آن لحظه‌های ناب را در یاد داریم

ما خاطرات از سوم خرداد داریم

 

با دست خالی شهر را آزاد کردیم

آن شب دل روح خدا را شاد کردیم

 

 از دست دشمن خاک خود را پس گرفتیم

 پس کوچه‌های پاک خود را پس گرفتیم

 

درسی به شمر و خولی جلاد دادیم 

خاکستر صدام را بر باد دادیم

 

سربندمان نام امیرالمؤمنین بود

 یک گوشه از پیکارمان فتح المبین بود

 

 تاریخ را باید که بعد از ما بگویند

از برکت خون " جهان آرا " بگویند

 

عشق به میهن شهر را ساماندهی کرد 

"صیاد" دل‌ها جبهه را فرماندهی کرد

 

یادش بخیر اخلاص کار "حاج احمد" 

چشم زمین محو وقار "حاج احمد "

 

حرف دل جامانده را "آهنگران" گفت 

از غصه و درد و حماسه توأمان گفت

 

از داغ سرداران بی پروا سرودند

با لحن غم "ممد نبودی" ها سرودند 

 

با مردم آزاده ما در یک مسیریم

چیزی نمانده قدس را هم پس بگیریم 

 

بیش از چهل سال گذشته پای کاریم 

وقتی که خرمشهرها در پیش داریم

 

تا لشگر اسلام‌مان دارد اُسامه

فتح الفتوح مسلمین دارد ادامه

 

فتح الفتوح از نسل سلمان بر می‌آید 

این کارها از مرد میدان بر می‌آید 

 

تعریف ما از مرد میدان "حاج قاسم" 

آیینه‌ی "عباس دوران" "حاج قاسم"

 

بعد از شهادت هم "سلیمانی" حسینی‌ست 

این خلصت زیبای ابناء "خمینی" ست

 

نفرین به هرچه فتنه‌ی دشمن هراسی 

لعنت به این شکل کثیف دیپلماسی

 

ما را سفارش می‌کند مولا به تقوا

"لِلظّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلومِ عَوْنا"...

 

...درس دبستان امیرالمؤمنین است

گوشم به فرمان امیرالمومنین است

 

جزو مجاهدهای در راه خدایم 

سجاده‌ام حکم کفن دارد برایم

 

امروزه وقتی صحبت از جنگ اراده‌ست

واجب‌ترین واجبات ما جهاد است 

 

امروز هم آماده‌ی اذن جهادیم

محکم به پای آرمان‌ها ایستادیم

 

ما هم همانند ذبیح فاطمیون 

هستیم خار دیگری در چشم صهیون 

 

هم خواب را از چشم آمریکا بگیریم 

هم انتقام "حاج قاسم" را بگیریم

 

این هم از اعجاز صراط مستقیم است 

اسلام فردا پایگاهش "اورشلیم" است 

 

مغلوب لبنان می‌شود روزی تل آویو 

با خاک یکسان می‌شود روزی تل آویو 

 

قاسم سلیمانی در ایران بی شمار است

انگیزه‌ی لشگر نشان ذوالفقار است

 

ایران که جای کودتای مخملی نیست

از ما نباشد هر که با "سیدعلی" نیست

 

رمز بقا قطعاً به دست مردم ماست

این اولین تحلیل گام دوم ماست

 

بر نفس سرکش راه طغیان را ببندیم

با معنویت در دو عالم سربلندیم

 

در فصل سختی چشم تهران هم به طوس است

چون ملک ایران بیمه‌ی شمس الشموس است 

میان جبهه های حق هیاهویی به پا گشته

و با فریاد یا زهرا چه غوغایی به پا گشته

 

تمام چهره ها آکنده از نور خدا باشد

و لشکرها و گردان ها پر از شور و نوا باشد

 

دوباره باز سربازی که سربندی به سر دارد

به لب ذکر و دعا دارد، به سر شوری دگر دارد

 

دوباره عزم میدان کرده، باری سخت بر دوشش

تفنگش را گرفته مثل نوزادی در آغوشش

 

تفنگش نیست، بلکه ی جلوه ی غیرت و ایمان است

سلاحش رو به دشمن در دفاع از خاک ایران است

 

به دشمن زد و معنا کرد مضمون رشادت را

به سر دارد فقط سودای ایثار و شهادت را

 

ندارد باکی از طوفان تیر و ترکش و باران خمپاره

به دشمن زد بسیجی وار، رعد آسا، به یکباره

 

به خون خویش رنگین کرد، لباس خاکی خود را

درون جبهه ثابت کرد، خلوص و پاکی خود را

یک عده روی خاک صحرا جان سپردند

یک عده در اعماق دریا جان سپردند

 

یک عده مانند کبوتر های عاشق

رفتند و بین آسمانها جان سپردند

 

یک عده بی سر عده ای با درد پهلو

یک عده دیگر اربا اربا جان سپردند

 

یک عده روی دست ارباب دو عالم

یک عده روی پای مولا جان سپردند

 

یک عده هم بی دست، لب تشنه ولی مرد

دور از وطن مانند سقا جان سپردند

 

در بستر تردید مردن ننگشان بود

رفتند و در آغوش زهرا جان سپردند

بسیجیان علی دم به دم شهید شدند

که هم کنایه شنیدند و هم شهید شدند

 

بسیجیان علی را شهادت اینگونه است

که کوثرانه به چندین رقم شهید شدند

 

بسیجیان علی نوجوانی خود را

به چای هیأتی تازه دم شهید شدند!

 

بسیجیان علی سال های پیش از این

به روضه با غزل محتشم شهید شدند!

 

بسیجیان علی از قدیم زینبی اند

اگر به راه دفاع از حرم شهید شدند

 

گهی کلنگ به دستِ مناطق محروم

گهی به مدرسه ها با قلم شهید شدند

 

به اربعین حسینی بسیجیان علی

به درب خانه در اوّل قدم شهید شدند

 

بسیجیان علی شیعیان زهرایند

اگر حساب کنی، تازه کم شهید شدند!

 

بسیجیان علی عاشقان عبّاسند

شدند کرب و بلا هم‌قسم، شهید شدند

 

بسیجیان علی را به تشنگی بشناس

ببین که زیر کدامین عَلم شهید شدند

 

ولی من و تو چه کردیم؟ ادّعا کردیم!!

بسیجیان علی دست کم شهید شدند!

 

به خون خویش نوشتند صبح نزدیک است

بسیجیان علی صبحدم شهید شدند

خورشیدهای خاک‌نشین، یادشان به خیر

پل‌های آسمان به زمین، یادشان به خیر

 

آن روزهای روشن و آن قلب‌های صاف،

شب‌های شور و رزم و کمین، یادشان به خیر

 

مردان عاشقی که سبک‌بار رد شدند

از خاک‌ریز شکّ و یقین، یادشان به خیر

 

دستانِ رو به علقمه‌ی مانده روی خاک،

پاهای بوسه داده به مین، یادشان به خیر

 

شب‌های حمله، شور و مناجات عاشقان

آن یاحسین‌های حزین، یادشان به خیر

 

آنان که از تلاوت‌شان در میان شب

می‌ریخت اشک روح الامین، یادشان به خیر

 

این‌جا هنوز رو به خدا، ردّ پای‌شان

پیداست روی خاک، ببین! ... یادشان به خیر

ای شهادت ای تمام آرزو

مرغ دل باز از تو دارد گفتگو

 

از عروج رفتگان شرمنده ام

بیمناک از غفلت آینده ام

 

روزگاری دل پی دلدار بود

چشمهای خفته مان بیدار بود

 

صحبت از یار عزیزی داشتیم

با غریبان افت و خیزی داشتیم

 

ای شهادت گفته ها را بازگو

با زبان بی زبانی راز گو

 

دیده ی ما عزم دیدن کرده است

گوش آهنگ شنیدن کرده است

 

غافل اگر باشیم ما از اصل خویش

فتنۀ آخر زمان آید به پیش

 

ای وفاداران فرهنگ شهید

آرمان جویان یکرنگ شهید

 

سنگ قبر عاشقان را بو کنید

خاک ها را با مژه جارو کنید

 

نقشه ی بیگانه را بر هم زنید

بر مزار کشتگان پرچم زنید

 

تا بداند نسل امروزی ما

هشت سال این مملکت شد کربلا

 

از شهیدان مانده خونین جامه ها

نام و امضاء و وصیت نامه ها

 

گر وصیّت نامه ها را خوانده ایم

پس چرا بین دو راهی مانده ایم

 

زنده ای گر ، کشتگان را یاد کن

آن به خون آغشتگان را یاد کن

 

باید اوّل کشته شد با تیر عشق

تا بدانی معنی و تفسیر عشق

 

ما حدیث ابتلا آموختیم

عشق را در کربلا آموختیم

 

عشق یعنی دادن سر در منا

عشق یعنی ماجرای کربلا

 

عشق یعنی تا شنیدی طبل جنگ

اوّل از اکبر گذشتن بی درنگ

 

عشق شهد معرفت نوشیدن است

روز عاشورا کفن پوشیدن است

 

عشق یعنی با عدو در هر نفس

گفتن هیهات منا الذله  بس

 

عشق یعنی صبر کردن در کربلا

عشق یعنی البلاء للولا

 

عشق بار جان به منزل بردن است

نعش اکبر در عبا آوردن است

 

عشق یعنی دست و پا در خون زدن

ماندن پیکر به میدان بی کفن

 

عشق یعنی با سری از تن جدا

خواندن قرآن به نوک نیزه ها

 

راست قامت در زمان ها هرکه زیست

پیرو خط حسین ابن علیست

 

این امانت را به ما بسپرده اند

هان مپندار این شهیدان مرده اند

 

هر کجا عشق است آنان حاضرند

حاضرند اعمال ما را ناظرند

 

عرشیان از خاک هجرت کرده اند

حضرت حق را زیارت کرده اند

 

عشق یعنی حفظ ارزشهای ناب

پاسداری از حریم انقلاب

 

عاشق آن باشد که خائف جان نداد

این امانت را به نا اهلان نداد

 

ای دل غافل ز نخوت مرده ای

زنده یادان را ز خاطر برده ای

 

گر نبودی همت رزم آوران

با خدا سودای آن حق باوران

 

گر نمی شد قطعه قطعه جسمشان

بی کفن در قتلگاهی بی نشان

 

گر نمی خواندند در سنگر نماز

ور نمی ماندند در حال نیاز

 

حال ما را عافیت در جان نبود

فاش می گویم کنون ایران نبود

 

ما حدیث عشق از بر کرده ایم

اقتدا بر آل حیدر کرده ایم

 

سر نپیچیم از فرامین امام

کو نموده با همه حجت تمام

 

حکم او سر لوحه ی جان است و بس

خط ما خط شهیدان است و بس

 

پیروی ز امر ولایت می کنیم

با علی تجدید بیعت می کنیم 

چِقَدَر از منش این شهدا دور شدیم

آنقدر خیره به دنیا شده و کور شدیم

 

معذرت از همه خوبان و همه همرزمان

ما برای شهدا وصله ی ناجور شدیم

 

شهدا در همه جا فاتح اصلی بودند

عجب اینجاست که ما این همه مغرور شدیم

 

شکر ، با سابقه ی دوستیِ با شهدا

ما عزیز دل مردم شده مشهور شدیم

 

و از آن برکت خون شهدامان حالا

ما مدیر کل و مسئول شده مسرور شدیم

 

و اگر حرفی خلاف شهدامان گفتیم

یَحتَمل مصلحتی بوده و مجبور شدیم

 

پرکشیدند چه مستانه و رفتند و ما

در میان قفس نفس چه محصور شدیم 

سلامِ خیلِ ملائک به محضرِ شهدا 

به پیرِ عشق، خمینی، به رهبر شهدا

 

قرارِ قلبِ شکسته بهشت‌ِزهرا شد

 بهشتِ ماست قبور مُطهّر شهدا

 

 نهاده دست به سینه، همه قیام کنیم

 برای عرض ادب در برابر شهدا

 

حیاتِ دین خدا ضامنش همین خون‌هاست

 درود حق به سپاهِ دلاورِ شهدا

 

عجب شکوه عظیمی‌ست در صفِ محشر

عبور قافله‌سالارِ بی سرِ شهدا 

 

چه عاشقانه نشستند پای دلبر خویش 

چه دلبری‌ست واللهِ دلبرِ شهدا 

 

بدون شک همه مهمان فاطمه گشتند 

که هست مادر ارباب، مادرِ شهدا 

 

کسی اگر سندش را طلب نمود، بگو: 

شمیم سیب، می‌آید ز پیکر شهدا 

 

به راه دین همه هستیِ خود فدا کردند

عطا کنید به ما هم ز باورِ شهدا

 

خدا کند که نفس‌های آخر ماهم

شود شبیه نفس‌های آخرِ شهدا 

 

بخوان وصیت این پیرهای سیر و سلوک 

نشین عزیز دلم پای منبرِ شهدا 

 

وصال خواهی اگر راهکار آن اشک است 

که گریه‌های سحر هست کوثرِ شهدا

 

عبور کن شبی از سیمِ خاردارِ نفس 

که راه یابی از این دَر، به مَعبرِ شهدا

شهادت می‌تواند مرگ در راه وطن باشد

شهادت می‌تواند خلوتی با خویشتن باشد

 

شهادت می‌تواند در نفاق خنجری از پشت

شهادت می‌تواند در مصافی تن به تن باشد

 

شهادت می‌تواند ساده مثل عاشقی کردن

شهادت می‌تواند سخت مثل سوختن باشد

 

شهادت می‌تواند خستگی‌های پرستاری

کنار بستر بیماری یک پیرزن باشد

 

که می‌داند؟ شهادت در مرام عاشقان شاید

به بی‌پیراهنی پوشاندن یک پیرهن باشد

 

شهید کربلای چند لبخند تو خواهم شد

تو لبخندی بزن، شاید شهادت سهم من باشد

می و میخانه را از ما گرفتند

ز کف پیمانه را از ما گرفتند

 

شدیم عاقل که دنیا دوست گشتیم

دل دیوانه را از ما گرفتند

 

چو ما را از شهادت دور کردند

کلید خانه را از ما گرفتند

 

دگر آرامشی در قلب ما نیست

که زلف و شانه را از ما گرفتند

 

بپرسید از شهیدانی که رفتند

چه شد میخانه را از ما گرفتند

 

خدا داند که ما دیر آمدیم و

گل ریحانه را از ما گرفتند

 

ز هجران نیستیم آزرده زیرا

غم جانانه را از ما گرفتند