، سوختن را دوست می دارد

غریبانه غریب بی کفن را دوست می دارد

 

خدا را شکر یادت لحظه لحظه در کنار ماست

همینکه فکر تو هستیم یعنی عشق یار ماست

 

هراس از هول تاریک شب محشر نخواهم داشت

به جز گریه برایت شادی دیگر نخواهم داشت

 

غلام آباد کویت سر تر از هر جنت آباد است

اسیر عشق تو از هر چه بند و بست آزاد است

 

برایم آرزو کردی غلام خانه ات باشم

دوباره آرزو کن باز هم دیوانه ات باشم

 

من از عشق “رسول ترک” ها فهمیده ام دین را

فقط در قلب پاک عاشقانت دیده ام دین را

 

جهان من خلاصه در میان این حسینیه ست

برای من جهان تنها جهان این حسینیه ست

 

به شیرینیِ اشک شورِ چشم نوکرت سوگند

ندارد لذتِ گریه برایت در جهان مانند

 

عبادت نیست غیر از اشک بر داغ غریب تو

چه کرده با جنونم عطر سحر انگیز سیب تو

 

نگاهم می کنی مانند بابایی به فرزندش

غلامت را کسی جز تو نخواهد کرد خرسندش

 

جهان تُنگ و منم ماهی و دریا کربلا آقا

بگیرش در بغل این از نفس افتاده را آقا

 

غمت را زندگی کردم به هر لحظه، تمام عمر

به اشک روضه شیرین شد تمام عمر کام عمر

 

هوای سوختن دارم به روضه میهمانم کن

عطش بر گریه دارم آه باران امتحانم کن

 

بسوزانم به یاد کام خشکت لحظه ی آخر

به یاد آب آبت در حضور خسته ی مادر

 

به زخمت روضه می خواند نگاه خواهرت آقا

کدامین زخم را مرهم گذارد یک زن تنها

 

تو را از روی پیراهن و یا سر از چه بشناسد؟

تنت را ای سرا پا زخمْ پیکر از چه بشناسد؟

ای روضه هات مرکز خیرالعمل حسین

ای خون بهات خالق عزُّ و جل حسین

 

من زنده ام همینکه تو را گریه می کنم

من زنده می شوم به سلامٌ علی الحسین

 

فارغ ز عشق بود دلم، تا تو آمدی

با تو شدم به عاشق بی دل بدل حسین

 

مثل حبیب، مثل غلام سیاهتان

مهرت گرفته قلب مرا هم بغل حسین

 

شوریِ اشک ماتم عظمات کرده است

تلخی روزگار مرا چون عسل حسین

 

یک آن، زهیر می شود آنکه نگاه تو

داده به چشم او پدرانه محل حسین

 

“صد مرده زنده می شود از ذکر یا حسین”

این واقعیت است نه ضرب المثل حسین

 

“ما را بس است تا به قیامت همینکه کرد

چشم تو یک نگاه به ما در ازل” حسین

 

این روضه یادگار بماند از این غزل:

زینب رسید و سوخت دلش روی تل… حسین

دل تاریک کجا جلوه‌ی مهتاب کجا

رعیت سفله کجا منت ارباب کجا

 

هدف از هم سخنی با تو توسل به تو بود

ورنه این سنگ کجا گوهر نایاب کجا

 

لطف کردی گنه‌م دیدی و راهم دادی

آدم مست کجا گوشه‌ی محراب کجا

 

تو زلالی و منم نوکر ناخالص تو

آب سرچشمه کجا مانده به مرداب کجا

 

من شدم درد تو ، اما تو شدی درمانم

با وفا یار کجا ، دوست ناباب کجا

 

تو وسیعی ز چه رو در دل من جایت شد

آسمان جان تو کجا داخل این قاب کجا

 

اشکهای تو مرا خانه خرابم کرده

خانه ویران برود از پس سیلاب کجا

 

هر کسی تشنه‌ی آب است پی‌اش میگردد

تشنگان تو بگردند پی آب کجا

 

تشنگی‌هام فدای عطش طفل حسین

من کجا و عطش کودک ارباب کجا

 

مادر ِ مضطرب خشک شده شیر کجاست

طفل ِ از خون گلویش شده سیراب کجا

 

طفل شش ماهه کجا تیر گلوگیر کجا

ماهی سرخ کجا تیزی قلاب کجا

گر به تکلیف غمت مونسِ جانست چه غم

تا یکی مثلِ تو اربابِ جهانست چه غم

 

شیوه ی دلبریت خون جگرم کرد .. ولی …

چون سرِ زلفِ تو پایش به میانست چه غم

 

من به تحقیق خریدارِ غمت گشتم .. پس …

ز ملالی که صفا بخشِ روانست چه غم

 

دلِ من تاب ِغم و غصّه ندارد .. امّا …

وصل اگر در گروِ آه و فغانست چه غم

 

بگذارید بگویند که افسرده دلم

بگذارید بگویند زیانست .. چه غم

 

رویِ دلدار همه عُمر بهاری بادا

رُخِ دلداده اگر رنگِ خزانست چه غم

 

گر به بازار عزیزم نخرد باکی نیست

یوسفی چون تو خریدارِ بدانست چه غم

 

بَدم امّا به تو و لطفِ تو ایمان دارم

آنکه را در دلش از عشق نشانست چه غم

بیچاره‌ام به چاره‌ی من التفات کن

آنی، دمی، نگاه بر این خاک پات کن

 

بر طالع کویر دلم خشک‌سالی است

فکری به حال و روز دل این قنات کن

 

ای شاه عالمی که عتابت عذاب ماست

رحمی به‌حال رعیت بی دست و پات کن

 

ای جلوه‌های اشرقت الارض ؛ نور تو

یک گوشه چشم بر همه‌ی کائنات کن

 

خیری از این دو دیده‌ی تارم ندیده‌ام

جز دیدنت دو چشم مرا مات مات کن

 

من در مسیر نوکری‌ات لنگ می‌زنم

در این مسیر پای دلم را ثبات کن

 

خونم حلال حضرت خون‌خدا “حسین”

من را شهید تشنه‌ی آب فرات کن

من آمدم دنیا برای تو بمیرم

با غصه های کربلای تو بمیرم

 

من آمدم در بین جمع گریه کن ها

با های های گریه های تو بمیرم

 

دنیای مارا خیر اگر باشد همینجاست

یعنی که آخر در عزای تو بمیرم

 

دنبال درمان نیستم ، اینجا رسیدم

اینبار در دارالشفای تو بمیرم

 

ای کاش روزی که به رجعت بازگشتی

سر را گذارم پیش پای تو بمیرم

 

ای کاش میشد کربلا بودم عزیزم

ای کاش میشد که بجای تو بمیرم

 

یاد تن زخمی تو افتادم اما

من با جراحات کجای تو بمیرم؟

 

من یا برای پیکر غرق به خونت

یا بر سر از تن جدای تو بمیرم

جز گنبدت هر آنچه که تابید را ببخش

از پشت کوه آمده، خورشید را ببخش

 

گفتند سجده رو به حرم شرکِ منجلی‌ست

علاّمه‌های مکتبِ توحید را ببخش

 

گفتند مستحب به نمازِ زیارتت

خیرالعمل! مراجع تقلید را ببخش

 

در راهِ استخاره حرم سمتِ ما دوید

آوارگانِ جاده‌ی تردید را ببخش

 

با یک نسیم لرزه به ایمان‌مان نشست

باغ پُرادعای پُر از بید را ببخش

 

در این کویر، ثانیه‌ها پیر می‌شوند

از عمرمان ادامه‌ی تبعید را ببخش

 

شرط قبولی، از غمِ گودال مردن است

شرمنده‌ایم، این همه تجدید را ببخش

 

باران عصاره‌ی عرقِ شرمِ آب‌هاست

ابری که دیر آمد و بارید را ببخش

نسیم…خوش خبری کن ، از آن سرا چه خبر….؟؟

به گوشِ خسته دلان گو که کربلا چه خبر…..؟؟

 

آهای فطرسِ خوش بال و پر تو بعدِ سلام….

بگو به شاه که از حالِ قلب ما چه خبر….؟؟

 

از آن دلی که ندیده ز ما ربوده بپرس…

ز قهرِ لیلی و دوریِ او ز ما….چه خبر….؟؟؟

 

نگاه کن که شده مرهم ، اشکِ ما به تنش….؟؟

به زیر خاک نظر کن…ز زخم ها چه خبر؟؟؟

 

کفن نبوده به جسمش دلم به شور افتاد….

ز تار و پودِ پر از خونِ بوریا چه خبر….؟؟؟

 

به هر غروبِ شب جمعه مادر آمده است….

بُنَیَّ ناله زده …آه از آن صدا چه خبر…..؟؟؟

 

به کفر میکشد آخر دلِ من از عشقش….

به زیر قبه برو ٫ گو که از خدا چه خبر….؟؟

 

«ز حالِ صائب مسکین که خاک ره شده است…

ترا که نیست نگاهی به زیر پا ، چه خبر…؟؟»

منو یادت میاد آقا هنوزم من همون بچم

که دست توو دست بابام بین دسته راه میرفتم

همون بچم که تا اسم ابالفضلو میاووردن

توو فکرم با خیال صورتش تا ماه میرفتم

 

منو یادت میاد آقا همونم که تووی تکیه

برای گریه ی بابام برا تو گریه میکردم

همون بچه که وقتی توو کوچه بازیم نمیدادن

به دیوار حسینه همیشه تکیه میکردم…

 

مگه یادم میره کنج ضریحت رو بغل کردم

بغل حرمت داره من دیگه آغوشی نمیگیرم

دعا کردم که از یادم بره اون لحظه ها اما

نمیدونم چرا اصلا فراموشی نمیگیرم

 

نمیدونم که تاوونه کدوم معصیته دوری

مث ماهی که دور از آبه توو مشت بلا هستم

به قدری نا امیدم از خودم که آرزوم اینه

یکی دیگه ببینه توی خوابش کربلا هستم

 

.من از تسبیح تربت تووی دستم خوب میفهمم

گرفتی دستمو یک ذره از نورت به دستم هست

میدونم دارم آقایی که از وقتی بودم بوده

میدونم دارم اربابی که تا وقتی که باشم هست

 

تو که توو مقتل پر تیغ و پر خون یاد ما بودی

مگه یادت میره مارو میون سختیا آقا

فقط تا عمرمون مونده ازت یک خواهشی داریم

فقط یک کربلا آقا…‌ فقط یک کربلا آقا…‌

هجران عاشقانه ی ما مستدام شد

فجر سپید طالع ما رو به شام شد

 

آن بانویی که مرجع حوّا و مریم است

با زاده ی زیادِ لعین همکلام شد

 

از برکت قدوم عزیزانت ای عزیز

بازار شهر شام پر از ازدحام شد

 

وقتی سر مطهر تو بین سفره بود

برمن طعام و آب گوارا حرام شد

 

دیدار ماه روی تو بالای نیزه ها

بر زخم های پلک ترم التیام شد

 

با حکم قتل نفس زکیه به کربلاء

اسلام را نصیب و جزا والسلام شد

 

این داستان ما که هزار و چهل شب است

امروز نزد خاک شریفت تمام شد

خودت بگو دل بیچاره ام ، چه کار کند

به جز خودت ، به کدامین طرف فرار کند

 

اگه بنا به رهاییِ صید بود ، اصلا…

روا نبود نگاهت ، مرا شکار کند

 

به غیر ، فاش کنم ، سرّ سینه را؟ هیهات…

بمیرد این دل اگر ، غصه آشکار کند

 

نفس به سینه فرو برده ام ، ز رنج فراق

دهانِ بسته ، گلایه ز فقدِ یار کند

 

مخواه دل به کسی ، غیرِ تو دهم جانا

روا مدار دلم ، جز تو اختیار کند

 

دل سیاه مرا ، از وطن مکن تبعید

مخواه چاکرت ، عادت به این دیار کند

 

تو را قسم به دو دستِ عزیزِ اُمّ بنین

بگو دوباره وصالت ، مرا دچار کند

وقتی تو آگهی که چگونه عطا کنی

حتما صلاح بوده که ما را جدا کنی

 

از راه دور محضرتان می دهم سلام

از راه دور گوشه نگاهی به ما کنی

 

گفتی حرم ، قلوب محبین ما بوَد

تو خواستی که قلب مرا کربلا کنی

 

اَلأمرُ أمرُکُم ، تو امامی و من غلام

شاید نخواستی که مراهم صدا کنی

 

گردن کشی که کار فقیر و غلام نیست

دست شماست هرچه که با این گدا کنی

 

ما نوکریم ، نوکر اولاد مادرت

باور نمیکنم که تو ما را رها کنی

 

ما گریه میکنیم ز دوریِ کربلا

تا که دوباره حاجت مان را روا کنی

 

با دست های کوچک دردانه دخترت

یک روز درد دوری ما را دوا کنی

دل بیقرار، دیده ز دل بیقرارتر

جز تو ندیده ایم در عالم نگارتر

 

دل دل نمی کنیم که دلداده ات شویم

چون بوده بر غمت ز ازل. دل، دچارتر

 

مجبورمان نکرده کسی عاشقت شویم

ما خود شدیم نزد تو بی اختیارتر

 

داراترین دخیل گداخانه ات شدند

آن دست های خالیِ با تو ندارتر

 

شد سینه ام ز آتشِ آهِ تو شعله ور

پیشانی ام ز خاک تو شد پرغبارتر

 

حتماً رسانده پای دلش را به کربلا

هرکس که شد به روضه  تو پابکارتر

 

هم مادرت ز بار غمت قدخمیده است

هم خواهرت ز داغ سرت، داغدارتر

همه ذرات عالم خاکسار مادرت بودند 

ملائک دستبوس خاندان اطهرت بودند

 

 چه بسیار عالمانی که مُحرم‌ها همه خادم

 چه آیات عظامی که صَفَرها نوکرت بودند

 

 همان‌هایی که می‌خواندند مدح از بخشش حاتم

 همان‌ها هم گداهای علیِ اصغرت بودند

 

 منِ بی دست و پا را گر نخواهی نیز حق داری

 که شاهان جهان از خادمان محضرت بودند

 

ولی پایین طومارت کناری گوشه‌ای بنویس

 که این بی دست و پاها هم غلام خواهرت بودند

 

 ورق هرچه زدم بالا و پایینِ مقاتل را 

تمام سطرهایش روضه‌های پیکرت بودند

 

 بنی هاشم میان خاک دنبال چه می‌گشتند 

گمانم که به دنبال علیِ اکبرت بودند.. 

گفتیم وقت شادی و وقت عزا، حسین

تنها دلیل گریه و لبخند ما حسین...

 

در وقت مرگ، چهرۀ ما دیدنی‌تر است

از اشک‌هایِ شوق ملاقات با حسین

 

هنگام غسل دادن ما، روضه‌خوان بگو:

عالم فدای بی‌کفن کربلا حسین

 

با گریه بر غریبی او خاکمان کنید

بر ریگ‌های داغ، تنش شد رها حسین

 

وقتی به سمت قبر سرازیر می‌شویم

مشکل‌گشای ماست در آن تنگنا حسین

 

نوکر به اسم و رسم خودش بی‌علاقه است

بر سنگ قبر ما بنویسید: «یا حسین»

 

در گیر و دار محشر و هول و هراس آن

فریاد استغاثۀ ما یک‌صدا: حسین...

در خاستگاه رنج ، مجالِ سُرور نیست

قلبی که سوخت پای فراقت ، صبور نیست

 

هرجا که شمع بود ، پرم را گذاشتم

تا شعله ای به طعنه نگوید ، غیور نیست!

 

این دیده میلِ دیدن یوسف نمی کند…

یعقوبِ چشم منتظران تو ، کور نیست

 

از سنگ کمترم که دلت را شکسته ام

این خشتِ خام ، لایقِ تُنگِ بلور نیست

 

هنگام امتحانِ وصال تو جا زدیم

شرمنده ام که دورِ تو مردِ ظهور نیست

 

کِبرَم لباسِ زُهدِ مرا لَکّه دار کرد

در رخت بندگی که نخی از غرور نیست

 

با اختیار تام فقیرت شدم ، مَـران!

سائل اگر نشسته دمِ در ، به زور نیست

 

جانِ مرا بخواه ، تعلُّل نمی کنم

در جمع عاشقان تو ، اهلِ قصور نیست

 

حس می کنم همین که بمیرم ، تو می رسی

با بودنِ تو در دلِ من ترسِ گور نیست

 

دلتنگ کربلای حسینم ، مرا ببر

دیگر نگو بساطِ سفر جفت و جور نیست

 

کم طاقتم ، تو را به ذَبـیـحَ‌الْـقَـفـا بیا

لطفاً بگو که لحظه‌ی دیدار دور نیست

 

بالای نیزه ها..، وسطِ طشت‌ها..، قبول!

جای سرِ شریف که کُنج تنور نیست

 

اثبات کرد مطبخِ خولیِ بی صفت

ظُلمت حریفِ تابش آیاتِ نور نیست

با این که پرم سوخته اما جگرم هست

از داغ تو تا روز ابد چشم ترم هست

 

“تا یار که را خواهد و میلش به که باشد”

من که همه آن سوی تو شوق سفرم هست

 

هر جا بروم حس غریبی نکنم چون

از گریه کنانت همه جا دور و برم هست

 

فردا که همه در پی یک لکه ی ابرند

از پرچم تو سایه ی امنی به سرم هست

 

پژواک حسین گفتن من کی شده خاموش

در گوش زمین تا به قیامت اثرم هست

 

فریاد زدی سمت خیامم نرو ای شمر

تا که نفسی در بدن محتضرم هست

گیرم اصلا نبری کرب و بلا چندین سال

کرمت را که نباید ببرم زیر سؤال

 

من همینقدر که نامت به زبانم جاریست

به تو مدیونم و هستم به خدا خوش اقبال

 

راه دادی منِ آلوده به عصیان ها را

عزتم دادی و دادی به مقامم پر و بال

 

سخت درمانده ام از شکرِ همین یک نعمت

که رسید از تو همه عمر به من نانِ حلال

 

عاشقم کردی و این عشق بها داده به من

به أبالفضل بدهکارِ توام در هر حال

 

نیست لطف تو که محدود به این چند صباح

محض توصیف‌ گداپروری ات نیست مجال

 

بگذر از خبط و خطاهایم و آقا نگذار

دور از صحن و سرایت بروم رو به زوال

 

خواستن با تشر از ساحت تو بی ادبی ست

عرض حاجت به تو با حجب و حیا اوج کمال

 

حکمتی هست یقیناً که دو سال اینگونه

بشود یک سفرِ کرب و بلا خواب و خیال

 

تا ابد بسته شود راهِ حریم تو اگر…

اگر ای وای محقق شود این فرض محال-

 

-باز فریاد زنان پای علَم میگویم:

«بأبی أنت و أمی» نرسد بر تو ملال!

گرد ممزوج خاک قتلگهم

از خود آقا مرا جدا نکنی

هر چه خواهی بکن ولی ارباب

دورم از شهر کربلا نکنی

 

مینویسم حرم بخوان درمان

درد دارم که سخت میبارم

هر شب این دوری ام سبب شد تا

پلک روی پلک نگذارم

 

خوبهای تو بی شمارند و

مثل من در جوارتان کمتر

من که عین نجاستم باید

بنشینم کنارتان کمتر

 

چوب خشکم شبیه لبهایت

خیس اشکم شبیه حنجر تو

بین گودال مانده سینه ی من

گرد و خاکی شبیه مادر تو

 

غیر یک بیت روضه هیچ آقا

بر مداوای من جواب نداد

هر چه گفتی عزیز زهرایی

یک نفر هم به کامت آب نداد

 

اصغرت را که کشت آب فرات

تا رباب جای آب غم میخورد

بعد هر روضه اش خودت دیدی

حالم از آب هم بهم میخورد